Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

11/26/2008: "Terrorisme of tragikomedie?"

Naar aanleiding van de overval op Tarnac heeft kritisch-theoreticus Giorgio Agamben de volgende open brief geschreven.

Isolation (106k image)
Klik op meer

In de ochtend van 11 november hebben 150 politieagenten, de meesten leden van anti-terreurbrigades, een dorp met 350 inwoners op het Millevaches-plateau omsingeld, alvorens een boerderij aan te vallen om negen jonge mensen te arresteren (jongeren die de plaatselijke kruidenierswinkel in bedrijf houden en die het culturele leven in het dorp weer aan de gang proberen te krijgen). Vier dagen later zijn deze negen jongeren voorgeleid voor een anti-terreurrechter en beschuldigd van "misdadige samenzwering met terreur als doel". De kranten meldden dat het ministerie van binnenlandse zaken en de staatssecretaris de plaatselijke en nationale politie had gefeliciteerd met haar zorgvuldigheid. Alles is in orde, althans zo lijkt het. Maar laten we de feiten wat nader beschouwen en de redenen en de gevolgen van deze "zorgvuldigheid" eens onderzoeken.

Ten eerste de redenen: de verdachte jongeren "zijn opgespoord door de politie omdat zij tot ultralinkse en anarcho-autonome kringen behoren." Zoals het voorlichtingsapparaat van het ministerie van binnenlandse zaken specificeert: "zij hebben een zeer radicaal discours en zij hebben banden met buitenlandse groepen." Maar er is meer: enkele van de verdachten "nemen regelmatig deel aan politieke demonstraties", en bijvoorbeeld "aan protesten tegen de persoonsregistratie (Fichier Edvige - Exploitation Documentaire et Valorisation de l'Information Générale) en tegen de intensivering van wetten die immigratie moeten beperken."

Dus politiek activisme (dit kan de enig mogelijke betekenis zijn van taalkundige monsterachtigheden als "anarcho-autonome kringen") of het actief uitoefenen van politieke vrijheden en het hanteren van een radicaal discours zijn voldoende redenen om de anti-terroristische eenheid van de politie (SDAT) en het centrale inlichtingenbureau van binnenlandse zaken (DCRI) in te schakelen. Maar iedereen met slechts een minimum aan politiek bewustzijn moet wel de zorgen delen van deze jongeren als men de verloedering van de democratie bekijkt die tot uitdrukking komt in het Fichier Edvige, biometrische technologieën en het verharden van de immigratiewetgeving.

Wat de resultaten betreft, men zou kunnen verwachten dat rechercheurs wapens, explosieven en molotovcocktails op de boerderij in Millevaches zouden hebben gevonden. Verre daarvan. SDAT-agenten hebben "documenten met gedetailleerde informatie over treinvervoer, met de precieze tijden van aankomst en vertrek van treinen" aangetroffen. In gewone taal: het spoorboekje. Maar zij hebben ook "gereedschap om mee te klimmen" gevonden. In gewone taal: een ladder, zoals men die in ieder huis op het platteland kan aantreffen.

Laten we nu onze aandacht richten op de verdachten en bovenal, op het vermoede hoofd van deze terroristische bende, "een 33 jaar oude leider van gegoede Parijse achtergrond, die wordt onderhouden door zijn ouders." Dit is Julien Coupat, een jonge filosoof die (met enkele vrienden) Tiqqun heeft uitgegeven, een tijdschrift waarvan de politieke analyses - die ongetwijfeld vatbaar zijn voor discussie - tot de intelligentste van onze tijd behoren. Ik heb Julien Coupat gekend in die tijd en ik acht hem nog steeds intellectueel gezien hoog.

Laten we verdergaan en het enige concrete feit in dit hele verhaal onderzoeken. De activiteiten van de verdachten staan zogenaamd in verband met misdrijven tegen de SNCF (de Franse spoorwegen) die op 8 november vertraging op sommige hogesnelheidstreinen op de lijn Parijs-Rijssel hebben veroorzaakt. De betrokken voorwerpen, als we de verklaringen van de agenten van politie en de SNCF zelf mogen geloven, kunnen op geen enkele manier schade berokkenen aan mensen: zij kunnen, in het ergste geval, communicatie tussen treinen hinderen waardoor vertraging ontstaat. In Italië zijn de treinen vaak te laat maar tot nu toe heeft niemand zelfs maar er van gedroomd de nationale spoorwegen van terrorisme te beschuldigen. Het gaat om kleine strafbare zaken, of wij zij goedkeuren of niet. Op 13 november bevestigde een politierapport voorzichtig dat er misschien "daders onder de gearresteerden zijn, maar het is niet mogelijk een van hen een misdrijf ten laste te leggen."

De enig mogelijke conclusie ten aanzien van deze duister zaak is dat mensen die actie voeren tegen de (altijd voor discussie vatbare) manier waarop sociale en economische problemen tegenwoordig worden behandeld ipso facto als terroristen worden beschouwd, als zelfs geen enkele handeling deze beschuldiging kan rechtvaardigen. Wij moeten de moed hebben om duidelijk te zeggen dat nu talrijke Europese landen - in het bijzonder Frankrijk en Italië - wetten en politieverordeningen hebben doorgevoerd die wij vroeger barbaars en antidemocratisch genoemd zouden hebben en dat deze niet minder extreem zijn dan die welke zijn ingesteld in Italië onder het fascisme. Een van deze maatregelen staat de detentie van een groep - misschien onvoorzichtige - jongeren toe die "geen strafbaar feit ten laste gelegd kan worden". Verder worden er, hetgeen even ernstig is, wetten aangenomen die verbanden criminaliseren, met opzettelijk vaag gehouden formuleringen en die politiek handelen classificeren als "hebbende terroristische bedoelingen" of "neigingen", handelingen die tot nu toe op zichzelf nooit als terroristisch opgevat zijn.

(Libération, 19 november 2008).


Powered by Greymatter