Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

07/24/2012: "In memoriam meneer Azad"

meneer_azad (172k image)

Het is inmiddels al een half jaar geleden dat we meneer Azad begraven hebben. Ik was steeds van plan iets over hem te schrijven, maar ik schoof het telkens op de lange baan. Toch denk ik nog vrijwel dagelijks aan hem. Daarom dit stukje, opdat hij niet vergeten wordt, en als een voorbeeld hoe Nederland mensen zonder verblijfsvergunning verplettert.



Zeventig jaar werd hij, meneer Azad uit Iran. Toen hij in detentiecentrum Rotterdam gevangen zat, werd er een gezwel bij hem geconstateerd. Het bleek kanker in het laatste stadium. Niets meer aan te doen. Hij overleed een paar weken later in een hospitium.

Zijn laatste verjaardag 'vierde' hij in het detentiecentrum. Hij deelde een cel met Kamran, zijn bijna zestigjarige Iraanse vriend. Kamran leeft nog, maar zoals hij zelf zegt: 'Ik besta wel, maar mijn leven is om.' Kamran is op. Moegestreden, gebroken. Zwaar depressief. Talloze zelfmoordpogingen achter de rug.

Ik bezocht meneer Azad een paar keer in het detentiecentrum. Hij was een zachtmoedige, hoogopgeleide man. Niet iemand om 'je en jij' tegen te zeggen, daarvoor straalde hij teveel waardigheid uit.

Hij vertelde boeiend over Iran en over hoe hij probeerde Kamran moed in te spreken Kamran, die ik k in de bezoekzaal zag zitten, verband om zijn polsen van die laatste mislukte zelfmoordpoging in het justitiebusje.

Meneer Azad sprak, een beetje terloops, over pijn aan zijn been hij kon bijna niet lopen. Op de luchtplaats kwam hij niet: die lange gang er naartoe, en dan nog die trap... daar zag hij tegenop. De medische dienst deed moeilijk over het verstrekken van een pasje waarmee hij de lift zou mogen gebruiken.

Meneer Azad had, toen hij nog vrij was, lange tijd gebruik kunnen maken van de stedelijke nachtopvang, maar als gevolg van nieuwe, strengere regels werden voor hem, evenals voor de meeste andere mensen zonder papieren, de deuren tot de nachtopvang gesloten. Er bleef alleen nog wat heel beperkte slaapmogelijkheid over voor vrouwen met kinderen en ernstig zieken en meneer Azad was kennelijk niet ziek genoeg geweest. Voor hem geen plaats in een van de Hollandse herbergen voor havenlozen. Uitgekotst door de overheid.

Hij mocht nog wel in de dagopvang. Daar had hij een kluisje, waaruit ik, op zijn verzoek, wat treurig ondergoed haalde en dat afgaf bij het detentiecentrum.

Op een kwade dag verliet hij tegen sluitingstijd de dagopvang. Om de hoek stond de politie. Op zoek naar illegalen? Dat werd later in alle toonaarden ontkend: nee, de politie razziaat heus niet meneer Azad en Kamran waren gewoon 'bijvangst' geweest bij een routinecontrole....

Kamran kwam vrij, meneer Azad bleef in de cel. De ambtenaren van de Dienst Terugkeer en Vertrek beten zich vast in zijn zaak: het moest toch kunnen om een zieke zeventigjarige naar Iran uit te zetten?

Het is hen niet gelukt: in een ambulance verliet meneer Azad het detentiecentrum. Zijn laatste rit, enkele weken later, was in een kist naar de begraafplaats. Uiteindelijk toch nog legaal in Nederland.

begrafenis_meneer_azad (89k image)


Nawoord: Het was een mooie begrafenis, met vrienden en overgekomen familie uit Amerika. Vele harde woorden werden geuit over het meedogenloze vreemdelingenbeleid.
Kamran was er ook. Een paar maanden later zou hij wr worden opgepakt.

Janneke van Beek

www.jannekevanbeek.nl

2 Reacties


Treurig... verhaal maar het moet wel verteld worden - ook al is de waarheid hard. Dank voor het delen.

zei: Patrick Bosch op 25/08/2012 om: 14:18u

Zo'n verhaal maakt het leven van deze mensen duidelijk en ook laat het de mens zien, die het leed door NL-overheid hen treft.

boos, grr

zei: Harry op 03/09/2012 om: 20:38u


Powered by Greymatter