12/08/2009: "WAAROM WIJ DESERTEREN"

De arrestatie van Christophe, op 27 november 2009, in wat de ‘affaire Tarnac’ heet, is de druppel die de emmer doet overlopen. De verdachten in deze ergerlijke en vernederende justitiële affaire stoppen ermee zich nog langer te houden aan de voorwaarden op grond waarvan zij op vrije voeten zijn gesteld.

Klik op meer.


In een verklaring van een halve pagina in het Franse dagblad Le Monde van 4 december 2009, ondertekend door de tien verdachten in de ‘affaire Tarnac’ (zie voor meer informatie op deze site onder het item ‘Tarnac: leeg dossier’ van 20 november 2009), is onder meer het volgende te lezen:

Wat betekent het in vrijheid gesteld te zijn onder ‘justitiële controle’? Het voelt als een soort mystieke ervaring. Stelt u zich voor dat u het recht heeft te zien wie u maar wilt, behalve degenen van wie u houdt; dat u mag wonen waar u wilt, behalve op uw eigen adres; dat u vrij bent met iedereen te praten, te telefoneren, maar dat alles wat u hebt gezegd, op de een of andere dag, tegen u wordt gebruikt. (..)

U loopt op straat met drie vrienden, gevolgd door agenten, die alles rapporteren en doorgeven. U ontmoet na maanden van gescheiden leven een van uw dierbaren. In het Franse justitiële jargon wordt dat vertaald als een ‘concertation frauduleuse’. Dit brengt mee dat een uiting van kameraadschappelijke trouw, het bewijs oplevert van het vormen van een ‘criminele organisatie’. (..)

Wij deserteren. Wij houden ons niet meer aan hetgeen waaraan wij binnen de justitiële controles gehouden zijn. (..) Wij houden op mee te doen in de privé-oorlog waarin de onderdirectie van de afdeling ‘Antiterrorisme’ ons betrekt. (..) Zij schijnen zeer in ons geïnteresseerd. Wel, wij zijn dat niet in het minst in hen. Dat wil zeggen in de lui die door onze kinderen de ‘tandenborsteldieven’ worden genoemd: elke keer als zij met groot machtsvertoon bij ons binnenvallen, jatten ze de tandenborstels mee om die door experts te laten onderzoeken op verdachte DNA sporen. (..)

Waarom wij vooral willen ophouden mee te doen in hun privé-oorlog is (..) om de strijd weer op te nemen. En waartegen wordt onder meer de strijd gevoerd? Tegen wat de tien noemen: de ‘oligarchie van imbecielen’.

Wat in Frankrijk nu en in dit kader plaatsvindt, kan zich even goed in Nederland afspelen, speelt zich misschien al af... Het opmerkelijke is namelijk dat niet aan de orde is ‘misbruik van recht’, maar het gebruiken maken door overheidsinstanties van het ‘recht van uitzondering’. In dat geval is er inderdaad sprake van een mystieke ervaring, want het gaat dan om recht in obscuriteit. De Nederlandse AIVD werkt in die sfeer evenals alles en iedereen wat en wie met ‘antiterrorisme’ van doen heeft. Het is werk in het ‘geheim’, in het ‘geniep’.

Het definiëren van een handeling of een verschijnsel als mogelijk behorend tot ‘terrorisme’, laat alles toe wat ook al aan de middeleeuwse Inquisitie was toegestaan. Zeker, de middelen zijn anders, doel en methode zijn gelijk gebleven: vernedering van het individu, vernietiging van het menselijke.

Beeldmateriaal Siné Hebdo nr. 65 van 2 december 2009.

5 Reacties