Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

10/13/2008: "Ongelovig"

Blas (86k image)

In naam van bepaalde religies worden niet alleen misdrijven gepropageerd, maar ook stelselmatig bedreven. Wat nu?

Klik op meer.



Niet aan de orde is de kwestie dat iedereen moet kunnen denken en geloven wat hij of zij wil. Maar dat men ‘kruistochten’ organiseert, elkaar in oorlogen afslacht, genocide laat plaatsvinden, talloze vrouwen die autonomie claimen op afschuwelijke wijze om het leven brengt, en dat allemaal vanwege de pretentie het enige ware geloof te verkondigen, daar mag men geen goed woord voor over hebben.

Het is allemaal al eerder gezegd. Toch moet er kennelijk telkens weer aan herinnerd worden, zo heeft ook Bruno Alexandre gemeend, gelet op diens zojuist uitgekomen ‘Chroniques d’un incroyant’ (Kronieken van een ongelovige). Zijn boek omvat slechts twee hoofdstukken, die elk bestaan uit een bewerkt, reeds eerder gepubliceerd artikel. Het geheel is aangevuld met een aantal bijlagen.

Het eerste hoofdstuk gaat over het voeren van zogeheten ‘rechtvaardige’ oorlogen, zoals die in de ‘heilige boeken’ worden beschreven. Of je de Thora, de Bijbel of de Koran raadpleegt, er is wat oorlogvoering betreft veel gelegitimeerde moord en doodslag in te vinden. Als het maar om de zaak gods gaat. En god is aan de zijde, die hem claimt. Het hoofdstuk levert een opeenstapeling van vindplaatsen en citaten die de gelovigen ten dienste staan ten behoeve van de legitimering van die claim en de door hen gepleegde wandaden.

Het tweede hoofdstuk houdt zich bezig met de mogelijke wijze van bestrijding van al die verwerpelijke zaken. In het middelpunt van de belangstelling staat het verschijnsel van de blasfemie, de godslastering. Het punt waar het Alexandre om te doen is, betreft het volgende.

Atheïsten krijgen door religieuze types vaak het verwijt zich in hun godsdienstkritiek ‘blasfemisch’ te uiten. Maar dat is een volstrekt hypocriet verwijt. Alle drie de grote monotheïstisch religies schofferen namelijk op blasfemische wijze zelf de gelovigen van de concurrerende religies (inclusief de ongelovigen). Alexandre geeft er een hele opsomming van. De karikaturale uitingen van ongelovigen, die in de islamitische landen soms tot georganiseerde woede leiden, verdwijnen daarbij in het niet.

De ongelovige zou zich met recht zeer getroffen kunnen voelen door de blasfemie, die op hen van kerkelijke zijde wordt losgelaten. Alexendre werkt enkele voorbeelden daarvan uit, zoals het blasfemeren van Auschwitz door de hedendaagse rooms-katholieke paus Benedictus XVI. Diens uitlatingen noemt hij ‘multi-blasphématoire’, omdat ze gericht zijn tegen (1) de eigen god, (2) het joodse volk en (3) de Duitse geschiedenis vanaf 1923. Hij doelt met dit laatste op het zwijgen van de roomse kerk ingegeven door diens anti-judisme en anti-kommunisme.

Dan is er nog iets anders. In Frankrijk kent men niet het delict ‘godslastering’. Verschillende verdachte Franse clubs hebben nu ‘religiefobie’ tot ‘racisme’ omgewerkt, zoals de MRAP (Mouvement contre le racisme et pour l’amitié entre les peuples), die de ‘islamofobie’ een nieuwe vorm van ‘anti-mohammedaans racisme’ noemt. Deze club heeft zich aan de zijde geschaard van roomse fundamentalisten van extreem rechtse soort, de AGRIF (Alliance générale contre le racisme et pour l’identité française). Die club zegt te strijden tegen blasfemie onder het voorwendsel dat zij opkomen tegen ‘anti-christelijk racisme’.

Alexandre laat zien hoe onwaarachtig dit is. Aan de hand van een aantal citaten uit de Koran, toont hij aan hoe vijandig die staat tegenover hen die niet in hun god geloven: hak hun hoofd af en sla hun vingers af. U bent het niet die hen doodt, maar het is god. Toch kunnen islamofielen en roomse fundamentalisten samen optrekken in wat zij ‘racisme’ noemen ...

