Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

06/06/2011: "DE STRAAT OP"

PLACE (61k image)

In de herfst van 2010 kwamen in Frankrijk vele miljoenen mensen in beweging. Sociale onrust deed zich voelen. Demonstraties, stakingen. De plaats van het volk? De straat ! In Nederland en elders in Europa hetzelfde beeld. Is er iets bereikt?

Klik op meer.


Verschillende categorieën arbeiders, van havenarbeiders tot vrachtwagenchauffeurs, leggen het werk neer. Anderen sluiten zich aan: middelbare scholieren, werklozen, gepensioneerden. De pensioengerechtigde leeftijd moet omhoog van de regering. Want het stelsel is anders niet meer betaalbaar. Er is ook geen geld meer voor een redelijke uitvoering van sociale voorzieningen…

Het nieuwe nummer van het Franse halfjaarlijkse anarchistische tijdschrift ‘Réfractions’ brengt in een aantal artikelen verslag uit van de sociale strijd tijdens wat zij noemt de ‘hete herfst’ van 2010. Het thema is: ‘La place du peuple’.

In dezelfde tijd dat deze strijd wordt gevoerd lopen gerechtelijke onderzoeken naar schandalen die een verstrengeling aantonen van de actuele Franse politieke macht met grote Franse gefortuneerden (zoals de nog lopende Woerth / Bettencourt affaire).

Na enkele artikelen die de activiteiten van de sociale strijd beschrijven, vindt men in ‘Réfractions’ een artikel waarin het verloop ervan wordt geanalyseerd. Deze analyse is getiteld ‘Lessen van een nederlaag’ van de hand van Alain Bihr, docent sociologie aan de Franche-Comté universiteit en geen onbekende in het actieveld gelet op zijn vele studies over het socialisme en de arbeidersbeweging. Het is waard om bij zijn analyse stil te staan omdat die ook leerzaam is voor soortgelijke situaties buiten Frankrijk, zoals in Nederland.

Onder de kop ‘Een a priori verloren strategie’ beschrijft hij hoe de verschillende gevestigde en vooral reformistische vakorganisaties de controle hebben over de sociale beweging. De strategie die wordt gehanteerd, is die van de strijd winnen van de publieke opinie en radicalisering van de strijd voorkomen (om de publieke opinie niet tegen te krijgen).

Om daarin liggende redenen is al door de grote vakorganisaties ingebouwd: als de regering zich in laatste instantie terugtrekt op het argument van het bezitten van de ‘parlementaire meerderheid’, dan hebben we dit laatste te respecteren. Bihr onderkent daarbij dat deze strategie niet volstrekt onzinnig is, want er zijn momenten in het verleden geweest waarin die werkte.

Evenwel, de sociaal-economische situatie in de wereld en de politieke constellatie zijn anno 2010 van geheel andere soort dan daar voor. Maar wat bovenal de vakbondsstrategie tot een nederlaag heeft gebracht, is dat de huidige Franse regering lak heeft aan de democratische legitimatie. Haar enige anker is de onderwerping aan het totaal van kapitaalsbelangen dat op spel staat.

Ze hoeft zich daarvoor niets aan te trekken van hoe ze het in de publieke opinie doet. Wat van belang wordt geacht is: hoe wordt ze beoordeeld door de Europese Commissie, de Centrale Bank van Europa, het Internationale Monetair Fonds, etc. In dit licht is de democratische legitimatie meer dan ooit een valstrik.

Wat de mensen die in opstand kwamen, die de straat op gingen, die staakten aldus Bihr over het hoofd hebben gezien, is dat de grote vakorganisaties in de loop van de afgelopen decennia verstrengeld zijn geraakt met het staatsapparaat. Zij zijn daarvan meer en meer afhankelijk geworden.

Gelet op de gedrevenheid van de mensen en de massale opkomsten telkens, is het volgens Bihr duidelijk dat een andere strategische keuze mogelijk was geweest. De actiebereidheid had tot omvangrijker proporties van manifestaties en stakingen (algehele staking?) hebben kunnen leiden. De reformistische vakbeweging heeft er echter voor gekozen deze actiebereidheid te beteugelen.

