Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

06/02/2009: "De revolte van December; Niets is voorbij, alles gaat door"

Op 5 juni vindt er in Athene een rechtszitting plaats, waarin de justitiële macht zal beslissen over de voorwaardelijke invrijheidstelling van de zes laatste gevangenen van de December insurrectie in Griekenland.
Een uitnodiging aan kameraden overal om het vuur van de revolte brandend te houden en te verspreiden tot zij weer op straat staan en de wereld die autoriteit en uitbuiting voortbrengt en nodig heeft vernietigd is:


NIETS IS VOORBIJ: ALLES GAAT DOOR
Insurrectie is permanent, overal en onvermijdelijk.
Insurrectie wacht niet op de massa’s, de avant garde of het moment

Hoewel December ieder jaar opnieuw zal komen, zal nooit iets meer hetzelfde zijn. Het is oorlog; paden van as laten het verleden achter zich, naar de totale ontmanteling van deze oude dode wereld waartegen de aanval in de afgelopen maanden is versneld, dat zal nooit over gaan; er is geen terugkeer. Deze oorlog kent geen onschuldigen, daar het leven in deze realiteit van ons allemaal een jager op het leven maakt: Zij die schreeuwen, zij die slapen; zij die zwijgen; zij die het leven in de mond spugen, zij die bouwen; zij de uitbreken. Eenmaal ontstoken gaat de revolte voort in een dynamiek van spanning, herovering en aanval, door velen, door weinigen, bij donker, bij licht; zolang onze lijven en onze vrijheid van ons gestolen blijven. Er is geen inschatting te maken naar waar de revolte begonnen is of waar het naartoe zal gaan, het open onbekende is in de handen van zij met de eeuwige jeugd, de stenen, de passie en de benzine. Het zal allemaal doorgaan.

Het vuur ruikend, heeft de staat honderden mensen van de straat geplukt in een angstige poging haar fragiele macht te stutten, om de aanval te verzwakken. Maar rebellie kan niet in mindering worden gebracht, kan niet worden verzacht. Zo lang de gevangenis wereld greep houdt op onze levens, binnen en buiten, is er geen verlangen te wachten op een “tweede December”, want als wachten in de straten lang duurt, duurt wachten in de gevangenis een eeuwigheid, terwijl de staat, het kapitaal en hun overheersing almaar meer hun ruimte vinden zich te wortelen in de normaliteit van apathie. Met toenemende hoeveelheden veiligheid en observatie maatregelen proberen ze in hoog tempo de realiteit meer en meer te vervreemden van haar rebellen en spreekt het vol trots van schone straten en zoete nachtrust, van orde en tucht.
Maar niets is voorbij,
Alles gaat door.

Zo lang de wereld van autoriteit en uitbuiting wegen aanlegt van dialoog en tevredenheid, zullen er gaten in geslagen worden. Zo lang ze snoepgoed uitdeelt van afhankelijkheid en toewijding, zal het vergiftigd worden. Zo lang ze hun hoge muren van afscheiding en straf bouwen, zullen ze afgebrand worden. Zo lang er gevangenen zijn; is niets voorbij, en zal de insurrectie voortduren.

6 Mensen werden uit de negatie in praktijk gedurende December getrokken,
en nu, 5 maanden later, probeert de staat hun vrijheid als voorbeeld te
gebruiken voor hun wraak tegen alle gerevolteerden.
Niet een passende sleutel, afkomstig van de politici, de rechters, of de bewakers zal de deur van hun opsluiting kunnen ontgrendelen.
Alleen een mokerslag zal ze kunnen bevrijden, door de gehele gevangenis gevel neer te halen. Daarom maken we geen eisen aan hen met de macht, noch zullen we druk op hen uitoefenen “het juiste te doen”. We blijven simpelweg gaten graven in hun fort, haar muren ondermijnend, totdat we onze geliefde rebellen hebben bereikt.
ANARCHISTEN.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Brief van de anarchist A. Kiriakopoulos uit de Korydallos gevangenis

Vijf maanden na de explosieve gebeurtenissen van December, de massa arrestaties en de vervolgingen die plaats hebben gehad, zijn zes van ons nog steeds gevangenen in de klauwen van de staat.

