Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

05/30/2009: "ILLEGALISME"

ILLEGAL (54k image)

Confronterende maatregelen van overheidszijde te over. Een maatschappelijke situatie beheerst door een financiële crisis waarvan de gevolgen worden afgewenteld op degenen die de crisis niet hebben veroorzaakt. Dit tezamen creëert een sfeer die maatschappelijk verzet oproept en die wetsovertreding uitlokt: een opleving van illegalisme is te onderkennen.

Klik op meer.



De woorden ‘illegalisme’ en ‘illegalist’ zijn naar mijn weten in het Nederlands van ‘Van Dale’ niet bekend, evenmin als ze dat zijn in het Frans van ‘Petit Robert’. Echter, iedereen begrijpt onmiddellijk waarover het gaat. Een ‘illegalisme’ betreft een handeling, een daad in strijd met de geldende wetgeving. Een ‘illegalist’ is iemand die een dergelijke met de wet strijdige daad verricht.

Bedenk dat het hier niet om anarchisten hoeft te gaan gaan. Integendeel. Iedereen kan met daden van ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ bewust in strijd met de wet handelen. Het zelfde geldt voor ‘bestuurlijke ongehoorzaamheid’ waarbij met name decentrale overheden weigeren wettelijke opdrachten uit te voeren, die hen door de centrale overheid zijn gegeven...

Als men vervolgens in de nieuwe uitgave van het Franse anarchistische tijdschrift ‘Réfractions’ (nummer 22, voorjaar 2009) spreekt over een ‘réveil’ van illegalisme, dan vertaal ik ‘réveil’ met ‘opleving’. In het betreffende nummer krijgen namelijk ook ‘illegalismes’ en ‘illegalisten’ van toen aandacht, en dan gaat het niet alleen over de ‘bende van Bonnot’. Overigens schreef Anton Constandse over hen al in 1935 een sociale roman getiteld ‘De autobandieten’ (heruitgegeven in 1977 onder te titel ‘De Bonnot-groep’).

De redactie van Réfractions hoort in het hedendaagse Frankrijk steeds vaker de roep om een ‘algemene werkstaking’. Ze ziet ook dat mensen weer overgaan tot allerlei vormen van ‘directe actie’, zoals bedrijfsbezetting en blokkades van fabrieken, regeringsinstellingen en universiteiten, sabotage aan het spoor (tegen vervoer van kernafval), het in gijzeling nemen van een ‘patron’ op zijn kantoor. De woede neemt toe !

Men organiseert zich ook tegen wat het ‘delict van de solidariteit’ wordt genoemd. Nieuwe Franse wetgeving verbiedt elke ondersteuning aan mensen zonder (geldige) verblijfspapieren (zie het ‘Manifeste des 144’ in Siné Hebdo van 6 mei 2009). Hier wordt opgeroepen de wet die onderlinge hulp criminaliseert, openlijk te overtreden.

Onder de tussenkop ‘Het uur van illegalismes’ vindt men in Réfractions een keur van artikelen over bovenvermeld activisme, zoals van Marianne Enckell over ‘Directe actie’ en van Irène Pereira over ‘Directe actie in relatie met het syndicalisme en illegaliteit’. Vanuit de vraag of de anarchistische ‘illegalist’ onze kameraad is, worden de gewelddadige acties van een aantal bekenden uit het verleden besproken (zoals Emile Henry, Vaillant, Ravachol, Jules Bonnet). De auteurs van het artikel besluiten hen te rekenen tot de ‘anarchistes par excès’.

Het is niet de eerste keer dat met de vraag wordt geworsteld of dit type ‘illegalisten’ tot de anarchisten moet worden gerekend. Degenen die voorafgaande aan hun actie of achteraf voor de rechter of anderszins zich op het anarchisme beroepen, zij maken een integraal deel uit van onze geschiedenis, het zijn de onze, meent André Bernard in zijn artikel ‘Ongehoorzaam aan de wet?’. Kijken we een aantal jaren terug dan zien we dat ook Anton Constandse deze mensen bespreekt in zijn boek getiteld ‘Anarchisme van de daad’ (Den Haag, 1966).

En de ‘algemene werkstaking’ is dat niet een voorbeeld van ‘directe actie’ die zijn aantrekkingskracht heeft verloren en die geen effect meer zal kunnen hebben? Bernard Hennequin denkt daar anders over: het is een idee met actualiteitswaarde.

In dit nummer ook een ‘rondetafelgesprek’ tussen enkele redactieleden van het tijdschrift en iemand van de SNCF (de Franse spoorwegen). Onderwerp: handelingen met ‘boos opzet’ aan het spoor gepleegd. Dat kunnen velerlei soorten handelingen zijn zonder enige politieke bedoeling (kinderen leggen een steen op de rails om te zien wat er gebeurt...), het kunnen ook bewuste sabotagedaden zijn met een politiek oogmerk. Al gauw komt dan de ‘affaire Tarnac’ in beeld (zie hier onder het item ‘In vrijheid gesteld’). Die affaire komt de SNCF wel goed uit: het leidt de aandacht af van het probleem van de omvang van het achterstallige onderhoud...

Naast de thematiek van de ‘illegalismes’ treft men in dit nummer van Réfractions een vervolg aan op de discussie over het ‘postanarchisme’ en uiteraard de gebruikelijke rubrieken, zoals de boekbesprekingen en wat dies meer zij.

REFRACTIONS, nr. 22, voorjaar 2009, thema ‘Le réveil des illégalismes, 152 blz., prijs € 12.-.

2 Reacties


Door de steeds toenemende repressieve, onderdrukkende wetten en regels(met name naar migranten, Moslims en kansarme arbeiders en werklozen) zal de noodzaak van illegalisme ook toenemen.
Het overtreden van de wet als bevrijding van het volk van de zware juk van de wetgevende macht en politici
Steeds meer eisen aan bevolking om in de pas te lopen met neo-liberale en neo-racistsiche politiek, maakt het voor velen het leven zwaar. En men wil van die last af. Dus daarvoor zal illegalisme een practisch middel zijn

zei: Harry op 01/06/2009 om: 04:57u

Doet me denken aan het " stemmen met de voeten ".
Als het te erg wordt lopen de mensen letterlijk weg is dat de vertaling daar van ? Of ze beginnen op straat te lopen een machtige massa mensen. Met automatische geweren knallen vanuit helicopters ? Met tanks op ze inrijden ? Als dan de tijd rijp is stort het zaakje in. Wanneer is China aan de beurt ? De VS ?

zei: academyartpromotion op 02/06/2009 om: 23:19u


Powered by Greymatter