Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

02/11/2010: "REPRESSIE=REPRESSIE"


Rep (66k image)

Repressie van rechts of links, het blijft repressie. Wie het middel ‘repressie’ vanuit een libertaire opvatting taxeert, verwerpt het, ongeacht uit welke hoek het komt. Immers, als libertair uitgangspunt geldt: de middelen die men gebruikt, horen het doel uit te stralen. Het doel is een repressie-vrije maatschappij. Het doel heiligt dus NIET alle middelen !

Klik op meer.


In praktisch elke variant van marxisme-leninisme-trotskisme wordt daar anders over gedacht. Aanhangers van die ideologische varianten huldigen op de ene of de andere manier juist wel dat het doel de middelen heiligt. In hun ogen maakt dit, dat repressie van rechts verschilt van die van links.

In het zelfde nummer van nota bene het rechtse Franse weekblad L’Expresse (van 14 februari 2010) treffen we twee artikelen aan over hedendaagse repressiepraktijken: het ene artikel licht de situatie in Cuba toe en het andere besteedt aandacht aan een geval in Frankrijk.

In Cuba diende en dient de repressie de door marxisme-leninisme ingegeven idee van de communistische heilstaat. En gelijk Beria de geheime inlichtingendienst van de Stalinistische dictatuur beheerste, zo valt in Cuba de naam Ramiro Valdés als hoofd van een soortgelijk repressieapparaat (zie ook het item op deze site ‘Cuba: weg met alle obstructies en verbodsbepalingen’ van 4 februari 2010).

Het artikel over Frankrijk behandelt de spionageactiviteit van de Franse inlichtingendienst rond Olivier Besancenot. Vanaf eind 2007 en begin 2008 is deze leider van de Franse trotskistische Nieuwe Antikapitalistische Partij en zijn vrouw en zoon gefotografeerd en geschaduwd. Daarnaast is, illegaal, hun woning doorzocht. De verantwoordelijke personen wijzen uiteraard alles van de hand. Het ging om een eenvoudige adrescontrole... Wat verschilt deze Franse repressiepraktijk in een hedendaagse, zogeheten democratische rechtsstaat van de repressiepraktijk in de ‘socialistische democratie’ van het voormalig Oost-Duitsland?

Nu ga ik niet beweren dat er geen verschil bestaat tussen mildere (lastig vallen) en verschrikkelijke (nekschot bij zogenaamd ‘vluchten’) vormen van repressie. Punt is dat het in beide gevallen om ‘repressie’ activiteiten gaat. Het maakt vervolgens in een libertaire beschouwing geen verschil of we over ‘linkse’ of ‘rechtse’ repressie spreken. Waar dat in een positiekeuze op uitdraait, wordt duidelijk in het geval van Victor Serge (1880-1947). Deze is van oorsprong anarchist en Russisch revolutionair (geboren in Brussel uit een Poolse moeder en een Russische vader).

Serge heeft over repressie geschreven. Zijn Franstalige tekst daarover uit 1921 / 1925 is nu in een herziene vorm opnieuw uitgegeven, en wel onder de titel ‘Ce que tout révolutionnaire doit savoir de la répression’ (Wat elke revolutionair over repressie moet weten).

Aan deze heruitgave zijn een toelichtend notenapparaat (Jean Rière), een voorwoord (Eric Hazan) en twee nawoorden toegevoegd (Francis Dupui-Déri en Richard Greeman). Het nawoord van Dupuis-Déri is interessant omdat dit uitgebreid ingaat op het thema ‘La répression policière encore et toujours’ (tevens titel van zijn beschouwing, waarbij het politieoptreden bij grote manifestaties in verschillende westerse landen wordt besproken en uiteraard ook naar de Franse ‘affaire Tarnac’ wordt verwezen).

Repressie uitoefenen is al een oud verschijnsel. Waartoe was anders de middeleeuwse Inquisitie ingesteld door de rooms-katholieke kerk? In het tsaristische Rusland heerste de ‘Okhrana’, de geheime politie die moest waken over de openbare orde en veiligheid, woorden die ons bekend in de oren klinken...

