Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

12/08/2009: "WAAROM WIJ DESERTEREN"

Desert (55k image)

De arrestatie van Christophe, op 27 november 2009, in wat de ‘affaire Tarnac’ heet, is de druppel die de emmer doet overlopen. De verdachten in deze ergerlijke en vernederende justitiële affaire stoppen ermee zich nog langer te houden aan de voorwaarden op grond waarvan zij op vrije voeten zijn gesteld.

Klik op meer.


In een verklaring van een halve pagina in het Franse dagblad Le Monde van 4 december 2009, ondertekend door de tien verdachten in de ‘affaire Tarnac’ (zie voor meer informatie op deze site onder het item ‘Tarnac: leeg dossier’ van 20 november 2009), is onder meer het volgende te lezen:

Wat betekent het in vrijheid gesteld te zijn onder ‘justitiële controle’? Het voelt als een soort mystieke ervaring. Stelt u zich voor dat u het recht heeft te zien wie u maar wilt, behalve degenen van wie u houdt; dat u mag wonen waar u wilt, behalve op uw eigen adres; dat u vrij bent met iedereen te praten, te telefoneren, maar dat alles wat u hebt gezegd, op de een of andere dag, tegen u wordt gebruikt. (..)

U loopt op straat met drie vrienden, gevolgd door agenten, die alles rapporteren en doorgeven. U ontmoet na maanden van gescheiden leven een van uw dierbaren. In het Franse justitiële jargon wordt dat vertaald als een ‘concertation frauduleuse’. Dit brengt mee dat een uiting van kameraadschappelijke trouw, het bewijs oplevert van het vormen van een ‘criminele organisatie’. (..)

Wij deserteren. Wij houden ons niet meer aan hetgeen waaraan wij binnen de justitiële controles gehouden zijn. (..) Wij houden op mee te doen in de privé-oorlog waarin de onderdirectie van de afdeling ‘Antiterrorisme’ ons betrekt. (..) Zij schijnen zeer in ons geïnteresseerd. Wel, wij zijn dat niet in het minst in hen. Dat wil zeggen in de lui die door onze kinderen de ‘tandenborsteldieven’ worden genoemd: elke keer als zij met groot machtsvertoon bij ons binnenvallen, jatten ze de tandenborstels mee om die door experts te laten onderzoeken op verdachte DNA sporen. (..)

Waarom wij vooral willen ophouden mee te doen in hun privé-oorlog is (..) om de strijd weer op te nemen. En waartegen wordt onder meer de strijd gevoerd? Tegen wat de tien noemen: de ‘oligarchie van imbecielen’.

Wat in Frankrijk nu en in dit kader plaatsvindt, kan zich even goed in Nederland afspelen, speelt zich misschien al af... Het opmerkelijke is namelijk dat niet aan de orde is ‘misbruik van recht’, maar het gebruiken maken door overheidsinstanties van het ‘recht van uitzondering’. In dat geval is er inderdaad sprake van een mystieke ervaring, want het gaat dan om recht in obscuriteit. De Nederlandse AIVD werkt in die sfeer evenals alles en iedereen wat en wie met ‘antiterrorisme’ van doen heeft. Het is werk in het ‘geheim’, in het ‘geniep’.

Het definiëren van een handeling of een verschijnsel als mogelijk behorend tot ‘terrorisme’, laat alles toe wat ook al aan de middeleeuwse Inquisitie was toegestaan. Zeker, de middelen zijn anders, doel en methode zijn gelijk gebleven: vernedering van het individu, vernietiging van het menselijke.

Beeldmateriaal Siné Hebdo nr. 65 van 2 december 2009.

5 Reacties


Zo is het weer te zien, hoever het zogenaamde anti-terrorisme beleid wordt gebruikt.
Vele opgebouwde rechten van burgers worden al bij enige verdenking( ook zonder bewijs)afgebroken en de burgers worden daardoor vernederd en het dagelijkse leven wordt voor hen onmogelijk gemaakt

Wordt tijd dat dit EU beleid afgebroken wordt en niet de rechten van de burgers

zei: Harry op 10/12/2009 om: 19:19u

Helemaal mee eens Harry. Er is duidelijk vergeten dat ooit de samenleving en bijbehorende economie etc opgezet zijn om mensen het leven mogelijk te maken, nu is het zo dat de mensen bestaan om die economie te laten bestaan.
Mensen zijn gereduceerd tot onderdelen van een machine, ze worden langzaam ontmenselijkt. Dat is een mechanisme waardoor het mogelijk wordt "oorlog" te voeren tegen de eigen burgers als ze lastig zijn. Ontmenselijking van de "tegenstander" is altijd al gebruikt om oorlog in welke vorm en van welke aard dan ook te kunnen voeren.

