Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

10/31/2010: "Reisdagboek uit Palestina - 9"

José van Leeuwen in de Negev en bij de wekelijkse demonstratie in Bil'in

200px-NahalashanS (9k image)

Klik op meer

Met een gehuurde auto met 4 personen naar de Negev en dit allemaal zonder brokken of ellende. Via een checkpoint naar Jeruzalem waar je in een lange rij moet staan om je paspoort te laten zien en de Palestijnen hun visa en hun hele hand in een apparaat moeten leggen. Dagelijks staan er rijen mensen die naar hun werk moeten, een afspraak hebben in een ziekenhuis of door andere omstandigheden toestemming hebben gekregen om vanuit de WestBank naar Jerualem te gaan. Altijd is het een vernedering en een opgave om te doen. Helaas hebben zij geen andere keus. Deze keer kregen mensen ook ruzie en begonnen te mopperen tegen elkaar, gelukkig alles goed afgelopen. De militairen doen altijd zeer ongeïnteresseerd en hangen onderuit in hun stoel en zijn vaak aan het bellen, laatst hingen er een jongen en meisje onderuit in hun stoelen en zaten aan elkaar te friemelen, gezellig maar niet bij een checkpoint. Ze zouden er helemaal niet moeten zitten maar als ze er dan toch zijn dan is het minst wat zij kunnen doen is de mensen als mens behandelen.

Onderweg veel militairen (en militair materiaal) gezien die of een dagje uit gingen met elkaar of opweg naar hun basis in Beersheba. Ook nu weer hele jonge jongeren die liepen te giebelen en gekke gezichten trokken voor de camera (al dan niet met wapens). In Beersheba aangekomen wat rond gelopen en op zoek gegaan naar een oude binnenstad. Beersheba is een uit de grond gestampte stad waar nu veel bedrijven zich hebben gevestigd.Het ziet er allemaal grauw en grijs uit met kantoren en veel winkels. Veel Joden uit Rusland en Ethiopië wonen hier, zo ook de Palestijnse Israeliers. Onze gids een Israelische jonge man had zich in de datum vergist waardoor het programma moest worden aangepast. Hij vertelde dat hij na zijn diensttijd net zoals de andere dienstplichtigen naar India is gegaan en daar met internationale vrijwilligers heeft geholpen bij wat projecten. Daar werd hij door vragen van anderen bewust van de situatie in Israel/Palestina. Hij is zich aan het verdiepen in de geschiedenis van Israel en de bezetting, iets wat zijn leven aardig op zijn kop heeft gezet en nog steeds. Het beeld dat men de bevolking meegeeft vanaf de geboorte werd in twijfel gebracht en hij wil steeds meer weten en lezen maar dat brengt heel wat te weeg. Een aardige jonge man die nu als vrijwilliger werkt bij Bustan en de Bedoeienen helpt met het opzetten van projecten en het organiseren van excursies. Wij moesten in de drukke stad onze weg vinden naar Kassir al Sir waar ongeveer 3200 Bedoeinen leven in niet al te beste leefomstandigheden. Er zijn iets van 54 niet erkende dorpen, waarvan er nu 12 erkend zijn. Erkend betekent niet dat je dan aangesloten wordt op het elektriciteitsnet of water hebt maar je huis wordt als je het op de aangewezen plek bouwt niet vernietigd.

Wij werden ontvangen door een zeer aardige bedoein die les geeft op de plaatselijke school en getrouwd is met een Palestijnse vrouw, ook lerares, uit Akko. Samen hebben zij twee prachtige meisjes die tijdens de werkdagen van Pa en Ma naar de crèche gaan. Wij kregen een plek toegewezen in een overdekte plek zonder zijkanten, dus eigenlijk in de openlucht. Er kwam koffie en thee en een eenvoudige maar smakelijke maaltijd. De vrouw vertelde dat zij vanuit Akko (Israel) door de werkeloosheid een baan in de Negev had aangenomen en daar haar man had leren kennen. Het dorp telt rond de 3200 inwoners die over een gebied verspreid zijn. Sinds kort mag men daar bouwen en zijn er wat voorzieningen voor hen. Voorzieningen zoals scholen en een dokterspost maar geen water of elektriciteit.

