Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

12/09/2008: "Olijven plukken in een bezet land"

In het Middellandse-Zeegebied symboliseert de olijfboom welvaart en de band tussen de generaties, vele generaties - de boom kan heel oud worden. De afgebeelde boom zou 1500 jaar oud zijn. De olijfboom is bij uitstek ook het symbool van onverzettelijkheid tegen de sinds 1947 aan de gang zijnde etnische zuivering van Palestina.

400px-Olivetree_1500yrs (58k image)

Vrijemedewerkster José van Leeuwen ging deze herfst plukken. Klik op meer voor haar reisbrief.

Waar zal ik beginnen en wat zal ik schrijven?
De indrukken die ik heb opgedaan in Palestina zijn veelvoudig en zeer indrukwekkend.
Van 23 oktober tot 7 november ben ik op de West Bank geweest en heb deelgenomen aan het olijfplukprogramma . Dit werd georganiseerd door verschillende groepen op de West Bank zoals The Joint Advocacy Initiative of the East Jerusalem YMCA and YWCA of Palestine.
Keep Hope Alive - Olive Tree Campaign is de Nederlandse partner in Palestina.


Na aankomst in Tel Aviv heb ik een taxi genomen naar Bethlehem/Beit Sahour.
De wegen waren prima en al gauw waren wij in Bethlehem bij het eerste checkpoint. Ik was verbaasd daar ik dacht dat alleen Gaza afgesloten was. De soldaat deed de grote ijzeren deur open na paspoorten te hebben gecontroleerd. De deur sloot zich weer achter ons .
Dit gaf een zeer vreemd en raar gevoel, een grote muur met een ijzeren deur die dicht werd gedaan. Opgesloten en afgesloten voor de rest van de wereld.
De eerste nachten heb ik doorgebracht in de Arab women union guesthouse dat gerund werd door een dame van 71 jaar. Een prima verzorging, zeer gastvrij en knus. Heerlijke ontbijtjes met alles er op en aan voor de prijs van 10 euro per nacht.
Deze mevrouw vertelde dat zij naar Jeruzalem moest voor haar oogprobleem en toestemming moest vragen voor bezoek aan het ziekenhuis aldaar. Zij kreeg voor 1 dag toestemming en moest voor de operatie die zou volgen weer toestemming aanvragen. Zij moest precies aangeven hoelang zij in het ziekenhuis zou verblijven en als dat langer zou worden dan aangegeven zou een volgende toestemming aan het ziekenhuis verboden worden.
Een 71 jarige dame van 160cm lang die je als je wilt zo zou wegblazen, zou dus niet meer naar een ziekenhuis of Jeruzalem mogen?
Daar ik voor de start van het programma al was aangekomen, heb ik met wat andere mensen in de omgeving van Bethlehem rondgelopen.
De mensen waren zeer vriendelijk en behulpzaam. Mensen heetten mij welkom en vroegen waar ik vandaan kwam. Het weer was zeer aangenaam, 's morgens en 's avonds fris maar gedurende de dag lekker warm en zonnig.
Het wandelen in de omgeving gaf een indruk van het land, overal heuvels en dalen en wegen die daar tussendoor slingerden. Op de heuvels zag ik de nederzettingen van IsraŽl die illegaal op Palestijns gebied werden of waren gebouwd. Deze nederzettingen hadden prachtige wegen die naar Jeruzalem gingen en dwars door Palestijns gebied aangelegd waren en worden.

Tijdens het olijfplukprogramma verbleef ik samen met een Engelse vrouw van bijna 60 jaar in een gastgezin. Het gezin was een Christelijk Palestijns gezin met 3 kinderen in de leeftijd van 10 tot 16 jaar.
Beide ouders werkten en de kinderen gingen naar school. Wij verbleven in het onderste deel van het huis en mochten overal gebruik van maken. De verzorging was ook hier prima en zij vertelden vele verhalen over de problemen die zij ondervonden door de bezetting en de muur.
De man had een Arabisch IsraŽlisch identiteitsbewijs en de vrouw een Palestijns identiteitsbewijs. Door dit verschil kon de man Jeruzalem bezoeken maar de vrouw niet. Door dit verschil woonde de man illegaal in Beit Sahour en als men daar achter zou komen, zou de man moeten verhuizen. Het echtpaar is al 18 jaar getrouwd maar op hun identiteitsbewijs staat "getrouwd" met alleen de voornaam van de man op het identiteitsbewijs van de vrouw en geen naam op die van de man. Het heeft jaren geduurd voordat de kinderen bij de man op het identiteitsbewijs werden bijgeschreven waarbij de ambtenaren de dochter zijn vergeten.
Dit kost weer jaren van procederen en veel geld waarbij de dochter nu een niet bestaand kind is en eigenlijk geen recht op onderwijs heeft. Men vertelde over de belegering van Beit Sahour en de arrestatie van de vader. De vader is als levend schild gebruikt voor het betreden van het gemeentehuis. Vandaar zou geschoten zijn en hij moest geblinddoekt en geboeid het gemeentehuis betreden. Het enige wat men daar aantrof was een miauwende kat. Daar de familie de ramen had gebarricadeerd kon men niet zien wat er buiten gaande was, wel hoorden zij schoten en dachten zij dat de vader was neergeschoten. Alle kinderen waren aanwezig en gilden het uit van angst. Het jongetje van tien jaar oud heeft duidelijke trekken van stress en angst. Daar er tijdens mijn verblijf enkele dagen achter elkaar gevechtsvliegtuigen laag over het gebied heen vlogen was hij nog meer gestresst. Dit uitte zich in rug- en spierpijn.

