Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

02/04/2010: "Cuba: Weg met alle obstructies en verbodsbepalingen"

Op 18 december 2009 werd in Cuba een manifest verspreid van kunstenaars, studenten en hoogleraren, waarin werd opgeroepen voor meer culturele vrijheid. Hierin werd onder meer geprotesteerd tegen censuur op het internet, bij muziekuitvoeringen en tijdens universitaire debatten.
cuba_cigar_350 (21k image)
Het is waarschijnlijk dat de regering van Raul Castro op anarchistenjacht is, omdat de manifestanten meer en meer contact krijgen met anarchistische opposities elders in Latijns Amerika, met name in Venezuela, waar het anti-imperialisme van Chavez geen antikapiltalis¬me blijkt te zijn. Er dreigt in Cuba een Kulturkampf.
klik op meer voor het manifest.

Dit document, oorspronkelijk getiteld “Brief ter afwijzing van de huidige vormen van obstructie en verboden van sociale en culturele initiatieven”, weerspiegelt het protest dat in Cuba ontstaat tegen regeringscontrole die vormen van sociale en culturele uitdrukking die van onderop komen vermorzelt. ---- http://observatoriocritico.blogspot.es - Het Spaanse origineel was hier toegankelijk...

“Toen ze voor de Joden kwamen sprak ik me niet uit, want ik was niet Joods; toen ze kwamen voor de communisten sprak ik met niet uit, want ik was geen communist; toen ze voor de syndicalisten kwamen sprak ik me niet uit, want ik was geen syndicalist; toen ze voor mij kwamen was er niemand over om voor me op te komen. “--- Niemöller ----

Kort na de uitputtende openbare analyse van de grijze periode van onze geschiedenis, wordt in Cuba een nieuwe golf van re-Pavonizering (1) gevoeld.

Zonder de bedoeling universele verantwoordelijkheden toe te kennen aan enig particulier persoon of institutie, maken we een serie gebeurtenissen bekend die getuigen van het klimaat van toenemende bureaucratische autoritaire controle en tegenwerking van sociale initiatieven. Ieder afzonderlijk herinneren ze ons aan bekende praktijken uit de jaren 70. Hieronder staat een opsomming van de praktijken die ons maar al te goed bekend zijn:

-Het tegenhouden van een groep kameraden , die leuzen droegen voor ecologisch en socialistisch zelfbestuur tijdens de manifestatie van de Dag van de Arbeid van 2008. Sommigen werden later ontslagen.

-Het verbieden van een gelegenheid voor studenten om vanuit socialistische perspectieven te discussiëren over politieke en sociale kwesties van ons land, aanvankelijk bekend als de filosofie faculteit van het Instituut van Wetenschappen en Toegepaste Technologie (INSTEC), wat eindigde met de verwijdering van een student uit de FEU (Federatie van Universiteit Studenten) en het ontslag van een professor van het genoemde instituut.

-Het ontslaan van verschillende arbeiders en het beëindigen van hun lidmaatschap van de politieke organisaties waar ze toe behoorden, wegens het ontvangen en/of publiceren van kritische voorstellen op het digitale forum “Kaos en la Red “ (socialistisch en antiautoritair), waarbij hen werd gezegd dat er misbruik werd gemaakt van het internet.

-De voortgaande wering van underground en hip hop artiesten van de openbare ruimtes en de media, evenals vervolging van sommige van deze artiesten door de politie.
-Obstructie van de vrije toegang van het publiek tot de laatste sessies van de open debatten Ultimos jueves, gesponsord door het blad “Temas “.

-Obstructie, detenties en belemmeringen na een demonstratie in maart tegen geweld, waartoe op 6 november 2009 autonoom was opgeroepen.

-Het uitoefenen van druk op het Esquife project, en op de organisatoren van de Encuentro Teorico Medios Digitales y Cultura, waarbij het publiek aan de toegang naar het evenement werd gecontroleerd.

-Een poging om met aanwezigheid van politie en ambulance, het zelfbestuurde project OMNI-Zona France kapot te maken en de ontruiming van de ruimte die het gedurende 10 jaar heeft bezet, bij de Fayad Jamis Galerij in Alamar, evenals de weigering van subsidie aan het Festival van Gedichten zonder Einde door de bureaucraten van de culturele sector.