De vakbonden hebben daarmee bereikt dat ze hun tegenstander, de regering-Sarkozy, hebben aangetoond in staat te zijn om greep te hebben op hen die in opstand kwamen. Zo konden zij zich presenteren als acceptabele onderhandelingspartners voor de regering. Bihr werkt dit alles in zijn artikel nader uit.

Het mag inmiddels duidelijk zijn op welke wijze de geschetste Franse situatie overeenkomsten vertoont met de Nederlandse: van de verankering in het ‘kapitaal’ wat de regering-Rutte aangaat, welke regering geen democratische legitimatie kent (want een minderheid vormt), tot de opstelling van het FNV voorgezeten door mevrouw A. Jongerius als acceptabele onderhandelingspartner in het overlegcircuit aan toe.

Ik hoor eind vorig jaar in het televisiejournaal Jongerius nog roepen dat zij nooit de 65 jarige leeftijdsgrens voor pensionering zal loslaten (‘dat maak ik niet mee’). Een paar maanden later doet zij alsof ze gewonnen heeft dat het 66 jaar wordt…

Naast deze aandacht voor de ‘hete herfst’ van 2010 vindt men in ‘Réfractions’ nog enkele artikelen over theoretische kwesties aangaande visies op het anarchisme, dit naar aanleiding van een debat tussen enkele redactieleden van dat tijdschrift.

Tevens is opgenomen een interessant artikel van de Franse libertaire geograaf Philippe Pelletier, over de mythe van de eindigheid van grondstoffen op aarde. In mijn bespreking van hetzelfde nummer van dit tijdschrift, opgenomen op de site van De AS, ga ik daar dieper op in. Verder vindt men de nodige boekbesprekingen.

RÉFRACTIONS, recherches et expressions anarchistes, thema ‘La place du peuple’, nr. 26, voorjaar 2011, 128 blz., prijs 15 euro.

2 Reacties


Vindplaats
van de bespreking van Réfractions nr. 26 met nadruk op de andere onderwerpen dan hier behandeld, zie de site van De AS, zie:
http://tijdschriftdeas.wordpress.com/2011/06/06/botsende-logica’s-van-politiek-sociale-opvattingen-kapitalisme-versus-socialisme/

zei: Thom op 06/06/2011 om: 12:14u

Demonstraties, stakingen. De plaats van het volk? De straat! In Nederland en elders in Europa hetzelfde beeld. Is er iets bereikt?

Jazeker is er iets bereikt en ook in Nederland. De studentenacties van de afgelopen winter hebben heel wat losgemaakt. De studenten hebben laten zien dat moed en solidariteit heel wat mag bewerkstelligen. Men durft weer de handschoen op te pakken tegen het systeem, dat steeds minder mensen nog een perspectief biedt. Tegelijkertijd is er een overdenking in de klasse, waarbij het in vraag stellen van en discussie over het bestaande systeem geen rare gedachte meer is. Er ontwikkelt zich een steeds breder besef dat de enige vorm van reactie, die nog overblijft, die van verzet is. En dan met een open vizier, met een open oor en een open mind voor alle mogelijke antwoorden. Zie maar naar het onderstaande voorbeeld.

Solidariteitverklaring met de thuiszorgmedewerkers van Viva! Zorggroep in IJmond en in Haarlem

Sinds januari van dit jaar voeren de thuiszorgmedewerkers van Viva! Zorggroep in IJmond en in Haarlem actie. Waarom? Omdat hun baas met het idee kwam om hen hetzelfde werk te laten doen voor minder salaris.

Op 15 april jongstleden ontving ieder van hen een envelop met daarin een nieuw, zonder meer schandalig salarisvoorstel. Het kwam er op neer dat hun salaris van 13,10 euro (voor sommigen iets minder) bruto per uur naar 9,92 euro per uur bruto omlaag zou gaan. Als ze niet akkoord zouden gaan, dan zou er ontslag volgen!!.

