Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

04/30/2009: "Op zoek naar vrede in Colombia"

Na de Verenigde Staten, Mexico en Midden-Amerika achter zich gelaten te hebben, fietst Christiaan Verweij nu in Colombia om de gevolgen van 'vrijhandel' voor de mensen in Midden-Amerika een gezicht te geven en om het verzet hiertegen een stem te geven.
SanJosedA (30k image)
Klik op meer voor zijn belevenissen in Colombia.

26 april

Voor ik naar Colombia ging had ik veel tegenovergestelde meningen over het land gehoord. Naast het overheersende 'veel te gevaarlijk', sprak ik ook regelmatig mensen die uiterst enthousiast waren. 'De mensen zijn echt heel vriendelijk', 'je gaat het echt leuker vinden dan Midden-Amerika' en 'het is een prachtig land', zijn enkele kreten die me bijgebleven zijn. Zelf voelde ik me de eerste dagen wat onwennig in het Zuid-Amerikaanse land, dat bekend staat om de drugshandel en de FARC die in de bergen opereert met onze Tanja in zijn gelederen. Ik denk dat dit vooral te maken heeft dat ik de oversteek vanuit Panama met vliegtuig heb moeten maken (er zijn immers geen weken tussen de twee buurlanden). Als het mogelijk was had ik het veel en veel liever met de fiets gedaan.

Na drie dagen in Cartagena doorgebracht te hebben - om wat aan het land te wennen en om van een valpartij te genezen (op mijn laatste dag in Panama was ik uitgegleden over een plas olie en maakte met mijn fiets een flinke smak) - ben ik met mijn fietsmaatje op pad gegaan naar de vredesgemeenschap San Jose del Apartado in de regio Antioquia.

Voor mij begon de tocht rampzalig. Het was een en al lekke banden rijden. Zelfs nieuwe binnenbanden kon ik na een uur of twee weggooien omdat er scheuren inzaten. Na ontelbare 'pitstops' bereikten we Tulo, waar we de volgende ochtend de bus genomen hebben naar Sincelejo waar ik nieuwe banden gekocht heb. Omdat ze mijn gewenste maat niet hadden fiets ik nu rond met racefietsbanden om mijn voorwiel wat op deze slechte wegen ook weer voor lekke banden zorgt. Maar ik kan gelukkig weer fietsen met slechts af en toe een plakbeurt...

Zo zijn we onder andere in drie dagen door een gebied in Cordoba gehobbeld wat bekend staat als een van de 'onveilige gebieden' van Colombia. Onderweg kwamen we echter (en gelukkig) geen 'schietgrage' para-militairen tegen of guerrillas die ons wilde ontvoeren. Over het algemeen kwamen we vriendelijkheid en gastvrijheid tegen op ons pad.

Tijdens het laatste stuk fietsen van Turbo naar het project was het niet alleen hobbelen over de puntige stenen, maar ook over de militairen. Ze stonden overal aan de kant van de weg, zodat dat ze amper te ontwijken vielen. Daarnaast werden we constant de berm ingeduwd door volgepakte legervoertuigen. De Colombiaanse bergen berucht vanwege het gewapend verzet en militaire onderdrukking heette ons welkom. Ik was blij toen we bij de vredesgemeenschap aankwamen en er geen militairen meer te zien waren. Hier werden we door strijdlustige anti-militaristen welkom geheten. Voor mij voelde dit weer even als een thuiskomen.

http://www.bicycleproject.org/


Powered by Greymatter