Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

08/29/2010: "INCESTUEUS HANDELEN TUSSEN KAPITAAL EN POLITIEK"

Cagou (85k image)


‘Het kapitaal’ staat hier ondermeer voor het cosmetica-kapitaal Oréal (waaraan de naam Bettencourt is verbonden). ‘De politiek’ verwijst hier naar een minister van de huidige Franse regering (met daaraan gekoppeld de naam Woerth) en naar Sarkozy. De innige verstrengeling tussen beide heeft een incestueus karakter. Hun handelen heeft tot financieel voordeel gestrekt en het heeft een ‘lintje’ opgeleverd.

Klik op meer.


De verstrengeling levert beide partijen genot op in financiële zin: geld voor de verkiezingscampagne van Sarkozy en fiscaal voordeel voor de groot aandeelhouder van Oréal, mevrouw Liliane Bettencourt (er wordt gesproken over een belastingvoordeeltje van 30 miljoen euro). De grote regelaar, Patrice de Maistre heeft van al dat ‘geritsel’ een lintje over gehouden (Légion d’honneur) en Nicolas Sarkozy is president van Frankrijk geworden. Deze verstrengeling van kapitaal en politiek heeft in Frankrijk tot de ‘affaire Woerth-Bettencourt’ geleid.

Die verstrengeling spreekt al uit de levensloop van de hoofdfiguren in de ‘affaire’. In 2007 speelt zich de voorbereiding af van de presidentsverkiezing in Frankrijk. De rechtse kandidaat van de UMP is Nicolas Sarkozy, op dat moment minister van binnenlandse zaken onder Chirac. Eric Woerth is, naast minister van financiën, penningmeester van de UMP. Deze afkorting staat voor ‘Union pour un Mouvement Populair’ (Unie voor een volksbeweging).* Het is mede het ‘grote geld’ dat deze ‘beweging’ steunt.

Dat ‘het kapitaal’ een rechtse kandidaat wil is niet vreemd evenmin dat vertegenwoordigers van dat kapitaal met geld over de brug komen voor diens campagne. Maar het moet wel ‘legaal’ geschieden, zelfs in Frankrijk. De verstrengeling van kapitaal en politiek levert echter ontsporingen op.

Onderzocht wordt hoe er geld van de grootaandeelhouder van Oréal in de UMP kas heeft kunnen vloeien ten behoeve van de presidentscampagne van Sarkozy. En wat is de relatie tussen die stroom geld en het verdienen van het ‘groot kruis van eer’ door Patrice de Maistre, de beheerder van het vermogen van Liliane Bettencourt (Oréal)?

Het spel begint in 2007. Er is geld onder de tafel doorgegaan. En er is het verzoek om een decoratie gedaan. Dat verzoek is behandeld door… Nicolas Sarkozy, toen minister van binnenlandse zaken onder Chirac. Vervolgens is het dan enige tijd later dat Eric Woerth, minister van financiën onder Sarkozy, in januari 2008 aan Patrice de Maistre het ‘Légion d’honneur’ verleent. Wellicht heeft daarbij geholpen dat de vrouw van Woerth in de beheersorganisatie van het vermogen van Liliane Bettencourt werkt, de organisatie die onder leiding staat van… De Maistre.

In ieder geval levert de incestueuze relatie te onderzoeken zaken op: belangenconflicten, illegale financiering van een politieke campagne, belastingvoordeel voor mevrouw Bettencourt. De Franse justitie is er druk mee…

Waar hebben we het over als de naam ‘Oréal’ valt? In ieder geval over de nummer één van de wereld als het om cosmetica gaat. Net is bekend geworden dat die ‘firma’ het eerste helft van 2010 een nettowinst van 1,3 miljard euro heeft gemaakt (Le Monde van 27 augustus 2010). Zoals gezegd, mevrouw Bettencourt is ‘première actionnaire’ van deze cosmetica groep.

Haar achternaam is, overigens ondanks haar, verbonden met een sinistere Franse organisatie uit het verleden, genaamd ‘La Cagoule’ (de Bivakmuts). Het betreft een clandestiene, extreem rechtse organisatie die met name in de jaren dertig zeer actief is en die niet terug deinst voor het vermoorden van tegenstanders en het plegen van bomaanslagen. Een aantal van haar leden is ook in de tweede wereldoorlog voor de Duitsers actief en ook na de oorlog blijft ze een aantal jaren voortbestaan als geheime, paramilitaire beweging. De Franse oprichter van die organisatie vindt geld en wapens bij een aantal groot kapitalisten onder wie Michelin, Renault, Ripolin en E. Schueller van Oréal.