zei: Hans Langbroek op 11/12/2009 om: 22:54u

Hans je beschrijft goed wat er gaande is in een economie zoals in Nederland
Voor een bedrijf bestaat geen arbeiders,maar het is voor hen een boekhoudkundig verschijnsel,
Een kostenpost
Dus het zijn geen mensen,maar financiële cijfers.
Gaat het wel goed met een bedrijf, dan mogen ze even wat mopperen,maar veel meer dan dat ook niet
En als de elite en bedrijfsleiding hen blijft zien, als een financiëel cijfer, kan men doen met hen wat men wilt.
Daarom was in het verleden de vakbonden opgericht om de mens in de arbeider terug te brengen, maar helaas hun invloed is door de politici en hun eigen zwakte ingeperkt
Dus een arbeider is zo ook beschikbaar als wapen tegenover collega's doordat ze als financiële en materiële factor wordt beschouwd
Op het werk is een grote concurentie bezig tussen de arbeiders onderling over behoud van hun baan, hun carriére binnen het bedrijf en de voordeeltjes van het bedrijf voor gemotiveerde arbeiders
En dat alles maakt een gezamelijke arbeiderstrijd zwaar
En door de populistische racistsiche politiek is deze onderlinge strijd nog meer verhevigd.
Met een jaloerse kijk op een collega van een andere origine, wordt het extra moeilijk om een arbeiderseenheid te krijgen.
Dus een oorlog van arbeiders tegen arbeiders is zo wel erg simpel voor de elite

Dat wordt dus een noodzaak van een eenheidsvakverbond, maar dat zie ik niet zo snel gebeuren

zei: Harry op 12/12/2009 om: 02:32u

Je constatering en beschrijving van wat kort gezegd een succesvolle politiek van "verdeel en heers" door de kapitalist is, ben ik het mee eens.

Ook dat dit bijna niet tegen te gaan is op dit moment, bewustzijn van wat er gebeurt wordt altijd en eeuwig weer tegengewerkt door de grootsten der menselijke onhebbelijkheden: eigenbelang en hebzucht.
Het (veronderstelde!) eigenbelang dat concurrentie veroorzaakt op de werkvloer is in staat het totale werkelijke belang van die mensen op de werkvloer stukje bij beetje te marginaliseren. Helaas!

Wat in een eerder artikel geopperd is, het opbouwen van een samenleving binnen een samenleving, is denk ik hetgene dat opgebouwd kan worden als een langzaam, maar wél gestadig werkend, wapen en gereedschap tegen de praktijk van uitbuiting.
Zoiets is hetgene dat een overheid tegen zal gaan door middel van karaktermoord, aanpassing van wet- en regelgeving, de letter van de wet. Puur en alleen omdat de overheid (en de opdrachtgever kapitalist) zich donders goed bewust is van het enige zwakke punt in het systeem van "verdeel en heers", namelijk juist de mogelijkheid van ontstaan van subculturen en subsamenleving die het geheel van het grote bedreigen door het alternatief dat ze bieden voor de "seculiere" uitbuitingsmaatschappij. Oftewel: ze bedreigen het belang/macht van de zittende macht.

Het gaat om bewustzijn en het kunnen maken van keuzes. Die worden komende tijd middels de steeds meer beschikbaar komende digitale technieken ingeperkt tot het maximum dat een bevolking kan verdragen.

Een teken van angst. Onderdrukking en controle beoefen je alleen als je angst hebt voor degenen die je onder controle wilt hebben.
De cruciale vraag is: waarom die angst? Dát is namelijk hetgene dat negatieve motieven veronderstelt naar de bedenkers en wensers van controlesystemen.

zei: Hans Langbroek op 13/12/2009 om: 10:10u

Hans, jouw cruciale vraag is namelijk de basis voor verzet of acceptatie van die onderdrukking
Zolang de burgers angst hebben voor de overheid, voor werkgevers of het verlies van hun bestaansinkomen, dan zal er geen verzet plaats vinden of een beetje maar.
Is hun angst verdwenen, dan kan er verzet komen
Angst is een slechte raadgever.
Door angst wordt ook het creative denken belemmerd
En de variatie van mogelijk verzet is dan ook beperkt
De basisinkomen regelen voor burgers, die in verzet willen komen is noodzakelijk om door te kunnen gaan met verzet
Als een soor collectief, zullen deze burgers met elkaar solidair moeten zijn en elkaar ondersteunen op het gebied van wonen, eten, drinken, kleden en basisfinanciën.En niet afhankelijk moeten zijn van overheid en de bazen
Het kan in beginfase nog wel nodig zijn, maar afhankelijkheid, maakt het verzet ook kwetsbaar
Geen salaris of uitkering meer.
Als de basis geregeld is, dan zal het verzet veel meer effect kunnen hebben.

En zolang wel angst voor je collega of mede scholier wordt ingeplant, dan zal het bij verdeel en heers blijven en er zal ook geen krachtige vakbeweging/studentebeweging dan ontstaan.

zei: Harry op 13/12/2009 om: 15:00u


Powered by Greymatter