Natuurlijk zullen er mensen zijn, die de zaak vergoelijken, bijvoorbeeld door er op te wijzen dat al die teksten in hun context gelezen moeten worden, dat ze geen hedendaags handelingsmotieven meer vormen en dat er ook verlichte geesten rondwaren. Ja, maar even zo goed leest men paginagroot in het Franse dagblad Le Monde (van 26 september 2008) dat in Pakistan vorig jaar nog meer dan 600 vrouwen op de meest afschuwelijke wijze zijn vermoord vanwege schending van islamitische mores (de vrouwen wilden bijvoorbeeld niet huwen met de voor hen uitgezochte man).

De rechtvaardiging voor die moorden ligt in de ‘eeuwenoude culturele traditie’, ze worden goed gepraat onder verwijzing naar ‘crime d’honneur’, eremoord! Ze worden gedekt onder meer door parlementaire vertegenwoordigers van de nationalistische partij, leest men in Le Monde. Deze berichtgeving sluit aan bij de informatie die Alexandre verschaft. Die mag dan grotendeels bekend worden verondersteld, de gekozen invalshoek voor de presentatie van die informatie, sluit evenwel aan bij de hedendaagse discussie over het recht op vrijheid van meningsuiting en het goed recht daarvan gebruikt te maken!

BRUNO ALEXANDRE, Chroniques d’un incroyant, Naissance dans la guerre des religions du livre, Propos sur le blaphème, Uitgeverij Les Editions Libertaires, St-Georges d’Oléron, 120 p., prijs € 10.-

3 Reacties


Niet aan de orde is de kwestie dat iedereen moet kunnen denken en geloven wat hij of zij wil.

“Die is natuurlijk wel aan de orde: hoe materialiseer je dat?”

Vandaar dat men ‘kruistochten’ organiseert, elkaar in oorlogen afslacht, genocide laat plaatsvinden, talloze vrouwen die autonomie claimen op afschuwelijke wijze om het leven brengt, en dat allemaal vanwege de pretentie het enige ware geloof te verkondigen, daar mag men geen goed woord voor over hebben.

“Dat is wel erg gemakzuchtig geformuleerd; oorlogen waren er altijd: niet alleen gevoerd op basis van religieuze motieven. Wie naar de twintigste eeuw kijkt en daar WO I en WO II uitpikt, die kan toch moeilijk spreken dat dit primair religieuze motieven een hoofdrol hebben gespeeld.”

“ ‘Autonomie’ is een begrip dat in de vorm zoals wij in het Westen dat kennen als gevolg van het ‘moderne’ (ja, wanneer laten beginnen? – zullen we zeggen Franse Revolutie 1789!) rationalisme opkwam; maar dat betekende niet dat omdat men dat aanhing dezulken bijvoorbeeld geen slaven hielden. Mensen werden sowieso op een afschuwelijke wijze om het leven gebracht; pedofilie was algemeen geaccepteerd bijvoorbeeld. Of eigenlijk: men sprak er niet over, men deed het. En ik zou wel mensen kunnen noemen die en dachten een waar geloof te vertegenwoordigen – seculier of niet – én tegen uitbuiting van wie dan ook tekeer gingen. Natuurlijk elk op zijn of haar eigen manier; laat ik noemen Markies de Condorcet – voor mij het voorbeeld van ‘1789’. “

“Terugkijkend valt er over zoveel ‘geen goed woord te melden’; waarmee ik slecht constateren wil én geenszins relativeren.”

Het is allemaal al eerder gezegd. Toch moet er kennelijk telkens weer aan herinnerd worden, zo heeft ook Bruno Alexandre gemeend, gelet op diens zojuist uitgekomen ‘Chroniques d’un incroyant’ (Kronieken van een ongelovige). Zijn boek omvat slechts twee hoofdstukken, die elk bestaan uit een bewerkt, reeds eerder gepubliceerd artikel. Het geheel is aangevuld met een aantal bijlagen.

Het eerste hoofdstuk gaat over het voeren van zogeheten ‘rechtvaardige’ oorlogen, zoals die in de ‘heilige boeken’ worden beschreven. Of je de Thora, de Bijbel of de Koran raadpleegt, er is wat oorlogvoering betreft veel gelegitimeerde moord en doodslag in te vinden. Als het maar om de zaak gods gaat. En god is aan de zijde, die hem claimt. Het hoofdstuk levert een opeenstapeling van vindplaatsen en citaten die de gelovigen ten dienste staan ten behoeve van de legitimering van die claim en de door hen gepleegde wandaden.