In Beit Sahour zijn verschillende kerken en moskeeŽn. Kruizen en anderen uitingen van het Christelijk geloof zijn overal aanwezig en op tijden van het gebed hoorde je vanuit de moskee de oproep tot gebed. Mensen leven al jaren vreedzaam samen en belijden hun eigen geloof zonder problemen. Ongeacht het geloof heeft iedereen zijn eigen verhaal en problemen door de bezetting en behandeling door IsraŽl.
In Bethlehem zijn verschillende vluchtelingenkampen met veel inwoners. Geen vluchtelingenkampen zoals wij gewend zijn te zien op tv maar huizen van beton die dicht op elkaar staan en duizenden inwoners. Men wil ondanks alle problemen zoals een tekort aan privacy de kampen niet verlaten omdat zij allen terug willen naar hun dorpen. De kampen staan onder toezicht van de Palestijnse autoriteit maar vrijwel iedere avond worden zij bezocht door IsraŽlische militairen die dan mensen oppakken of intimideren. Het kamp dat ik bezocht heb lag naast de muur. Een enorme muur van meters hoog met uitkijkposten van het IsraŽlische leger.
Binnen het kamp vinden allerlei activiteiten plaats zoals dans, onderwijs, artistieke ontwikkeling, handwerk en onderwerpen rondom gezondheid en opvoeding.
De muren in en rondom het kamp worden gebruikt als krant en uiting van allerlei gevoelens. Door de muur en de beperkte bewegingsvrijheid ondervinden de bewoners allerlei problemen. Problemen van overbevolking en gebrek aan privacy door het dicht op elkaar wonen. Men hoort en ziet alles van elkaar waardoor allerlei uitingen van blijdschap of verdriet door iedereen gehoord en gezien wordt. Men ervaart de muur als opzettelijke vernedering, scheiding van familie en vrienden, beperking van financiŽle activiteiten in de regio en een manier om land in te nemen wat behoort tot de Palestijnen.

Binnen de kampen is de VN aanwezig en verantwoordelijk voor bv het ophalen van vuil. Ik twijfel aan het nut van de VN, overal zag je vuil liggen en door de aanwezigheid van de VN en de situatie in Palestina zou je kunnen zeggen dat de VN geen middelen heeft om een vuist te maken tegen de bezetting en de verslechterende situatie van de Palestijnen. Zij moeten toch ook zien dat er nederzettingen gebouwd worden, dat wegen niet toegankelijk zijn voor Palestijnen en dat de muur illegaal op Palestijns gebied gebouwd is? Zij weten toch ook dat de gezondheidssituatie en de bereikbaarheid van gezondheidsinstellingen zeer beperkt is. Zij weten toch ook dat IsraŽl het water zeer regelmatig afsluit in delen rondom Bethlehem. Water dat van de West Bank (Palestijns gebied) komt en gebruikt wordt door IsraŽl. Palestijnen hebben minder toegang tot dit water en betalen 4 keer zoveel voor minder water als IsraŽlische inwoners. Wat mij opviel is dat vele buitenlandse NGOís op de West Bank werkzaam zijn en vele landen allerlei projecten ondersteunen of betalen. Waarom niet meer druk uitoefenen op IsraŽl ipv het betalen van allerlei projecten. Duitsland heeft een meisjesschool gebouwd op de West Bank maar door de bouw van de muur is deze onbereikbaar geworden. Waar is het protest en is het ondersteunen van projecten niet het accepteren van de situatie?