Men heeft huizen kunnen bouwen, eenvoudig met een stukje land er omheen en men bouwt verder als het geld er is. Men probeert toeristen te trekken die willen zien in welke omstandigheden de Bedoeinen leven en met de opbrengst wil men een gemeenschapshuis en -tuin bouwen op ecologishe basis. De vrouwen willen werk hebben om in hun eigen onderhoud te voorzien en met hen worden er plannen gemaakt. Vrouwen daar hebben nog niet dezelfde rechten als mannen maar er is vooruitgang, zij mogen werken en auto rijden en zo mogelijk doen zij dat ook. Men probeert zoveel mogelijk kinderen onderwijs te laten volgen maar het lukt nog niet om alle kinderen te bereiken. 's Morgens was het trouwens een leuk gezicht om al die kinderen van alle kanten naar school te zien gaan, mooi gekamd en gekleed met rugzak op, helicoptersweg naar de bus die hen naar school toebracht. In 1946 waren er 57.000 tot 95.500 Bedoeien van 96 verschillende stammen, in 1953 (staat Israel1948) nog maar 11.000, de rest van de Bedoeinen is gevlucht naar de West Bank, Gaza of de Sinaï. Het gebied dat de Bedoeienen nu nog bezitten is ongeveer tien procent. Israel wil de overgebleven Bedoeienen in een gebied onder controle hebben en houden, dit doen zij door de huizen van de Bedoeienen waarvan zij hun eigendomsbewijs ontkennen te vernietigen, hun vee te vergiftigen zo ook hun bomen of landbouwgrond. Israel wil zo veel mogelijk mensen op zo weinig mogelijk land en dan ook nog omringd door Joodse dorpen om de Judaïsering van het gebied zo groot mogelijk te maken. Als je op de heuvel van het dorp Kassir al Sir uitkeek over de heuvels dan zag je overal huizen of wat er voor doorging van dezelfde stam. Men trouwt binnen de stam en leeft zoveel mogelijk met de stam. Natuurlijk zijn er jongeren die het leven in de woestijn willen inruilen voor het leven in de stad maar ook jongeren die dit land en leven voor niets willen opgeven. 's Avonds na lang gepraat te hebben heerlijk geslapen op de matrassen die zij gelukkig voor ons hadden neergelegd en warme dekens tegen de kou. Daar het niet was afgesloten kwamen de honden bij ons op bezoek en zij deden zich te goed aan alle resten van het avondeten.

's Nachts werd je wakker door het blaffen van de honden, het langsdenderen van goederentreinen, helicopters en hanen die hun hanengedrag ook 's nachts wilden doen gelden. Al met al wel goed geslapen en wakker geworden door de warmte van de zon. Morgens kregen wij een rondleiding door het dorp waar wij de geiten met hun prachtige lange oren, schapen en een paar dromedarissen zagen, huizen met een voorplaats omheind met gaas of golfplaten, half afgebouwde huizen of gebouwtjes die doorgingen voor huis. Geen plek voor mij maar zij willen graag zo leven maar dan met meer voorzieningen en minder tegenwerking. Men had generators voor enkele uren elektriciteit per dag. Dit in tegenstelling tot de IsraŽlische dorpen in de omgeving die veel later zijn gebouwd op grondgebied van de BedoeÔen en voorzien zijn van alle voorzieningen. Vrouwen verzorgen het vee en zien er uit zoals in de boeken, helemaal in het zwart en bedekt tegen de zon en het zand (ook volgens de islamitische voorschriften). In Dimona de stad waar het gezin dat ik beschreef woont, worden de Palestijnen/BedoeÔenen niet echt vriendelijk benaderd. Als de vrouw met haar kinderen buiten speelt en andere moeders horen dat zij Arabisch spreekt dan halen zij hun kinderen weg, iets wat zij vreselijk vindt want alle kinderen willen spelen ongeacht welke taal een kind op tweejarige leeftijd spreekt.