“Dat is zeker waar.”

“Het meeste dat verscheen, viel ook onder zogeheten canoniek recht; dat overigens alom nog bestaat, al heeft een niet-functioneel geïnformeerd ‘iemand’ de indruk dat er alleen nog zoiets als de sjarie functioneert op dit gebied.”



“Maar ook de seculiere aanpak liep gewoon in de pas met wat eerder in naam van de Hogere Honing was bedisseld.”

Het tweede hoofdstuk houdt zich bezig met de mogelijke wijze van bestrijding van al die verwerpelijke zaken. In het middelpunt van de belangstelling staat het verschijnsel van de blasfemie, de godslastering. Het punt waar het Alexandre om te doen is, betreft het volgende.

“Is hier wel een scheiding politiek aan te brengen tussen wel of niet seculier redeneren over oorlog en vrede? Want vaak leidt dat tot eenzelfde beeld en de diverse conclusies. Mensen zijn op basis van de Hogere Honing pacifistisch tot en met martiaal gemotiveerd… te krijgen én het zelfde beeld/conclusies ontstaan voor hen die genoegen nemen met wat aan Dagelijkse Honing beschikbaar is.”

Atheïsten krijgen door religieuze types vaak het verwijt zich in hun godsdienstkritiek ‘blasfemisch’ te uiten.

“Dat is inderdaad een feit. Geschiedt dit vanuit de gangbare theologie, dan is het extra serieus te nemen. Maar ook dan, moet men toch preciezer kijken: hoeveel mensen scharen zich achter zo’n ‘stem’?; wat vertegenwoordigen ze in het gangbare? “

“Omdat ik er net wat overlas in verband met de huidige Amerikaanse verkiezingen, dit nu: Lee Atwater is de man van de push poll; het suggestieve (‘de kogel kwam van links’ – vindt U dat ook?) ondervagen en die resultaten dan weer breeduit in bevriende media ‘laten neerdalen’. We kennen het hier van Maurice de Hond; de leerling nummer één van Lee was en is natuurlijk Karl Rove – zonder hem was Bushr jr. geen president geworden én gebleven. Al die mensen zeggen dat ze ‘vrijgevingsgezinde’ christenen zijn – weliswaar zo rechts politiek als het maar kan… economisch, maar ze voelen zich verbonden met een bepaalde richting in de christeneenheid. Lee Atwater werd ‘the master of the dirty politics’; maar als politiek strateeg en zelfstandig consultant overleed hij in 1991 vrij plotseling aan een hersentumor. Voor dat die definitief zijn functionaliteit geheel aantastte, volledig hem vegetatief maakte, ging Lee als belijdend christen langs zijn gemaakte electorale slachtoffers en hij vroeg ‘om genade’. Ook de gelovige Michael Dukakis schonk hem dat. Lee had bewust leugens verspreidt en bleef dit doen over Michael; dat op het punt in 1988 dat normaal Michael Dukakis president van de VS zou worden. Het betreft het beruchte ‘Willie Horton’- spotje; Micheal gaf Willie verlof en de verkrachter Willie moordde tijdens dat verlof. Het was de gangbare gang van zaken, dus Michael had eigenlijk alleen iets gesanctioneerd krachtens zijn functie. Voor mij het boeiende is, dat twee zulke verschillende christenen – Michael en Lee – beiden Gods troon voor zich zagen, en beiden wisten op het moment dat Lee het vroeg aan Michael ‘dat de ene zelf niet voor God had mogen spelen – vandaar ‘de Genadeverzoeken’ en de ander nu positie van God mocht gaan innemen. Zo voelden deze beide mannen het en ze verwoordden ze het ook. Dat was – zeiden ze – voor beiden inhoud geven aan gelovig zijn. Trouwens ook John McCain nam nu in zijn campagne een dergelijke houding aan.”

Maar dat is een volstrekt hypocriet verwijt. Alle drie de grote monotheïstisch religies schofferen namelijk op blasfemische wijze zelf de gelovigen van de concurrerende religies (inclusief de ongelovigen).