Victor Serge reist eind 1918, tijdens de revolutionaire periode, naar Rusland en sluit hij zich aan bij de bolsjewieken. Dit geeft hem de mogelijkheid in de archieven van de ‘Okhrana’ rond te neuzen. Zijn bevindingen publiceert hij in november 1921 (drie afleveringen van het weekblad ‘Het communistisch bulletin’; het worden de eerste drie hoofdstukken van zijn boek).

Hij behandelt hier niet alleen de werkwijze van de geheime politie, maar hij geeft ook eenvoudige tips voor militanten over van alles en nog wat, zoals: hoe schud je je achtervolgers af? (als je geschaduwd wordt), wees bedacht op het feit dat je wordt afgeluisterd (telefoon!) en anderszins wordt bespioneerd (brieven geopend;gefotografeerd) en hoe je daar tegen te verweren (niet praten, niet schrijven). Opvalt is dat de methoden gelijk zijn gebleven, toen en nu. De technische en elektronische middelen zijn uiteraard verfijnd, maar de domheid is gebleven, zo maak ik op uit een artikel getiteld ‘Tarnac, qu’a fait la police?’ (in L’Expresse van 14 januari 2010).

In 1925 formuleert Serge een tekst onder de titel ‘Het probleem van de revolutionaire repressie’. Samen met de drie in 1921 gepubliceerde artikelen, vormt de nieuwe tekst het vierde en tevens slothoofdstuk van zijn boek.

De in 1925 geformuleerde tekst, draait in feite om het aanvaardbaar maken van het uitgangspunt van ‘het doel heiligt de middelen’ ten behoeve van repressiepraktijken, bedreven door de ‘revolutionaire klasse’. De revolutionair zal met zwaardere middelen moeten (durven) strijden, wil hij de contra-revolutie kunnen breken en al zijn overige tegenstanders de baas blijven.

Serge heeft de Russische revolutie verloren zien gaan en hij is teleurgesteld geraakt in de leiding ervan. Maar als anarchist lijkt hij me ook de weg (al) zijn kwijt geraakt: hij verschaft rechtvaardiging voor zijn pertinente repressieopvatting ter ondersteuning van de ‘revolutie’. In zijn nawoord gaat Dupuis-Déri daar wel op in, maar het principiële probleem blijft ‘hangen’. Ik ontleen aan die rechtvaardiging dat we hier gewoon de Inquisitie terugvinden. Die heet nu echter ‘revolutionair’ in plaats van ‘rooms’... Zo heeft iedereen wel zijn eigen rechtvaardiging voor repressief optreden.

Dit neemt niet weg dat men vanuit een libertaire invalshoek het repressieapparaat kan beschrijven en analyseren, bijvoorbeeld zoals Victor Serge deed. Maar het is onmogelijk angst en onderdrukking libertair te legitimeren. Natuurlijk kan men wel ervaringen beschrijven met op de persoon toegepaste repressie en men kan die beschrijvingen in een vergelijkend perspectief zetten.

Dat is wat een Franse echtpaar, Jean-Marc Raynaud en Thyde Rosell, heeft gedaan, nadat beiden in de vroege ochtend van 30 november 2004, gelijk als bij een overval, door een vreemde, gewelddadig uitziende politiemacht in een Frans dorpje (Chaucre, op het eiland Oléron) van bed werden gelicht.

Een verslag van die overval, de redengeving waarom het politieapparaat zo gretig bij hen huishield, de vrijheidsbeneming in de vorm van ‘voorarrest’, het verloop van de intimidaties en de afloop (het dossier blijkt ‘leeg’; in beslag genomen zaken zijn nooit teruggegeven; elke vorm van excuus blijft uit; kortom het bekende werk...), vindt men terug in hun boek getiteld ‘Oui, nous avons hébergé un TERRORISTE... de trois ans’ (Ja, wij hebben een TERRORIST gehuisvest... van drie jaar oud).

Wat was het geval? Beiden hebben de libertaire school ‘Bonaventura’ opgericht (in 1993; in het dorp Chaucre). Zij geven er op anti-autoritaire wijze les (mede gebaseerd op de ideeën van de Franse pedagoog Freinet). In juni 2000 wordt een driejarig jongetje door zijn moeder op school aangemeld. ‘Bonaventura’ kent een systeem van half-internaat. Men komt evenwel overeen dat het kind thuis bij Jean-Marc en Thyde wordt opgenomen. In september 2002 wordt het kind vervolgens door zijn ouders op een privé school gedaan in de buurt waar zijzelf wonen.