*


De tweede dag zijn wij begonnen met een rondleiding op de lokale school. De kleuterklas zag er prachtig uit, diverse speelhoeken die ingericht waren als doktersruimte, keukentje of poppenhoek. Het alfabet leerden zij ook met behulp van een afbeelding en men had veel aandacht voor de natuur/landbouw, hoe groeit iets en wat kun je er dan mee doen. De leerlingen van het voortgezet onderwijs waren heel nieuwsgierig en wij maakten kennis met de beste leerling voor Engels. De Engelse leraar, ook uit het noorden van IsraŽl, vertelde het een en ander over zijn leerlingen. Hem was verteld de leerlingen niet echt huiswerk te geven daar zij dit zonder licht toch niet kunnen maken. Een leraar Engels, een Ethiopische Hebreeuwse man stelde zich voor en vertelde over het leven van zijn familie. Zijn vader was na zijn bedevaart naar Mekka naar Jeruzalem gegaan om daar te gaan bidden. Hij bleef daar wonen en is later met een Ethiopische Hebreeuwse vrouw getrouwd. Zijn moeder mocht niet blijven daar een verschil is in het Joods of Hebreeuws zijn. Zijn ouders zijn toen naar de VS vertrokken waar hij is geboren. Hij wilde altijd naar Israel toe en dat is hem na jaren van vragen om toestemming uiteindelijk gelukt. Het zijn van een Hebreeuwse jood heeft niets te maken met het Zionisme, juist het tegenovergestelde. Hij vindt het Zionisme en de bezetting heel fout en schreef later in zijn email dat hij graag met een groepje wilde deelnemen aan het olijfboomprogramma. Hij vertelde over zijn passie om de BedoeÔenenkinderen les te geven en hen zo een betere kans in de wereld te geven. Deze man had een prachtige uitstraling, krachtig en mooi. Hij vertelde ook dat Dimona een gevaar is voor de volksgezondheid en dat het aantal kankergevallen onder de bedoeÔenen zorgwekkend stijgt. (In Dimona worden kernwapens gemaakt) Beide leraren willen op de hoogte gehouden worden en ons zo nodig helpen met het verzamelen van informatie en ideeŽn.

Met een BedoeÔen en een IsraeliŽr naar de niet-erkende dorpen gegaan, Marijke heeft echt een geweldige job verricht om zo door de woestijn te rijden, niet echt zonder gevaar voor het beschadigen van de auto of over de kop op te gaan. Zij lieten ons het Ambassadeurwoud zien, aanplant van bomen door ambassadeurs in Israel maar wel op grond van de BedoeÔenen. Nationaal Fonds plant overal bomen met het geld van donoren uit de gehele wereld. De sponsoring van bomen kun je van de belasting aftrekken. Ik vraag mij af of sponsoren weten dat deze bomen of op Palestijnse of op de grond van de BedoeÔenen worden geplant ter voorkoming dat mensen daar gaan wonen en IsraŽl het bos als natuurgebied kan aanmerken (innemen).

We hebben een bezoek gebracht aan een familie waarvan het dorp al voor de zesde keer vernietigd was. Zij leven nu onder tentzeil en hebben hun koelkast in een aanhanger gezet die zo weggereden kan worden. Men heeft drie overdekkingen die straks als het gaat regenen geen beschutting zullen geven. Een om te slapen, een soort van keuken en een om te leven.

Het dorp telde 300 inwoners waarvan de meeste vrouwen en kinderen, hun bezittingen werden door ruim 1000 veiligheidspersoneel vernietigd.

Een van de gidsen vertelde dat hij bij elke vernietiging van een dorp jongeren van rond de 17 jaar ziet die de politie helpen met het verwijderen/in beslag nemen van de huisraad en roepen en klappen dat IsraŽl leeft. Overal zag je de stille getuigenis van een vernietigd dorp. Heel bizar. In het dorp waren nu een man en vrouw en het jongste broertje van de man, dat net had leren kruipen. De vader van de man was opgepakt en een verbod gekregen om naar zijn eigen dorp te gaan. De man liet foto's zien hoe zijn huis er vroeger uitzag en hoe het was vernietigd. Een mooi, eenvoudig en gezellig huis met alles erop en er aan. Op het land liepen ganzen die ook de weg naar de slaaptent hadden gevonden. In het dorp hadden zij naast de zeer oude begraafplaats een gemeenschapsruimte gemaakt om te voorkomen dat zij zouden worden aangevallen, men gaat er vanuit dat dit niet in de buurt van een begraafplaats zal plaats vinden. Voor 28.000 dollar heeft men schade toegebracht door het in beslag nemen van de generator, huisraad, oogst, brandstof en de vernietiging van het huis. De dorpsbewoners hebben altijd de opgelegde belasting betaald en toch ziet men hen niet als rechtmatige eigenaar. Ook hier wil IsraŽl de rechtmatige eigenaars verdrijven en overdag vliegen ze over het gebied om foto's te nemen om zo te zien of er ontwikkelingen in het gebied zijn. IsraŽl heeft tot het verbod vanuit de rechtbank de dorpen met vliegtuigjes besproeid met gif om zo mensen te laten vertrekken, sinds het verbod gebruikt men bulldozers.

