Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

07/31/2011: "HANDELAREN IN ANGST"

Marchand (35k image)

Angst. Wie voedt die? Wie wordt er financieel beter van dat die bestaat? Onder meer degenen die het zogeheten ‘veiligheidskapitalisme’ promoten.

Klik op meer.


Het vorige boek van de Franse socioloog en onderzoeker aan de universiteit Parijs-VIII, Mathieu Rigouste, getiteld ‘De binnenlandse vijand, De koloniale en militaire herkomst van de veiligheidsorde in het hedendaagse Frankrijk’ draaide om het zoeken naar zondebokken, de ‘binnenlandse vijand’ (op deze site besproken; zie http://www.devrije.nl/archives/00003147.html ). In dat boek besteedde Rigouste enkele pagina’s aan verscheidene Franse personen, die een kernpositie innemen in instituties die angst tot leidraad nemen ter bevordering van het ‘veiligheidskapitalisme’.

In het boek van hem dat nu ter behandeling staat, komt hij terug op deze personen. Wie zijn zij? Wat is hun ideologische herkomst? Hoe en waar vinden zij elkaar? Ten bate van wie zijn zij, naast voor zichzelf, actief aan het contrasubversieve front? Een van die personen vervult een spilfunctie, Alain Bauer. Tezamen met diens naaste kompanen van de angst, verbindt Rigouste hen tot ‘de bende van Bauer’. Het komt in de titel van zijn boek tot uitdrukking: ‘Les marchands de peur. La bande à Bauer et l’idéologie sécuritaire’ (Handelaren in angst. De bende van Bauer en de veiligheidsideologie’). Waar gaat het over?

In de inleiding van dat boek geeft hij de achtergronden weer waarop zijn tekst is gebouwd. Daarna werkt hij in de erop volgende hoofdstukken thema’s uit die hij telkens ook ophangt aan de beschrijving van de ideologische ‘levensloop’ van een van de hoofdpersonen van de ‘bende’. Hieronder geef ik mijn vertaling van de ‘Inleiding’.

Inleiding
‘De angst is een fundamenteel instrument van dominante klassen’, zo luidt de openingszin. Rigouste vervolgt: ’Het is een techniek van de regering, een legitimatiemachine ten behoeve van de productie van controlemiddelen, die is opgedoken in de twintigste eeuw. De markt van de controle heeft zich daarna steeds verder ontwikkeld. Ze berust namelijk op de mogelijkheid om zonder ophouden nieuwe vormen van angst uit te vinden.

Daarvoor heb je ingenieurs nodig en mensen die dit alles aan de man brengen. Daarbij is er ook behoefte aan bureaus voor onderzoek en ontwikkeling, aan dienstverleners in sectoren zoals die van marketing en communicatie. Angst is daarmee tot handelswaar getransformeerd. Ze vormt voortaan een sector van activiteiten van handelslui die zich hebben georganiseerd om dit product aan regeringen en industriële complexen te verkopen.

In Frankrijk levert de ‘bende van Bauer’ het meest exemplarische voorbeeld van de intensieve samenwerking tussen de politieke klasse, de politie, het leger, de industrie en de grote media. Met name de industrie is actief op zoek naar de vergroting van de winsten op de ‘veiligheidsmarkt’. De ‘bende’ is daarbij de vertegenwoordigster van het conglomeraat van organisaties, publiek en privaat. Zij verzorgt de inrichting van de vele vormen van samenwerking van de ‘handelaren van de angst’. Zij onderscheidt zich tevens doordat zij tot een van de machtigste en de meest invloedrijke speerpunten op dit vlak is geworden.

Net als anderen in een soortgelijke ideologische hoek, minacht de ‘bende van Bauer’ de bedreiging van het dagelijks leven van velen. Zo gaat zij volstrekt voorbij aan een serie onzekerheden als: verpaupering, uitbuiting, precariteit [bijvoorbeeld van ‘oproepkrachten’, ‘seizoenarbeiders’], gewelddadigheden bedreven door de politie, gevangenis en de tientallen zelfmoorden per jaar die daar voorkomen, seksistische onderdrukking in de maatschappij, verschillende vormen van discriminatie en segregatie, arbeidsongevallen en kwellen op het werk, tragiek van de illegalen… Daarover zwijgen de experts van de veiligheid.

