Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

12/06/2010: "Ondertussen in Calais"

In Calais verblijven nog immer talloze 'gelukszoekers', oftewel mensen op zoek naar een menswaardig bestaan. Ook in de barre winterkou trachten velen de oversteek naar Engeland te maken.
Calais_playback09[1] (21k image)
Van onze medewerkster Lola Rent ontvingen we onderstaand relaas over haar recent bezoek aan Calais waar de situatie uitzichtloos lijkt.
Klik op meer.


EEN DEKEN VAN SNEEUW
Calais is inmiddels gehuld in een deken van sneeuw, een tafereel dat sprookjesachtig aandoet en het stadje wat schoonheid geeft, maar dan wel een schoonheid waar je tenen van afvriezen! Shit, wat was het koud en ik kwam er achter dat ik mijn hippe gaten-gympen maar eens moet omruilen voor degelijke, waterdichte schoenen. Zo was afgelopen weekend het BCMO (koud weercentrum) weer geopend voor migranten om de nacht door te brengen.

Met de komst van de winter wordt er wederom een extra zware periode ingeluid voor migranten in Calais (en elders). Met dikwijls een kampvuur als enige warmtebron, ondervoeding en kapotte schoenen zijn de uitzichtloze dagen zo niet nog moeilijker om door te komen. Ondanks de miserie lijken veel migranten hun positieve geestkracht niet verloren te zijn.

De Sudanese liefdesliederen klinken door de ru´nes van de oude houtzagerij of er wordt actief Arabisch les gegeven aan ons in ge´mproviseerde klaslokalen. Een paar vrienden werden getrakteerd op een heerlijk diner in de Hazara* jungle en waagden dapper de lange heen- en terugreis door de sneeuw naar de duinen. Naar verluid was de tocht zeer de moeite waard vanwege het lekkere eten en het goede gezelschap van de twee gastheren en de daar woonachtige zwerfkatten.

VAN DUINKERKEN NAAR DE ALBERT HEYN
Op de terugweg naar huis zijn we wat spullen gaan brengen naar het kamp in Duinkerken, waar momenteel rond de 60 migranten verblijven. Rond een meer verschansen mensen zich daar in de omliggende bosjes in de hoop vlug de oversteek naar Engeland te kunnen maken of elders heen te kunnen gaan.

Gehuld in sneeuw had deze plek iets vredigs, maar voor de daar verblijvende migranten moet het er erg zwaar zijn. Ge´soleerd en ver weg van de bewoonde wereld zijn mensen er afhankelijk van de
liefdadigheidsorganisaties die er voedsel en kleding komen uitdelen. Hoe goed deze organisaties ook hun best doen, er lijkt een voortdurend tekort te zijn aan de broodnodige spullen. Er was vooral veel behoefte aan schoenen. Veel mensen liepen op kapotte schoenen of (naar horen zeggen) zelfs op blote voeten!

Ook zitten er een aantal vrouwen, waarvan 1 vrouw op het punt staat te bevallen. Er is door een NB-activiste geprobeerd om de vrouw te helpen, maar vanwege argwaan naar onbekenden aan haar zijde verloopt het contact moeizaam. Ze wordt wel bezocht door een dokter uit de buurt, maar ondertussen zit ze in de kou en zonder enige sanitaire voorzieningen. Het is onduidelijk waar ze zal gaan bevallen. Er wordt nagedacht om een deel van onze NoBorder activiteiten naar Duinkerken te verschuiven, maar de aanwezigheid van de mafia (mensensmokkelaars) kan een probleem zijn...

Bij de distributie van de spullen moesten mensen in de rij gaan staan om te voorkomen dat de sterkste graaiers de meeste spullen krijgen en mensen die het het meest nodig zouden hebben buiten de boot zouden vallen. Het is bizar om zo met mensen om te gaan, maar wanneer mensen in de overlevingsmodus zitten lijken zulke stupide regels haast noodzakelijk.

De aanwezige PAF* dienders liepen een beetje lacherig rond en stonden wat amicaal te doen. Een beetje te amicaal naar mijn smaak. Erg nieuwsgierig waren ze naar onze afkomst en naar de reden van onze aanwezigheid. Er werden wat vragen gesteld en onze auto werd nagetrokken.

Hoe ver onze solidariteit reikte werd op de proef gesteld toen een van de aanwezige migranten vroeg of hij mee kon rijden naar Luik. Mijn twee medereizigers en ik overlegde kort, bespraken de nodige risico's en uiteindelijk werd er besloten de man niet mee te nemen.

Dat voelde niet goed. Ik denk ook dat, wanneer ik zelf had gereden, ik anders had besloten, maar ik verkeerde nu niet in de positie dat te doen. Tevens bleek mijn chauffeuse nogal haast te hebben om weg te komen. Ze had geen tijd om te blijven wachten om de spullen uit te delen, dus de zakken met kleren en schoenen werden haastig in een auto van een van de andere vrijwilligers gestopt. Waarom we precies zo'n haast hadden was me niet helemaal duidelijk, maar we moesten daar in ieder geval zo snel mogelijk weg.

Nu moet ik toegeven dat ik dat stiekem niet zo erg vond, want van mijn solidariteitsgevoelens was- als gevolge van mijn bevroren voeten- weinig over. Het enige waar ik nog aan denken kon was hoe ik mijn lichaam kon onttrekken aan die uiterst onplezierige toestand. Het verdient geen schoonheidsprijs, maar het is de waarheid en de waarheid moet verteld worden.

Later bleek dat mijn chauffeuse de dag erna weer op haar werk moest verschijnen en geen zin had in gedoe of oponthoud: het plan was vlug op-en-neer te crossen naar Calais met wat spullen en verder niets. Geen tijd voor gedoe met hulpbehoevende migranten.

Toen wij later even stopten bij een Albert Heyn bleken we een stuk minder haast te hebben. In het schoongepoetste landschap van ongekende consumenten-mogelijkheden werd met veel genoegen en gretigheid het ene naar het andere product in het mandje geladen. Er bekroop mij wederom een unheimlich gevoel...


* In Afghanistan heb je verschillende etnische groepen, waaronder de Hazara's. De Hazara's zijn, in tegenstelling tot de Pashto's, een minderheid in Afghanistan.
** Grenspolitie

Op zaterdag 11 december is er weer een PLAYBACKSHOW in de Nijmeegse Onderbroek (achterzijde Grote Broek) ten behoeve van Calais Migrant Solidarity. Je kunt je act opgeven door een mail te sturen naar dit mailadres . MEEDOEN HE! Ook zoeken we twee juryleden en extra helpende handen voor de avond.

www.myspace.com/cacophonyfundraisers

www.anarchistischegroepnijmegen.nl


Powered by Greymatter