“Dat is zeker ook zo. Bij enig doordenken is dat ook begrijpelijk – ‘men hoort van zijn zaak te staan’; het heeft ook niets van doen met wel of niet seculier bezig zijn, in die [mijn) optiek. Als anarchist meen ik de functionele, dus enige, weg te gaan in de politieke theorie. Ik luister, en door mijn karakter meen ik ook dat ik niet tot de fanatici kan worden gerekend; die die voor geen enkele rede vatbaar zijn. Toch betekent dat, dat ik dé ‘weg’ kent (mijn weg); ik ‘die’ rationeel de functionele vind. Nog even afgezien dat ik filosofisch niet wil spreken over: de enige; maar dat is meer methodologische handigheid van mij. Het zou trouwens opmerkelijk zijn, indien ik niet zo denken zou. Waar zou dan men consequentheid op moeten berusten?”

“En: in het leven gaat het er toch om, dat men probeert te doen wat men zegt. Dan is men ook het functioneelst controleerbaar”

Alexandre geeft er een hele opsomming van. De karikaturale uitingen van ongelovigen, die in de islamitische landen soms tot georganiseerde woede leiden, verdwijnen daarbij in het niet.

“Heeft dat niet meer met politieke verhoudingen te maken? Veelal wat ik er van ken, dat is direct tot de dagelijkse politiek terug te brengen. Veelal ziet men dat zelf ook zo. Zeker de geestelijke leiders (oelama) zien dat. Het is dan ook meer politici van een bepaalde politieke visie die per se een en ander zo geschetst willen zien: de ‘wild geworden’ fanatieke gelovigen m/v/k zijn voor hen dan voortdurend in beeld. Waarbij ik direct meld, dat geloofsvormen – vele richtingen in de islamitische tradities trouwens – zeker ook een rol spelen of kunnen spelen of kunnen gaan spelen. Alleen veelal niet de hoofdrol, dan wel de rol die die anderen ‘ze’ (die richtingen; alhoewel vaak alles al op één hoop is gegooid; op zich al een teken aan de wand) toedichtten”

De ongelovige zou zich met recht zeer getroffen kunnen voelen door de blasfemie, die op hen van kerkelijke zijde wordt losgelaten.



“Dat gebeurt toch ook. En dat is terecht natuurlijk.”

Alexendre werkt enkele voorbeelden daarvan uit, zoals het blasfemeren van Auschwitz door de hedendaagse rooms-katholieke paus Benedictus XVI. Diens uitlatingen noemt hij ‘multi-blasphématoire’, omdat ze gericht zijn tegen (1) de eigen god, (2) het joodse volk en (3) de Duitse geschiedenis vanaf 1923. Hij doelt met dit laatste op het zwijgen van de roomse kerk ingegeven door diens anti-judisme en anti-kommunisme.

“In die zin vertrouw ik theologisch de huidige paus juist niet. Ik stel dat er binnen zo’n centrale organisatie mondiaal als het rooms-katholicisme zeker vanuit het Vaticaan zeer tegengestelde geluiden waren. Dat wil dus zeggen, dat niet alles hetzelfde is. Maar vergeet ook niet de judaica; waar lijden en moeten blijven lijden door menig rabbi prominent tot vandaag de dag wordt geëxploreerd en geëxploiteerd, Het heet de JHWH’s straf te zijn ‘voor zijn volk’… theologisch; terwijl toch de basis in het judaïsme is, dat niemand God werkelijk kan kennen.”



( Judaica: geschriften over het jodendom;

Judaïsme: 1) jodendom; het geheel der joodse instellingen én 2) joodse traditionalisme bij de joden-christenen én 3) kenmerkend joodse uitdrukking. )

Dan is er nog iets anders. In Frankrijk kent men niet het delict ‘godslastering’. Verschillende verdachte Franse clubs hebben nu ‘religiefobie’ tot ‘racisme’ omgewerkt, zoals de MRAP (Mouvement contre le racisme et pour l’amitié entre les peuples), die de ‘islamofobie’ een nieuwe vorm van ‘anti-mohammedaans racisme’ noemt. Deze club heeft zich aan de zijde geschaard van roomse fundamentalisten van extreem rechtse soort, de AGRIF (Alliance générale contre le racisme et pour l’identité française). Die club zegt te strijden tegen blasfemie onder het voorwendsel dat zij opkomen tegen ‘anti-christelijk racisme’.