-Het ontslag van twee medewekers van Granma Televisie, wegens het uitzenden van “pornografisch materiaal “ (een prijsfilm, vertoond bij verschillende evenementen die zijn gestimuleerd door het ICAIC = Cubaans Instituut van de Kunst en Cinematografische Industrie), wat leidde tot een verklaring van protest door de provinciale UNEAC (Nationale Vakbond van Cubaanse Schrijvers en Artiesten).

Al deze gebeurtenissen hebben één ding gemeen: ze zijn allemaal acties door de “officiële instituties “ tegen culturele initiatieven die worden gekenmerkt door hun activistische inzet voor autonomie in solidariteit. We maken ons zorgen over de mogelijkheid dat deze mislei¬den-de en kille daden de algemene tendens zullen worden. We beginnen te merken dat ze een manier van denken belichamen waarvan we geloofden dat die al uit het culturele leven van ons land was verdwenen.

We nemen stelling tegen de stille repressie die projecten en mensen betreft wier enige “fout“ is geweest dat ze initiatieven uitvoerden die niet “van bovenaf werden geleid “.

Als het kapitalisme de macht van het kapitaal tegen de gewone mensen is, dan zijn we tegen het kapitalisme, en als “het socialisme “ de macht van een bureaucratie tegen de rest van de maatschappij is, zijn we tegen dit “socialisme “. Maar het socialisme hoeft niet zo te zijn, het socialisme waar we door worden geïnspireerd is een project dat al diens middelen socialiseert “deelt“ waarin we allen gelijke toegang tot macht hebben. Laat niemand denken dat we naar utopia verwijzen: er zijn al wat plekken en collectieven die zo’n praktijk tot een realiteit maken.

Het sterker wordende beleid om mensen die anders denken en handelen tot “dissidenten “, “huurlingen “ of “contrarevolutionairen “ te brandmerken is bepaald geen bestrijding van de werkelijke contrarevolutie, wiens imago het versterkt omdat er nauwelijks ruimte wordt gelaten voor socialistische kritiek, met de leuze “met mij of tegen mij “. Het ontbreken van respect voor diversiteit is ook vernietigend voor de eenheid van het revolutionaire proces.
De enige remedie voor de dodelijke gevolgen die we voorzien is de bevordering van de culturele dialoog, het respect voor autonomie en de zelfbesturende en zelf-organiserende capaciteiten van mensen en projecten die in onze maatschappij ontstaan. Het is ook nodig vast te stellen dat in de huidige situatie nieuwe vormen van contacten onder de Cubaanse politiek-culturele actoren nodig zijn, nu nieuwe sociale feiten, zoals digitale technologieën onomkeerbaar zijn en het onmogelijk is het land in een “glazen bol “ te isoleren.

In de huidige omstandigheden is het essentieel te proberen risico’s te nemen voor iedere inspanning die nodig kan zijn om de inhoud van ons project van sociale bevrijding veilig te stellen. Vandaag zijn de woorden van Martin Luther King opnieuw relevant: “Lafheid vraagt: is het veilig? Fatsoen vraagt: is het politiek ? IJdelheid vraagt: is het populair? Maar het geweten vraagt: is het rechtvaardig? En het moment komt dat ieder van ons een stelling moet nemen die noch veilig noch politiek noch populair is, maar moet worden ingenomen omdat die rechtvaardig is “.

Deze verklaring keert zich tegen alle pogingen om mensen en projecten, die werken in de zoektocht naar sociale transformatie in de richting van “een wereld waarin andere werelden mogelijk zijn “ tot zwijgen te brengen. Revolutie en cultuur hebben alleen zin als ze synoniemen van kritiek en creativiteit zijn.

Havana, 18 december 2009

(1)Verwijzing naar Luis Pavon, die de directeur was van de Nationale Cultuurraad, tijdens de “grijze periode “ (1970-1975), die werd gekenmerkt door rigide censuur en de vervolging van iedere uiting van ontevredenheid.

[Volgt een lijst van kunstenaars, hoogleraren, studenten, ICT-technologen en muzikanten, en van verenigingen als Participerend en democratisch socialisme, Kritische beschouwing, Culturele groep Ons Amerika.]


Powered by Greymatter