Met de gidsen de burgemeester van Hura bezocht,een man waar ik wat wantrouwig naar keek daar hij de Israelische leiders aan de muur had hangen, maar Bea hangt ook in elke gemeente in Nederland.

Deze burgemeester, zelf ook een BedoeÔen heeft geweldige plannen voor zijn gemeente. Hij zet vol in op onderwijs en sinds zijn leiderschap heeft het dorp voor elke groep leerlingen wel een school of opleiding, hoogbegaafde, minder begaafde, autistische leerlingen. Hij zet in op groene scholen, groene thema's, cultuur van de BedoeÔenen behouden maar aansluiting zoeken bij de wereld van nu. 92% van de inwoners zijn onder de 40 jaar waarvan een deel onder de armoedegrens leeft. Door educatie,werkgelegenheid en economische ontwikkeling zoals bedrijven naar Hura te brengen, hoopt hij de gemeenschap een betere toekomst te bieden. Het percentage studenten dat naar de universiteit gaat stijgt met sprongen en vrouwen kunnen werken in de catering iets wat voorheen niet gebeurde. Ook wil hij de dorpen schoon en groen maken, iets waar ik mij alles bij kan voorstellen, vaak lijken de dorpen wel een openbare vuilnisbelt, overal plastic, blikjes en puin. Dit heeft te maken met slechte service of afwezigheid van gemeentereiniging maar ook met prioriteit en mentaliteit. Als men wereldwijd statiegeld zou berekenen voor flessen dan zou een groot probleem opgelost zijn.

Na dit gesprek waar wij de rol van het Joods Nationaal Fonds uit argwaan door de aanwezige foto's van de IsraŽlische leiders niet echt hebben aangekaart, zijn wij vertrokken naar een 68-jarige activist die al jaren strijdt voor zijn recht en nu uit zijn dorp is verbannen. Hij voert rechtszaak na rechtszaak om zijn gelijk te halen maar elke keer vragen zij meer informatie en bewijzen.

Deze man heeft zelfs bewijzen uit de Ottomaanse tijd, luchtfoto's uit 1949 waaruit blijk dat het land bewerkt werd en geen verlaten land was.

Mappen vol bewijzen maar toch vindt de rechtbank het niet genoeg.

IsraŽl heeft namelijk een wet die stelt dat land (geldt ook voor huizen) dat niet bewerkt/bewoond wordt, aan de staat toebehoort, ook als IsraŽl de toegang tot het land of huis niet toestaat. De man is geboren en opgegroeid op zijn land maar na het ontstaan van de staat Israel werd hem onder het mom van militaire dreiging voor zes weken de toegang ontzegd. De zes weken gelden nog steeds ondanks de vele documenten die hij in zijn bezit heeft. Zijn aanwezigheid staat de bouw van nieuwe Joodse dorpen/steden in de weg en men zal hem waarschijnlijk nooit zijn land terug geven. Als je de hoeveelheid aan documenten ziet dan duizelt het in je hoofd, zoveel werk heeft hij verzet om zijn recht te halen maar tot nu zonder resultaat. Onder het Britse mandaat, heeft zijn grootvader het land aan zijn kinderen verdeeld zoals hij nu het land aan zijn kinderen verdeelde met de intentie het land te behouden. In 1973 heeft hij een aanvraag gedaan om het land te bewerken als landbouwgrond. Israel heeft hem tussen 2006 en 2010 steeds gearresteerd en bij een arrestatie is hij zelfs een vinger kwijt geraakt die gelukkig na een transplantatie weer is aangezet. Hij heeft geprobeerd de politieman aan te klagen voor ernstige mishandeling maar dat werd afgewezen daar men het niet van maatschappelijk belang vond om onderzoek naar de gebeurtenis te doen. Men noemt hem een praatjesmaker en een probleemzoeker en vindt steeds weer nieuwe redenen tot arrestatie. Men heeft 40 aanklachten tegen hem en men heeft hem de kosten voor zijn ontruiming en politiesalarissen opgelegd. In de Negev bouwt IsraŽl alles voor de Joodse bevolking met alle bijbehorende voorzieningen en hebben high tech bedrijven zich daar gevestigd maar voor de BedoeÔenen zijn deze voorzieningen ontoegankelijk.