Op 3 oktober 2004 arresteert de Franse politie een man en een vrouw, verdacht van ETA-activiteiten. De politie ontdekt ook het bestaan van een 8 jarig jongetje, te weten hun zoontje, dat overigens al twee jaar in het dorp op school zit... Heeft dat kind eerder op school gezeten? Ja ! Juist: Boem, boem, boem ! Politie ! Open die deur ! Zo gaat het een paar weken later bij Jean-Marc en Thyde.

Dan komt alles los wat ook een ‘nette’ staat als Frankrijk in huis heeft aan repressiepraktijken. Hoe je als verdachte gepest en vernederd wordt door de handlangers van het ‘systeem’: je van je vrijheid beroven, chantage, valse beschuldigingen, bedreigingen, uit je slaap houden, diepgevroren maaltijden serveren en vragen of het goed smaakt. Alles wordt uit de kast gehaald om je te laten bekennen wat je NIET hebt gedaan ! Wees daar dus bedacht op, wil dit deel van de beschrijvende tekst de lezer toevoegen.

Af en toe wordt met een zekere ironie deze constante strijd met de rechten van de mens opgetekend door de auteurs. Ieder van de geïntimideerde doet zijn verhaal in dit boek, zoals, naast Jean-Marc en Thyde, ook hun dochter Bertille en het kind om wie het vooral gaat (voor wie ook de rechten van het kind in het betoog zijn opgenomen) plus de hond en de kat...

De verslaglegging van dit geval van op de persoon toegepaste staatsrepressie in het hedendaagse Frankrijk, wordt aangevuld met korte beschouwingen. Zo vindt men onder meer ogenomen een beknopte geschiedenis van de libertaire school ‘Bonaventura’, enkele gepubliceerde steunbetuigingen aan het adres van het echtpaar en een theoretische beschouwing van Raynaud vanuit libertair perspectief over ‘Terrorisme en extreem links’. Daarin zit ook een overweging gewijd aan ‘geweld en moraal’. Met name hetgeen Trotski, hier geciteerd, verkondigt over ‘intimidatie’ trekt de aandacht. Als je dat leest begrijp je dat Victor Serge op herhaling was en als anarchist uit de bocht was gevlogen.

Want aan één zin uit het vierde hoofdstuk van zijn boek heb je voor die constatering genoeg: “Laten wij de fundamentele verschillen schetsen tussen de repressie zoals de kapitalistische klasse die bedrijft en de repressie bedreven door de revolutionaire klasse” (p. 91). Wie dat schrijft heeft niet door dat men de ene beul door de andere vervangt! Zo houdt het nooit op en zo gedacht zullen er steeds weer nieuwe goulags worden ingericht en zullen er steeds meer gezinnen bij komen met gelijke ervaring zoals Jean-Marc en Thyde die opdeden... (en miljoenen andere mensen vóór hen, vaak met veel naargeestiger afloop) !

SERGE, Victor, Ce que tout révolutionnaire doit savoir de la répression, uitgegeven door Zones, een label van Éditions La Découverte, Paris, 2009, 177 blz., prijs € 14,50.

RAYNAUD, Jean-Marc en Thyde ROSELL, Oui, nous avons hébergé un TERRORISTE... de trois ans !, uitgegeven door Les Éditions Libertaires, St.-Georges d’Oléron, 2006, 182 blz, prijs € 12.

3 Reacties


Voor de geïnteresseerden in de titel van Victor Serge. Uitgeverij de Dolle Hond uit Amsterdam heeft jaren terug een prachtige Nederlandstalige herdruk uitgebracht onder de titel "Wat elke revolutionair moet weten over repressie". Die is nog steeds leverbaar in de betere boekhandel. Bijvoorbeeld via: http://www.sjakoo.nl/books/4922.htm of via de utigever zelf, zie http://www.dollehon.dds.nl/titels.html#DH9 en te bereiken via dollehon@dds.nl.