Al die landen, ook Nederland dat allerlei activiteiten ondersteunt maar ondertussen IsraŽl geen strobreed in de weg legt maar juist versterkt door het tegen stemmen bij resoluties. Een goede manier om het beleid van IsraŽl te ondersteunen en de Palestijnen een beetje te vriend te houden. Zij weten beter, zij weten dat Nederland binnen de EU een van de sterkste partners en vrienden van IsraŽl is. Hamas heeft een prachtig weeshuis gebouwd op de West Bank. IsraŽl heeft gezegd dat het gebombardeerd /vernietigd zal worden als men daar ook maar enige activiteit waarneemt.
De Nederlandse bevolking zou juist dit moeten weten, het zogenaamd helpen van de Palestijnen maar het goedkeuren van elk optreden van IsraŽl jegens de Palestijnen. Als het niet helpt om op humanitaire wijze dit duidelijk te maken dan het plaatje laten zien dat men belasting betaalt, waarvan een deel naar de West Bank gaat en eigenlijk weggegooid geld is. Te weinig om van te leven, te veel om dood van te gaan. IsraŽl moet zich houden aan het internationaal recht

Het pluk programma zal ik via de link aangeven daar het beschrijven van elke dag te veel zou zijn. Op onderstaande link kun je elke dag volgen en fotoís bekijken.
http://www.jai-pal.org/content.php?page=763

Wat mij opviel is dat men eigenlijk gewoon doorgaat met het leven en dat men checkpoints gelaten en soms geÔrriteerd doorstaat.
De vernedering door jonge soldaten die vrij ongeÔnteresseerd staan te hangen en veelal telefoneren laat hen ogenschijnlijk koud of men is bang voor represailles.
Ik heb met de groep een film gezien, ĒThe Iron WallĒen was werkelijk tot tranen toe bewogen. Nou weten velen dat ik vrij emotioneel kan reageren maar beelden van een oude man die gilt om het vernietigen van olijfbomen en het arresteren van de zoon die huilt om het verlies van de bomen en zich op de grond heeft geworpen en gelijk gearresteerd wordt, zijn te veel voor woorden.

Tijdens mijn verblijf werd na drie dagen het water afgesloten. Dit gebeurt meerdere keren per jaar en kan wel drie weken duren. Mensen zijn er vaak op voorbereid door bakken op het dak die water hebben opgevangen of waar men een voorraad heeft. Als de voorraad op is moet men een bedrijf bellen dat water komt brengen. Dit kost natuurlijk heel veel geld. Tussen het plukken door hebben wij allerlei soorten bijeenkomsten gehad over verschillende onderwerpen. De opbouw van oude huizen in Hebron (waar zelfs de ezel die cement droeg, drie uur werd vast gehouden). Prachtige restauratie van oude gebouwen met behulp van sommige landen. Een organisatie ICAHD, the Israeli Commission Against House Demolitions brengt het vernietigen van huizen in kaart en houdt nauwlettend de gehele situatie in Jeruzalem en omgeving in de gaten. De gastspreekster die jaren in SA en Zuid-Afrika heeft geleefd, maakte zich heel boos over de situatie. Zij vergeleek ook de situatie met die van de apartheid met de uitzondering dat de Zuid-Afrikanen wel mochten werken en zich verplaatsen. Zij liet omgevingskaarten zien waarop de uitbreiding van wegen en settlements duidelijk te zien waren. Zij gaf aan dat het IsraŽl om zoveel mogelijk land te doen was en dat elke gelegenheid,zoals een opgraving van zogenaamd historisch materiaal, uitgevoerd door settlers, de manier was om weer meer land in te pikken.
Ook noemde zij een zeer invloedrijke Amerikaan( de heer Moscovitz) die settlements liet bouwen en panden opkocht.

Als mensen worden verdreven van huis en land en als dat gedurende drie jaar het geval is, dan valt het huis en land automatisch aan IsraŽl toe.
Ook hebben wij een bijeenkomst gehad met de organisatie Badil Resource Center.
http://www.ngo-monitor.org/article/badil
Zij houden zich bezig met de rechten van Palestijnen en de vluchtelingenkwestie. Wij kregen een prima verzorgde show over de Palestijnse gebieden en satellietfotoís waarop te zien was hoe de nederzettingen en het wegennet met elkaar verbonden zijn en de plannen voor nieuwe wegen en uitbreidingen van nederzettingen. Zeer indrukwekkend. De mensen van dit onderzoeksbureau zouden zeer graag naar NL willen komen om juist met de Hardliners te spreken. Praten voor eigen kerk is niet echt zinnig, juist de mensen die Israel door dik en dun steunen zouden met deze mensen moeten praten.
Wij hebben een avond gehad met een professor/rechter Dr Abdallah. M.Abu-Eid die vertelde over de onrechtmatigheid van de Balfour declaratie. De spreker was vol enthousiasme maar soms wat moeilijk te volgen.