Deze man staat voor vele bewoners van de Negev maar hij voelt zich gesterkt door een Australische advocaat die hem ook geadviseerd en geÔnspireerd heeft. Alle opbrengsten van zijn garage zijn in proceskosten gaan zitten, toch gaat hij door en hoopt ooit nog eens naar het Vredespaleis te gaan (of is het het ICC?).

De Bedoeinen op de West Bank hebben het trouwens nog slechter, zij leven onder golfplaten buiten de stad van alles af- en uitgesloten.Ik weet dat het leger de huizen van golfplaat ook kapot maakt maar weet niet of zij in de Palestijnse dorpen willen of mogen wonen, is afhankelijk van hun identiteitspapieren.

Goed, gisteren naar Bil'lin geweest om daar de wekelijkse demonstratie bij te wonen. Vanuit het dorp liepen wij naar de muur met daarachter een nieuwe weg die settlements met elkaar verbindt en die verboden is voor Palestijnen. De kolonisten nemen echt steeds meer plek in beslag en de blik vanaf de muur naar de nieuwe huizen zo dicht bij Bil'lin was zeer naar. Ik ben straks weer thuis maar elke uitbreiding van settlements heeft ernstige gevolgen voor de Palestijnen.

De aanvoerder van het wekelijks "vreedzaam protest" zit samen met zijn broer gevangen, gevangen wegens het plegen van verzet.

Jongeren begonnen vrijsnel met stenen te gooien met als reactie veel, heel veel traangas. Het maakt niet uit of jongeren stenen gooien, men krijgt altijd traangas als reactie op de demonstratie.

Men vertelde dat er sinds twee weken met andere traangasbommetjes wordt gegooid, ze zijn anders van vorm en exploderen sneller met alle gevolgen van dien. Bil'lin is een proeftuin geworden voor het testen van traangas.

Ik heb mij snel uit de voeten gemaakt daar ik niet wist waar al die bommetjes terecht zouden komen en de stank was vreselijk. Na een uur was het voorbij en gingen de meesten weer naar het dorp toe. Er was een groepje Joodse mensen uit Israel waarvan een man al 5 jaar elke zaterdag aanwezig is. De kans is groot dat het leger na de demonstratie 's nachts het dorp in gaat om jongeren te arresteren.

Vandaag naar het World Education Forum geweest maar heb geen puf meer om te schrijven,was zelf ook niet echt onder de indruk.

1 Reactie


Beste Jose en andere medelezers,

Als je de reacties naleest, zul je hier nog wat nieuws over Bi'ilin aantreffen. Op dinsdag- of woensdagavond komen er wekelijks berichten van alle tegen de muur en de nederzetting demonstrerende steden op de site van a-infos.
Hierbij het nieuws van afgelopen weekend, met zelfs ruim 5 minuten video. Ik geef dit in het oorspronkelijke engels weer.

Hartelijke groeten!
Bil'in

This Friday about 25 internationals and 15 Israelis joined the Palestinian demonstration in Bil'in against the occupation, land grab and the oppression of popular resistance. The demonstrators marched to the gate while some shabab expressed their dismay at the soldiers along the northern stretch of the fence. Even while the procession was still on its way, the soldiers started bombarding the shabab with gas.

As the group moved peaceful towards the site of the wall, they chanted to free Palestinian political prisoners. Demonstrators carrying the Palestinian flag crossed through the opened gate to the route of the fence to confront the awaiting soldiers with the simple question, "What are you doing here?"

When the soldiers tired of the presence of people demanding access to the agricultural lands belonging to Bil'in farmers, they began firing tear gas. The hot gas canister ignited fires in the dry olive orchards, which residents hurried to extinguish to protect the trees from damage.

Since the wind blew in the demonstrators' face, it was very difficult to stay together.

For a while it was possible for the exceptionally handful of sturdy and gas-tolerant women and men to avoid the gas, while most demonstrators had to retreat, watching from behind the shabab who tried to stone the gas away.
Eventually it became too much, and the rest of demonstrators too had to retreat to the village.

Bil'in video http://www.youtube.com/watch?v=ifGt7ndHGyM

Beit Ula

"there will be another demonstration in beit Ula tomorrow. please call
me if you can come."
k.

It seems Beit Ula is another village that will join the on going nonviolent joint struggle of Palestinian villages - grass root communities.

zei: jan bervoets op 03/11/2010 om: 20:21u


Powered by Greymatter