De inmiddels opgerichte actiegroep van de thuiszorgmedewerkers,“Wij zijn de Thuiszorg”, heeft alle 650 collega’s opgeroepen om niet te tekenen en in plaats daarvan actie te gaan voeren. Later is deze oproep ondersteund door AbvakaboFNV en daarna ook de CNV.

Ze komen op voor hun rechten en willen niet ontslagen worden. Inmiddels zijn ze al meer dan zeven keer bij de gemeente geweest hun eisen naar voren te brengen of te protesteren op de publieke tribune. De actiegroep“Wij zijn de Thuiszorg”, is met een lijst van vragen naar de informatiebijeenkomst gegaan van de ondernemingsraad, waar hen de toegang werd geweigerd.

Omdat de actiegroep heeft opgeroepen niet te tekenen en niemand van hen ontslagen wil worden, zijn ze samen tot de slotsom gekomen dat er geen andere weg meer overbleef dan te gaan staken. Ze hebben inmiddels al zo’n zeven stakingsdagen achter de rug. Maar staken is een uitzondering in de zorg. Daarom stellen ze ook “Wij gaan daar zo zorgvuldig mogelijk mee om. Wij werken met respect voor onze cliënten. Nu hebben ze respect voor ons.”

Afgelopen donderdagmiddag 16 juni hebben nog ze een geslaagde bijeenkomst gehouden op de Grote Markt in Haarlem. Anita Kuipers van het actiecomité“Wij zijn de Thuiszorg”, gaf een samenvatting van de strijd tot nu toe en deed verslag van het bezoek dat zij, in het kader van het zoeken naar solidariteit, met acht ViVa!-collega’s had gebracht aan andere thuiszorgmedewerkers in Utrecht.

Na 3 keer Haarlem, 2 keer IJmuiden en 1 keer Velsen-Noord hebben ze besloten dat het tijd wordt om daar naartoe te gaan, waar de bezuinigingsmaatregelen gedicteerd worden: Den Haag! Komende donderdag 23 juni gaan ze massaal naar Den Haag om zich te vervoegen bij het protest van de PGB-ers, die daar tegelijkertijd plaatsvindt op Het Plein. Door hun strijd met die van andere andere sectoren te verbinden maken ze duidelijk dat ze zich niet in een hoekje laten drukken, maar de ramen willen openzetten en aan hun protest een bredere basis willen geven. Zo verbreden we de actie voor goede zorg, voor cliënten en werknemers”.Aldus een van de leden van het actiecomité“Wij zijn de Thuiszorg”,

De thuiszorgmedewerkers van Viva! Zorggroep in IJmond en in Haarlem hebben een moedige en belangrijke stap gezet. Een voorbeeld voor alle andere werkenden in de zorg in Nederland. Want overal gebeurt hetzelfde: loonsverlagingen ontslagen, kaalslag in de zorg en flexibilisering van contracten. We moeten vechten voor een menswaardige zorg, waarin het niet alleen goed werken is, maar waar een warme, menselijke zorg bestaat, Een zorg waar mensen op een kleinschalige manier verzorgd worden door vaste verzorgsters, die een vast contract hebben met voldoende uren en een loon waarvan je kunt wonen en leven.

De acties van de thuiszorgmedewerkers uit Haarlem en de IJmond verdienen onze volledige steun. Kom daarom aanstaande donderdag ook naar Den Haag en geef aan je steun, zowel voor de PGB-ers als voor de thuiszorgmedewerkers een praktische, daadwerkelijke invulling.

Hun werk is nodig! Ze doen hun werk goed!
Daarom: geen verslechteringen meer accepteren!
In het belang van ons leven en dat van de cliënten!
Zij zijn niet het probleem, het systeem is het probleem

Onderschreven door ASB, KSU en IKS

zei: arjan op 21/06/2011 om: 12:53u


Powered by Greymatter