Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

04/13/2010: "SCHURKACHTIGE WETTEN"

Schurkachtig (37k image)

Schurkachtige wetten zijn in dit geval wetten die door een schurkachtige wetgever zijn opgesteld: de delictsomschrijving heeft de vloeibaarheid van water en de mogelijk op te leggen straffen zijn draconisch. Een historisch voorbeeld daarvan leveren de zogeheten ‘Lois scélérates’, dat wil zeggen de drie (Franse) anti-anarchistenwetten van 1893-1894.

Klik op meer.


Direct nadat op 9 december 1893 Auguste Vaillant een bom in het Franse parlement heeft gegooid, wordt de eerste van de drie bedoelde anti-anarchistenwetten op 12 december 1893 in het Franse parlement aangenomen. Deze wet handelt over ‘drukpersdelicten’ (strafbare feiten gepleegd door middel van de drukpers). Een paar dagen later volgt de wet over de ‘criminele organisatie’ en in juli 1894 de laatste over ‘samenzwering’.

Onmiddellijk zijn er ook mensen opgepakt en veroordeeld (straffen van vijf jaar gevangenis; deportatie). Dit binnen het kader van wetten, die in alle opzichten op grove wijze schenden, dat wat ‘democratische rechtsstaat’ heet. Daarom zijn het ook schurkachtige wetten, op gesteld door een stelletje parlementaire hypocrieten. Afijn, het gebruikelijke recept.

In de jaren waarin dit zich allemaal afspeelt is er natuurlijk over geschreven in de anarchistische pers. Zo verschijnen in de loop van 1898 en 1899 drie artikelen in ‘La Revue blanche’. Het eerste (van 1 juli 1898) is van ‘een jurist’ (anoniem gebleven). Deze schrijft over de parlementaire behandeling van die wetten. Het is hemeltergend wat je leest.

Vervolgens tekent een van de belangrijke mensen van het Franse syndicalisme, de anarchistische propagandist en pamflettist Émile Pouget, voor het tweede artikel (15 juli 1898). Zijn tekst concentreert zich op toepassing van de wetten, zoals de wijze waarop verdachten tot schuldigen worden gemaakt en vervolgens worden gevonnist. Daarbij gaat hij ook in op de uitvoering van de straffen met betrekking tot een aantal kameraden.

Het derde is van de hand van Francis de Pressensé, een journalist en iemand die onder meer actief deelneemt aan de campagne om het vonnis in de zaak Dreyfus te herzien. Hij schrijft over de politiek-maatschappelijke context waarin de wetten tot stand komen (15 januari 1899).

Deze drie artikelen zijn vervolgens in 1899 tot een brochure gebundeld. Het is deze brochure die enige tijd geleden is heruitgegeven. Daarin is tevens opgenomen een korte verklarende inleiding. Ook treft men de teksten van de drie bedoelde wetten er in aan. Wie de brochure nu onder ogen krijgt, zal wellicht denken: wat is de waarde ervan om hier kennis van te nemen? Want het betreft wetgeving van meer dan een eeuw oud.

Hoewel we een eeuw verder zijn, blijkt de wijze van reageren binnen het politiek-maatschappelijke universum dezelfde als voorheen. Die wetten van toen passen in het systeem van de uitzonderingsstaat net zo als soortgelijke wetgeving dat nu doet. Het optreden van politie en justitie is net zo schandelijk. Alleen de reden voor dit al draagt een andere naam, bijvoorbeeld het veiligheids- en antiterrorismebeleid. Dat wat in institutionele zin verdedigd wordt, is gelijk gebleven: een op onderdrukking en uitbuitinggericht economisch systeem.

Daarbij denkt men nog steeds dat maatschappelijke problemen met behulp van strafwetgeving tot oplossing zijn te brengen. In dat geval doet het vreemd aan om mensen te horen roepen om ‘harder’ straffen. Het is zelfs schurkachtig als dit gebeurt door hen, die hebben doorgeleerd, onder wie sommigen zelfs een rechtenstudie achter de rug hebben. Want juist zij moeten weten dat wat ze roepen (‘harder straffen’) niet werkt.