Zij praten over ‘islamisering van de natie’, ‘terroristen’, ‘brekers’ die zich profileren in de ‘grijze zones van het nationale grondgebied’, ‘migratiestromen’, ‘migranteninvasie’ en jeugdbendes van de ‘georganiseerde misdaad’… Alles op één hoop dus! Dit soort bedreigingen hebben gemeen, dat zij markten genereren in de wereld van de controle op en over de volksklassen. Want deze ‘experts’ vergeten in het algemeen publiekelijk te zeggen dat zij zich bezighouden met de beveiliging van de staat en de heersende klasse.

Xavier Raufer (een van de vooraanstaande leden van de ‘bende van Bauer’) drukt zich duidelijk uit, als hij eenmaal weg is van de televisiecamera’s: ‘Ten aanzien van wie het werk van de ‘experts’ [die van de ‘nieuwe bedreigingen’] wordt verricht, vraagt u? Wel, vooral voor het staatsapparaat en de grote organisaties, privaat of publiek’.

In februari 2010, heeft de ‘bende van Bauer’ een volgende bekrachtiging voor haar werk gekregen: de opname van Bauer als hoogleraar in vaste dienst aan een grote instelling van hoger onderwijs. In zijn intreerede presenteert Alain Bauer zich als woordvoerder van een kleine groep ‘vrienden’, die erin is geslaagd haar visie op misdaad gevestigd te krijgen. Veelvuldig citeert hij zijn kompanen Xavier Raufer, Yves Roucaute, François Haut.

Het bestuderen van de ‘bende’ en haar netwerken, van haar positionering in het kamp van de ‘productie van de controle’, van wat die leden ervan zeggen en doen, van hun geschiedenis en hun strategie, dat alles verschaft de middelen om de ideologische structuur van het veiligheidskapitalisme bloot te leggen,’ aldus Rigouste.

Hardnekkige leugen
Er zit een hardnekkige leugen achter de retoriek van de ‘bende van Bauer’: het idee dat men beveiligt om de onveiligheid te laten afnemen. Neen, men is er op uit om het veiligheidskapitalisme te laten toenemen, te laten ‘groeien’, zoals Rigouste aannemelijk maakt. Overal, in Frankrijk zowel als in de USA, waar de ‘oorlog aan de misdaad’ is verklaard en op het programma van de overheid staat, daar ontwikkelen zich de industrieën van de controle en worden de ongelijkheden geaccentueerd. In Nederland lijkt me dit niet anders.

RIGOUSTE, Mathieu, Les marchands de peur. La bande à Bauer et l’idéologie sécuritaire, Éditions Libertalia, Paris, 2011, 151 blz. , prijs 8 euro.

2 Reacties


AANVULLING

Op de site van De AS bespreek ik het zelfde boek. Daar werk ik het thema aan de hand van Rigouste verder uit. Ik breng de opvatting van de ‘bende van Bauer’ over haar ‘veiligheidsdenken’ onder in wat ik noem ‘contrasubversieve criminologie’. Zie:

http://tijdschriftdeas.wordpress.com/2011/07/31/angst-als-handel-onveiligheid-als-legitimatie-ten-behoeve-van-een-contrasubversieve-criminologie/

zei: Thom op 31/07/2011 om: 16:48u

Grappig dat je jeugd bendes noemt en georganiseerde misdaad.
Op wie wil jij terug vallen als je huis aangevallen wordt als je op straat aangevallen word. De politie of toch niet. Waar woon jij in vredesnaam. De politie is eigenlijk vaak totaal afwezig. Je moet je zelf maar redden is mijn ervaring.

zei: nn op 24/08/2011 om: 19:18u


Powered by Greymatter