Het beëindigen van het olijfplukprogramma werd afgesloten met een muzikaal optreden van Palestijnen, televisie beelden van Al Arabia die ons de hele week heeft gevolgd. Ook zij werden met traangas belaagd.
Na het afscheid nemen van een groot deel van de groep, ongeveer 70 mensen, ben ik met enkelen nog naar Nablus en Ramallah geweest.
Totaal andere steden dan Bethlehem en duidelijk meer ellende gehad . Wij hebben in Nablus met de stichting Hope gesproken en waren onder de indruk van hun verhalen over de belegering van de stad.
Men sprak over het werk op de ambulance tijdens de bezetting, de lijken in de moskee, de doden op straat en het te kort aan voedsel, medicijnen en bloed. De man die dit verhaal vertelde heeft zich met anderen in de binnenstad tussen de mensen begeven om hen op die manier te kunnen helpen. Hij bracht voedsel naar mensen die geen eten meer hadden en verzorgde hun wonden of haalde de lijken uit huizen. Nog steeds werkt deze man met volle overgaven voor de Palestijnen met behulp van vrijwilligers uit de gehele wereld.

De verhalen waren gruwelijk. Hij vertelde over een man in pyjama die de waterkraan op het dak wilde aanzetten en getroffen werd door een sluipschutter. De belegering van de stad in 2002 heeft 100 dagen geduurd. De militairen gingen niet van deur naar deur maar via de wanden van de huizen naar de volgende huizen. De vernietiging was natuurlijk groot. De Israeliers gooiden pamfletten uit helikopters met de boodschap dat alles vernietigd zou worden. Er zijn meerdere operaties geweest en de laatste was begin 2008 en duurde 1 maand.

Overal in Nablus zie je gedenkstenen van martelaren die gestorven zijn door toedoen van de IsraŽlische regering. Men noemt hen ook martelaren, dus als je dood bent gegaan door het tekort aan medicijnen of door een kogel, dan ben je een martelaar. De binnenstad van Nablus was eigenlijk zoals Hebron was. Vol met winkeltjes en kraampjes. Erg druk maar gezellig.

Men is bang dat Nablus zal worden als Hebron. Gesloten winkels en een opgedeelde stad. In Nablus zijn 4 checkpoints en het checkpoint waar ik doorheen moest was werkelijk een ramp. Rijen voor mannen, vrouwen en voor verkeer dat in en uit Nablus wilden. Je kunt niet via het checkpoint met een auto verder maar overstappen in een andere bus of taxi .
In Ramallah hebben wij het graf van Jasser Arafat bezocht. Een hoge pilaar en een ruimte met glazen ramen waar zijn graftombe staat. De wacht was nog niet paraat waardoor wij moesten wachten tot deze gearriveerd was. Ook hier trappen, heuvels,hellingen en veel verkeer en drukte.

Het is echt geen plezier om in het openbaar vervoer of taxi te moeten reizen. Niet voor mij in ieder geval. Ik hou van het hebben van controle en in een taxi/busje die hard over de slechte wegen rijdt en alles en iedereen aan alle kanten passeert, is niets voor mij. Met tranen en in paniek had ik vrijwel mijn hele vermogen (gelukkig is dat niet zoveel) willen geven als de chauffeur maar zachter zou rijden. Men was wel onder de indruk van mijn tranen en de snelheid ging snel oplaag. Ach er is zoveel te schrijven over Palestina, zoveel over de rijen voor een checkpoint, de ijzeren draaideuren waar je doorheen moet en ga maar zo door.
Over de kinderen die ons met zoveel aandacht bekeken, open en vriendelijk waren. Die naar ons zwaaiden en lachten. Dit in tegenstelling tot de kinderen van orthodoxe Joden die zeer gesloten waren en geen contact maakten.

Vast en zeker zullen alle kinderen in zekere mate met geweld te maken hebben gehad. De Palestijnse kinderen zijn door de mensonterende beperkingen slachtoffer, ook het geweld van militairen en kolonisten heeft deze kinderen beschadigd en velen getraumatiseerd.
En dan die vreselijke muur die de veiligheid zou moeten garanderen. Een muur die hele gemeenschappen van elkaar scheidt. Die het leven van velen kapotmaakt, voor nu en in de toekomst.
Hoe moet dit eindigen?
Ik zou nog uren kunnen schrijven maar zal jullie verder niet vermoeien.

Denk met Kerst aan een muur rondom Bethlehem en voor degenen die Christen zijn, dat Josef en Maria niet naar de stal kunnen daar er een muur en checkpoint staat.

Groet, José

[Vanwege het persoonlijk karakter van het verslag en de gemakkelijk te constateren voortdurende behoefte van reagluurders om hun vuil te lozen is deze bijdrage evenals de vorige gesloten voor commentaar.- Pl]


Powered by Greymatter