Die groep behoort dan ook tot het uiterst gevaarlijke deel van de samenleving; hun instelling drijft deze richting een totalitair systeem. Ik herhaal hier dan ook de woorden van een van de meest gerespecteerde juristen van Frankrijk, Mireille Delmas-Marty die over de ophanden zijnde hervorming van de Franse strafrechtelijke procedure zegt: ‘Ik vrees dat deze gevaarlijke juridische instrumenten creëert, die kunnen leiden tot het omvormen van de rechtsstaat in een politiestaat, zonder dat dit garandeert dat de samenleving er vreedzamer op wordt’ (geciteerd in het Franse dagblad Le Monde van 10 april 2010).

Zwaarder straffen, snelrecht (standrecht misschien als snelrecht niet voldoende wordt geacht...), delictsuitbreiding, geformuleerd in een vloeibare terminologie: alleen schurken kunnen dit bedenken. Hun idee van regeren ligt gebed in het heersen onder geweldsgebruik dan wel de dreiging ermee, kortom de maffia-methode. Is dat niet een te zwaar aangezette aantijging?

In Le Monde van 9 april 2010 lees ik dat de Amerikaanse regering het groene licht tot eliminatie van een imam heeft gegeven. Deze wordt beschuldigd van terroristische activiteiten en wordt geacht gelieerd te zijn aan Al-Qaida. De imam is afkomstig uit de Verenigde Staten en heeft zich inmiddels geïnstalleerd in Jemen. ‘Ze’ zullen hem tot daar najagen en indien mogelijk liquideren. Klinkklare maffia dus.

PRESSENSÉ, Francis de, Un juriste, Émile Pouget, Les lois scélérates de 1893-1894, Éditions Le Flibustier, Marseille, 2008, 95 blz., prijs 11 euro.

3 Reacties


Willekeurige voorbeelden van misdadige wetten, recent ingevoerd of toegepast:
Servie: "wet tegen obstructie van de rechtspraak", aangenomen tijdens het proces van de Zes met het doel iedereen op te pakken die tegen dat proces protesteert.
Griekenland: "wet tegen binnenlands terrorrisme", ingevoerd door het vorige kabinet Papandreou, laat toe iedereen op aanwijzing van de politie zonder vorm van proces voor onbepaalde tijd vast te houden en te isoleren.
Griekenland: "wet tegen gezichtsbedekking" (anti-hood-law, oorspronkelijk ingevoerd door de regerig Metaxas tijdens de bezetting), waardoor iedereen kan worden. opgepakt en veroordeeld die een door de politie ongewenst hoofddeksel draagt.
Turkije: "Wet tegen ontmoediging van het leger", wordt toegepast als men dienstweigeraars verdedigt. Israël heeft gelijkaardige wetten.
Duitsland: de eerste Hitlerwet, "zur schütz vom Volk und Staat" van 1933, lag ten grondslag aan de concentratiekampen en is nog steeds in werking. Was oorspronkelijk bedoeld voor "heropvoeding", maar daarin gelooft niemand meer.
En dan hebben we het nog niet over alle Europese vreemdelingenwetten.

zei: jan bervoets op 14/04/2010 om: 12:48u

O ja, nog iets - onze strafbelalingen tegen "criminele vereniging" zijn aan het eind van de 19e eeuw ingevoerd met het doel anarchisten te bestrijden...

zei: jan bervoets op 14/04/2010 om: 12:50u

Zo zie je maar weer, dat regeringen en parlementen de rijken verdedidgd en het sociaalverzet en opkomen voor de kansarmen, wordt tegengewerkt en onmogelijk gemaakt.
Een schaduw regering vanuit het sociaalverzet is nodig, die tijdens en na het verzet de plaats overneemt van het landsbestuur.
Zonder dat blijven al die goedbedoelde initiatieven spelden prikken voor de machstelite.En ze worden dan door hen gebruikt om de bevolking tegen het verzet te mobilieseren.
Sociaalverzet en noodzakelijk bestuur om de verantwoording over te nemen.

zei: Harry op 16/04/2010 om: 01:41u


Powered by Greymatter