Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

08/07/2010: "Pepperminta is feministische Themrock"

pepperminta (71k image)

Aanvankelijk had ik helemaal geen zin om de film Pepperminta te gaan bekijken, want uit de beschrijving leek het er sterk op dat het om een vermoeiende exhibitie van newagerige kunstgekkerigheid ging. Maar in recensies werd zo vaak gemeld dat de avonturen van de hoofdpersoon (of de ideeën van de maakster Pipilotti Rist) zwaar anarchistisch behept waren, dat ik de verleiding niet kon weerstaan. Gelukkig maar. Pepperminta is inderdaad nogal anarchistisch, en een regelrechte oproep tot revolutie.



De hoofdpersoon in de film, Pepperminta dus, wordt niet gespeeld door Pipilotti Rist, hoewel die er nogal op lijkt. In haar videokunst gooit ze ook vaak veel kleur in de grauwe wereld en veel onbeschaamde lichamelijkheid. Daarvan is de film doorspekt. Het lijkt in zekere zin op een lange videoclip, die toch niet gaat vervelen en ondanks onophoudelijk gedraai met de camera ook niet het ubernerveuze van de popfilmpjes heeft. Deze film is juist smeuïg en wil dat ook zijn.

De film is een openlijk eerbetoon aan een aantal anarchistische voorgangers. Met name de baanbrekende film Madeliefjes van Věra Chytilová. (uit 1966), die in de aftiteling ook wordt bedankt. Daarnaast zie je duidelijke verwijzingen naar het werk van Claude Faraldo (hier voornamelijk bekend van Themrock, lange tijd met stip nr. 1 in de anarchistische scenes) en zeker ook de kinderfilms over Pipi Langkous. Een cruciale scene in een sjiek restaurant is een onmiskenbare verwijzing naar Eat the Rich van Peter Richardson.

De hoofdpersoon gaat aanvankelijk in haar eentje de grauwe wereld te lijf met een kinderlijke vernielzucht, maar vormt in de loop van de film een groepje, omdat dat gezelliger is en je samen sterker staat. De strijd met gezaghebbers (zoals postbodes, moeders, chefs, managers, schoolhoofden en vooral veel politie-agenten) ontaardt steevast in een kleurrijke smeerboel vol psychedelische effecten. De gezaghebbers zijn steevast oerdom, grauw en praten niet maar blaffen en grommen.

De film is ook een openlijke kritiek op de gangbare hollywoodstereotiepen. Een van de vier hoofdpersonen - die overigens uit een Nederlands bloembollenveld opgeduikeld wordt - is transgender en de mannelijke hoofdpersoon die aanvankelijk 'allergisch is voor alles' en daarom van zijn moeder niet naar buiten mag is het tegenovergestelde van een fotomodel maar wordt desondanks al snel vrijwillig lustobject.En het groepje wordt gecompletteerd door een bejaarde dame - met hoedje - die als ze losgebroken is eindelijk gelukkig kan sterven, om 'de hemel te neuken' (verder wordt er niet echt gesekst in de film).

De film is ook een consequente aanklacht tegen een steriele wereld. Bevrijding wordt bereikt door overal in te graaien en alles door elkaar te klutsen en daar dan met blote voeten doorheen te waden. Typerend is bijvoorbeeld dat de allergische jongeman genezen wordt door hem eens flink in te wrijven met aarde en regenwormen. De zinnelijkheid die de moderne smetvrees moet overwinnen, is tastbaar. Daarbij blijft het smakelijk, vaak zeer (aardbeien vormen een rode draad, de kleur rood is sowieso de rode draad). Hoewel het smaakvolle gesmeer met menstruatiebloed de recensent van het Parool duidelijk teveel werd; hij gaf stampvoetend één ster als rapportcijfer. Ook de muziek is op den duur bedwelmend, en zelden was de Duitse taal mooier. Voortdurend terugkerende zinnetjes zijn waarlijk revolutionair, zoals dat je "altijd precies op het goede moment wordt geboren" of dat "wat er nodig is om de wereld te veranderen, alleen maar het juiste moment is en een paar mensen die meedoen". Net als bij Pipi Langkous kan iedereen ook alles wat hij of zij wil. Je niet laten tegenhouden door wat 'hoort' of wat ze je opleggen, is het leitmotiv van de film. Zelfs als je een duur restaurant inrent en daar voor ober gaat spelen, kun je de klanten ervan overtuigen om bij het bestellen na te gaan denken over "wat ze nu écht willen" of zelf bedenken wat ze het best voorgezet kunnen krijgen (en daar begint dan de smeerboel natuurlijk weer).

Pepperminta is een soort feministische vrolijke versie van Themrock. Waar Themrock grimmig en grauw wordt in zijn primitieve reactie op de overmaat aan beschaving, blijft Pepperminta opgetogen en vooral extreem kleurrijk. Misschien is dat ook de beperking van de film en gaat voor sommigen de voortdenderende kermis aan kinderlijk optimisme vervelen. Waar Themrock ontaardt in verkrachtingen en politie-agenten opgegeten worden, worden ze in Pepperminta vriendelijk onder de verf en etenswaren gesmeerd en verlokt om het uniform uit te trekken en het leven verder te genieten.


Website van de film
trailer

Hij draait in Nederland nog in 6 bioskopen

3 Reacties


Dit lijkt me een maffe film, op de trailer afgaande.
Onmiskenbare Duitse filmkunst; zoals altijd grote verbazing wekkend, maar met een diepere boodschap zonder zoetsappig te zijn smile

zei: Hans Langbroek op 09/08/2010 om: 19:57u

Krijg ik EINDELIJK een film suggestie is het ding niet te downloaden want ( nog ) niet geupload. Op VUZE gekeken.

zei: Effe uploaden graag op 09/08/2010 om: 23:05u

Je moet ook naar de bioskoop! (zeker voor deze film, dat werkt veel beter op groot doek)

zei: keest op 10/08/2010 om: 12:15u


Powered by Greymatter