Recentelijk hebben de zogenaamde “rechtsstaat” en haar dienaren besloten mijn voorarrest te verlengen, verklarend dat de vernietiging van mijn persoon en mijn “criminele” activiteit, en de bescherming van de samenleving op de eerste plaats komt. Volgens hun beschrijving ben ik een roekeloos en fanatiek persoon. Om dat te versterken noemden ze me een vijand van de samenleving. Maar de vijanden van de samenleving zijn zij, die naar de koelbloedige moord op Alexis Grogoropoulos, het sociale fenomeen van de gewelddadige insurrectie in December hebben gepoogd te onderdrukken met roekeloze en en massaal gebruik van traangas, tot marteling aan toe, de mishandeling van demonstranten en hun vlugge gevangenneming. Hoe dan ook, het is al jaren bekend dat de smeris, in het bijzonder in de omgang met anarchistische demo’s, een chemische oorlog met de minste voorwendselen los laten zodat ze mensen kunnen martelen. Ondanks de brute repressie van het insurrectionele geweld van December, blijft het voortduren en is het bewijs dat het vuur ontstoken is en niet gedoofd kan worden. Uiteindelijk was Alexis’ moord de reden en gelijkertijd de aanleiding voor de uitbraak van sociale woede.

Zoals altijd hebben de massa media een speciale rol aangenomen en hun nietsnuttige journalisten brachten hun propaganda tot het toppunt van verachtelijkheid. Na de staatsmoord op Alexis, rapporteerden ze van de wijdverspreide vernietiging van heel Griekenland en hoe de politie geen arrestaties maakte. Ik denk dat het geen toeval is dat wij, die gevangen zitten voor de insurrectie, allen dezelfde aanklacht tegen ons hebben. De regel van de staat was hetzelfde voor bijna ieder van ons.

In de gevangenis is tijd de ergste vijand. Al helemaal wanneer je gedetineerd bent in afwachting van een rechtszaak is er een constante onzekerheid, omdat je nooit weet wanneer je vrij gelaten zal worden. Dit is een situatie die je psychologisch absoluut onderuit haalt. Het is ook een effect van opgesloten zijn tegen je wil, met vier andere mensen, veertien uur per dag, in een cel van negen vierkante meter die ontworpen is voor een persoon. Dat wordt in het bijzonder gevoeld wanneer relaties van kameraadschappelijkheid of zelfs van begrip zo zeldzaam zijn als ze dat zijn buiten de tralies van de gevangenis. Natuurlijk zijn er altijd zij die bereid zijn ervoor te kiezen in waardigheid en strijd overeind te blijven.

Opsluiting is een dagelijkse psychologische oorlogsvoering, je opgelegd door het systeem wanneer je in de gevangenis zit. Bovendien heb je ook de bewakers die gevangenen die deelnemen aan strijd (hongerstakingen, weigering van gevangenis eten, hun geschreven materiaal terug eisen van de censuur) behandelen op minachtende en sluwe wijze. Een typisch voorbeeld is de laatste keer dat gevangenen gevangenis eten weigerden bij wijze van protest tegen de moord op Alexis, en de gevangenisdirecteur de vleugel binnenkwam samen met andere bewakers en de gevangenen die deelnamen aan het protest bedreigde met disciplinaire overplaatsingen.

In het algemeen proberen ze een angst klimaat te creeëren wanneer je niet onderworpen bent aan hun correctionele systeem. De gevangenis is hoe dan ook een grote kookpot van zielen. Als je een lafaard bent zal je worden vermalen en alleen maar meer een lafaard worden, maar als je hard bent zal het je alleen maar harder maken en kouder als persoon. De cel doet de gevangene verstikken. Buiten op de luchtplaats heerst de illusie van vrijheid…

Ondanks dit alles is niets voorbij, de strijd gaat door

“Zij die gelijk hebben zijn de rebellen
Niet de verraders en zij die buigen”
(populaire Griekse leuze)


Powered by Greymatter