Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

05/04/2012: "Verklaring naar aanleiding van de 1 mei demonstratie in Amsterdam"

De groep die de 1 mei demonstratie in Amsterdam heeft georganiseerd heeft een verklaring uitgegeven over de onverkwikkelijke gebeurtenissen rondom de betoging
1mei2012Adam (26k image)
Klik op meer voor de verklaring.

Allereerst willen we bij deze iedereen bedanken die op 1 mei aanwezig was bij de demonstratie op het Mercatorplein te Amsterdam. Met dit schrijven willen we enkele ideeën, meningen en ervaringen delen.

Vanaf het begin af aan hebben we besloten om niet te onderhandelen over onze demonstratie. We gaan niet akkoord met het feit dat je moet onderhandelen met de lokale gemeente en/of politie om de straat op te kunnen gaan. Zodra je daarmee begint houden hun eisen niet meer op en wordt je gedwongen om een demonstratie te lopen die veraf staat van wat je eigen intenties waren. Wij zullen altijd weigeren om de dialoog met de overheid aan te gaan. Wij houden de eer aan onszelf.

De burgemeester van Amsterdam, van der Laan, is een hypocriete klootzak, die geprobeerd heeft deze demonstratie al op voorhand onmogelijk te maken. Hij had de demonstratie simpelweg kunnen verbieden (en dan waren we alsnog de straat opgegaan), maar in plaats daarvan koos hij voor een zogenaamd liberale tactiek, door te zeggen dat hij het demonstratierecht een groot hart toedraagt en vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel heeft staan.

Om vervolgens in de media te roepen dat het om een gewelddadige krakersdemonstratie gaat, en iedereen in elkaar laat slaan voordat de demonstratie überhaupt op gang was gekomen.

Nadat zijn blauwe vuisten en knuppels “klaar” waren met op mensen inbeuken, mocht er plots wel gelopen worden – we mochten lopen omdat we ons niet meer konden verdedigen. Deze bizarre logica pikken we niet, daarom hebben we de demonstratie ontbonden en zijn we gezamenlijk naar een veilige plek gelopen.

Door de demonstratie als een demonstratie van krakers te bestempelen, zijn we automatisch in een gestigmatiseerde hoek gedrukt, omdat ze bang zijn dat iemand zich wellicht met ons zou kunnen identificeren. Deze demonstratie had niks met kraken of krakers te maken. Niet dat we daarop tegen zijn, maar in dit geval waren we toch echt met iets anders bezig. We stonden daar op straat tegen het uitbuitende kapitalistische systeem, tegen de vertrutting en verkilling van de stad en de wereld, tegen de (huis)bazen en politici, tegen de grote bedrijven en de EU. We stonden daar als anarchisten.

Wij willen leven in een vrije wereld, waarin je niet wordt beoordeeld op je productiviteit en hoeveel je je aanpast aan dit systeem. Een wereld waarin mensen niet gehinderd worden door grenzen, autoriteiten en kapitaal. Een wereld waarin we geen nummertjes zijn, en waarin de draaimolen van school, carrière, en consumeren tot de dood erop volgt niet langer bestaat. Een wereld van solidariteit, waarin mensen belangrijker zijn dan winst en macht.

Als tegenstanders van de huidige orde en mensen die zich verzetten tegen de uitgebuite positie waarin ze zitten, worden wij en vele anderen gezien als vijanden van het systeem. Eén van hun grootste angsten is dat wij en velen met ons collectief met de normaliteit breken. Hiermee verliezen ze alle controle die ze over ons hebben. Terwijl we daar met een relatief kleine groep stonden, werden we met een zoveel repressie geconfronteerd, omdat ze bang zijn dat bij grotere delen van de maatschappij de vlam ook in de pan zal slaan.

De repressie tegen buitenparlementaire bewegingen, en sowieso tegen mensen, is in Europa de afgelopen jaren sterk toegenomen. In Nederland worden we de laatste jaren geconfronteerd met dezelfde trend. Wat we op 1 mei gezien hebben is daarom geen verrassing. De troepen van de staat waren er zoals altijd, om ervoor te zorgen dat iedereen die zijn of haar bek open durft te trekken monddood wordt gemaakt, de zogenaamde status quo wordt met de lange lat gehandhaafd. Het geweld dat we op straat hebben kunnen zien plaatsvinden hield daar niet op. Ontrokken van omstanders zijn de arrestanten later in politiebusjes en op het bureau verder in elkaar geslagen, met heftige kneuzingen en een hersenschudding tot gevolg. De crisis blijkt in dit geval een hele letterlijke stok om mee te slaan. Zij verdedigen het systeem, wij zijn hun vijand en zij de onze.

Behalve de smeris was ook de media dinsdag in grote getale aanwezig, als aasgieren cirkelden ze om de demonstratie heen om hun sensatiezucht te verzadigen. Het verhaal van de overheid wordt altijd klakkeloos overgenomen, of materiaal wordt zo gemonteerd dat er slechts een en dezelfde conclusie getrokken kan worden. Zelfs als dit niet het geval is brengen ze door het publiceren van beelden altijd mensen in gevaar. Vergeet niet dat praten met de pers, of zelf voor media spelen, jezelf en anderen in gevaar kan brengen. De revolutie zal niet op tv uitgezonden worden, en het echte leven speelt zich af op straat, niet op facebook of twitter. Solidariteit uit zich niet via een microfoon of camera, maar door directe participatie.

In de buurt waarin de demonstratie plaatsvond lieten buurtbewoners duidelijk merken dat hun sympathie bij ons lag en niet bij de smeris. Tientallen buurtbewoners, jong en oud, riepen woorden van solidariteit en scholden de politie uit. Het sterkte ons dat wij met onze boodschap en aanwezigheid gewaardeerd werden in de buurt. En dat het daardoor duidelijk is dat onze woorden en houding herkend worden op straat en in buurten. Een van de motivaties voor het organiseren van de demonstratie, was het creëren van een strijdbare collectieve ervaring. Gebeurtenissen als die van afgelopen dinsdag en bijvoorbeeld 1 mei vorig jaar in Utrecht, sluiten die mogelijkheid niet uit.

Maar de succesformules die we in het verleden hadden werken niet meer. We moeten creatiever worden in hoe we dat soort ervaringen gaan bereiken. Wij zijn geen slachtoffers, wij willen juist de confrontatie aangaan met alles wat ons onderdrukt. Maar wel op onze voorwaarden. Misschien is er maar één conclusie die we kunnen trekken, namelijk dat we nog creatiever moeten worden, maar minstens net zo hard moeten blijven vechten. Niet alleen eergisteren, maar ook vandaag, vannacht en morgen.

Achter de politie staat het kapitaal
Anarchie en solidariteit!

1mei@riseup.net
1mei.org



Powered by Greymatter