Uit de inhoudsbeschrijving van de uitgever:
Door de Oktoberrevolutie van 1917 kwamen de archieven van de tsaristische politieke politie, de Ochrana, als het ware op straat te liggen. Dit gaf Victor Serge de gelegenheid om in 1925 een kijkje te geven in de keuken van deze gevreesde geheime dienst.
In onze tijd zijn de activiteiten van geheime diensten natuurlijk verder geperfectioneerd door nieuwe technologische ontwikkelingen, maar uit het pamflet van Serge blijkt dat hun karakter nooit wezenlijk is veranderd en in essentie hetzelfde is gebleven.
Maar de nieuwe technologieën worden niet alleen aangewend door de machthebbers om hun controle te vergroten. Wanneer de nieuwe generaties die de fakkel van de opstand overnemen deze moderne vaardigheden paren aan de voordelen van de kennis van hun eigen geschiedenis, mogen we hopen ooit onze eigen dossiers op straat te vinden.
Met een voorwoord van de uitgever en een Korte levensbeschrijving van Victor Serge van Jean Rière.

Oorspronkelijke titel: "Ce que tout révolutionnaire doit savoir de la répression" (1925).
Bewerking naar het Frans door Lode Roelandt, in de jaren dertig uitgebracht onder de titel "De geheimen van een politieken veiligheidsdienst" door Uitgeverij De Korenaar te Aalst.
10,2 x 14,6 cm, 96 pag.
Te bestellen voor € 1,80 (excl. verzendkosten)

zei: Sjaak op 11/02/2010 om: 16:55u

Hetvalt me op dat repressie zich vooral richt tegen de zwakkere in de samenleving.
De rijke elite, hoeft niets te vrezen, behalve als het volk massaal in opstand komt en dus een revolutionaire repressie wel voor de rijke elite laat gelden.
In het westen heb je weinig /geen last van repressie als je rijk bent, bij de elite hoort, westerse achtergrond hebt en voral anti links en migrant bent

In een documentaire over de opstanden in de banlieues in Parijs op TV een week geleden, werd een ex-politieman,die de jongeren moesten neerslaan, geïnterviewd
Hij benadrukte dat de politie van hogerhand de opdracht had gekregen om aleen repressie uit te oefenen op Arabieren en Afrikanen
Dat is officiëel politiebeleid van Frankrijk (en van EU?)
Zij ondervinden iedere dag repressie en martelingen vanuit de justitie.
Dat er soms anarchisten en andere linkse actievoerders ook soms ermee te krijgen is vergeleken bij de migranten/nieuwe EU onderdanen een zeldzaamheid.
Repressie wordt gebruikt om macht en controlle uit te oefenen door een groep of individue die macht na streven en gehoorzaamheid eisen van anderen.

zei: Harry op 15/02/2010 om: 02:22u

Repressie en martelingen van de demonstranten van de demonstraties tijdens de Gaza oorlog in 2008/2009 worden sindsdien door de Engelse politie en justitie uitgevoerd
zie forum: http://libcom.org

93 ARRESTED, 72 CHARGED, 10 JAILED SO FAR

The Israeli bombardment of Gaza of 27th December to 18th January, provoked passionate protests across the UK. The familiar mass demos of the anti-war movement were supplemented by large spontaneous break-away demos and a wave of university occupations. The police used indiscriminate baton charges, kettles and heavy surveillance, in an effort to impose their control on the movement.

In the months that followed, these repressive police tactics began to take a less visible form, with police carrying out numerous dawn raids. A total of 93 people have been arrested and 72 charged. Some of these were denied communication with their solicitors and subjected to physical and psychological abuse. Most of the arrested were young Asians below the age of 19, with some as young as 12 years old. Almost all have now been charged with “violent disorder” and 10 people have already been jailed for 15 months – 3 years.

Many of those arrested have not received adequate legal advice and have been approached by police officers outside court under Section 62 of the Immigration Act, with threats to revoke their immigration status.

In this climate of intimidation and isolation, and in spite of flimsy evidence, 50 people have pleaded guilty and are due to be sentenced, starting from the 12th February at Isleworth Crown Court.

Judge Denniss who has taken on all the cases, has referred to the notoriously heavy sentences given out after the Bradford riots.

These are the actions of a police state. Solidarity is urgently needed.

For more information and ideas about what we can do visit: nomoreisolation.wordpress.com
Email: nomoreisolation (at) yahoo.com

zei: Harry op 17/02/2010 om: 03:04u


Powered by Greymatter