In een omvangrijk artikel onder de titel ‘La GAGOULE, le fascisme français qui a voulu renverser la République (L’Oréal, SCHUELLER, Bettencourt…)’, gepubliceerd op de site van ‘Parti De Gauche Midi Pyrénées’, legt Jacques Serieys de relatie bloot tussen enerzijds La Cagoule en anderzijds de genoemde elementen van het groot kapitaal in de jaren dertig tot in de jaren zestig (Algerijnse oorlog) (zie de site: http://www.gauchemip.org/spip.php?article1337 ). Serieyes verwijst mede naar de katern ‘les archives’, opgenomen in Le Monde 2 van 14 februari 2009 waarvan ik zelf ook gebruik maak. Die verzameling teksten draagt de titel ‘La Cagoule ou le fascisme à la française’ (p. 55-63; met literatuurverwijzing en foto’s).

Wat we in de hedendaagse ‘affaire Woerth-Bettencourt’ tegenkomen, lijkt verdacht veel op het eindspel van een aantal aan La Cagoule geparenteerde personen. Ik denk dan aan hetgeen door Serieys wordt beschreven onder het kopje ‘Over oude Cagoulards in het verzet?’

Ook Nederland heeft een dergelijk eindspel gekend in mei 1945. In eens zou een aantal notoire collaborateurs tot het ‘verzet’ hebben behoord. Zo ook dus in Frankrijk. Lui die betrokken waren bij de Franse fascistische regering van Pétain, zetelend in het plaatsje Vichy, bleken plots ‘verzetshelden’. Men hield elkaar gewoon de hand boven het hoofd…en hielp elkaar aan lintjes.

Voorbeeld: op grond van getuigenissen van André Bettencourt en François Mitterrand wordt Eugène Schueller (Oréal) gekoppeld aan de ‘bevrijding’ omdat hij in het verzet zou hebben gezeten. Echter Mitterrand werkte (ook) voor het Vichy regime (later kon hij voor de socialisten president van Frankrijk worden…). André Bettencourt wordt in de oorlog de Franse leider van de ‘Propagandastaffel’. Dit is een door de Duitse bezetter in Frankrijk ingestelde dienst ten behoeve van de propaganda en de controle over de pers (in 1942 weer opgeheven).

Eind 1942 wordt Bettencourt dan door Schueller naar Zwitserland gestuurd om aldaar de firma Nestlé ‘arisch’ te maken… Deze Bettencourt verwerft na de bevrijding van Frankrijk diverse onderscheidingen, zoals het ‘Oorlogskruis 1939-1945), een lintje voor zijn verdiensten in het verzet, het ‘Croix de chevalier de la Légion d’honneur’. In 1950 trouwt hij met de enige dochter van Schueller, die dan Liliane Bettencourt zal gaan heten…

We kunnen nu terugkeren naar de troebelen in het heden en belanden dan bij de UMP, de Unie voor een volksbeweging en bij Sarkozy als degene die de familie Le Pen in politieke zin voorbijstreeft (Le Pen zijn naam zal ook een aantal keren in La Cagoule verband vallen; hoe kan het ook anders).

De UMP heet dan wel ‘volksbeweging’ te zijn, maar ze stoelt op ‘lage’ sentimenten als het aan Sarkozy ligt. Hij vindt het prachtig dat een van zijn ministers een aantal zigeuners naar hun ‘Heimat’ deporteert. ‘Flink optreden’, dat weet ‘het volk’ te waarderen… Het oordeel van het Engelse dagblad The Times (van 17 augustus 2010) over dit optreden is toegesneden: ‘Met de massale uitzetting van Roma’s roept Nicolas Sarkozy herinneringen op aan de Gestapo’.

Het zoeken van ‘zondebokken’ is een actief spel in deze politieke kringen. Zo spreekt het Franse anti-zigeuner optreden bijvoorbeeld Italiaanse regeringselementen aan. Sommige leiders van de Liga van het Noorden zijn openlijk xenofoob. De Franse minister voor migratie en nationale identiteit, E. Besson, heeft dan ook snel een aantal Europese ministers met soortgelijke portefeuilles bijeengeroepen voor een vergadering op 6 september aanstaande in Parijs. Waarnaar glijden we af in Europa?


* Beeldmateriaal ontleend aan Siné Hebdo nr. 59, 21 oktober 2009.


Powered by Greymatter