“ja, hier ziet men het bekende ‘de wal het schip keren’ ideologisch.”

Alexandre laat zien hoe onwaarachtig dit is.

“Dat is toch evident.”

Aan de hand van een aantal citaten uit de Koran, toont hij aan hoe vijandig die staat tegenover hen die niet in hun god geloven: hak hun hoofd af en sla hun vingers af.


“Dat staat in een historische context in hier: de Koran/Hadith/Soenna; die nota bene ook in de Koran staat vermeld … veelal; wat niet wegneemt dat het gewelddadige passages blijven. Typisch ook: tijdgebonden strijdbeelden blijven. Het opmerkelijke voor een atheïst die ik ben, is, dat het weliswaar een interessant beeld geeft historisch van die tijd alle zogeheten ‘heilige schriften’; maar dat God nooit iets visionairs controleerbaars debiteerde aan zijn profeten. Iets waarvan men nu anno 2008 zou zeggen: ja, dat was goddelijk: bijvoorbeeld het antwoord op de vraag: Wat is materie? en dat fysici m/v dit nu pas gaan snappen. Toegegeven: het is iets dat al de eerste exegeten constateerden, dus nieuws is het bepaald niet. Die stonden ook vaak op het standpunt dat kennis voor geloof ging – aristotelisch denken heet dat. Toch bleven ze gelovig.”



(Er is een discussie gaande: welk geloof op basis van de eigen heilige geschriften gewelddadiger is?; en in dat licht bezien, komen de moslims zeker niet als slechtste eruit. Hoe men ook wikt en weegt theologisch. Dat is interessant om in het achterhoofd te hebben.

Functioneler is: het was soms allemaal heel gewelddadig teontertijd.

Nog even de theologische termen uitgelegd:

Koran: de teksten van Allah voor Mohammed (omdat niet alle koranteksten opgenomen zijn, is daarover al direct onenigheid onder de exegeten ontstaan; hetzelfde zit men ten aanzien van Oude en Nieuwe Testament bijvoorbeeld… ook weer: theologisch).

Hadith: verhalen en anekdoten over de Profeet en zijn vroegste metgezellen.

Soenna: de tradities van de Profeet, samengesteld uit de hadiths.)


U bent het niet die hen doodt, maar het is god. Toch kunnen islamofielen en roomse fundamentalisten samen optrekken in wat zij ‘racisme’ noemen ...

“God gaf de mens toch de vrije wil; technisch theologisch kan men niet stellen dat ze die niet gebruiken kunnen.”

Natuurlijk zullen er mensen zijn, die de zaak vergoelijken,

“ ‘Feitelijk constateren’, heet dat.”

bijvoorbeeld door er op te wijzen dat al die teksten in hun context gelezen moeten worden, dat ze geen hedendaags handelingsmotieven meer vormen en dat er ook verlichte geesten rondwaren.



“Is dat dan niet zo? Hier borrelt iets anders omhoog… politiek, want of men gaat vergelijkbare wijze aan de gang óf men houdt zich aan de gegeven theologische feitelijkheid. Anders doet men maar wat politieks.”

Ja, maar even zo goed leest men paginagroot in het Franse dagblad Le Monde (van 26 september 2008) dat in Pakistan vorig jaar nog meer dan 600 vrouwen op de meest afschuwelijke wijze zijn vermoord vanwege schending van islamitische mores (de vrouwen wilden bijvoorbeeld niet huwen met de voor hen uitgezochte man).


“Dat is zeker zo. Maar het gekke is, dat dit niets met de islamitische mores van doen heeft. Hoe komt iemand erbij? Is dat zijn of haar politieke geborneerdheid. Stenigen werd juist door de Profeet bestreden. Nergens staat er ook maar enige verwijzing in het koranische bijvoorbeeld naar. Dat – vooral vrouwen – in de wereld gestenigd werden en worden en zullen worden, dat is een feit. Dat geloven daaraan feitelijk niets doen, dat is in veel situaties waarin het zich kon voltrekken en ze actief waren ook zeker zo (hen treft ook alle morele blaam), maar zij initiëren niet, dat is niet vanuit de Schrift het geval. Dat heeft dus alles met lokale gewoonten van doen. Alleen die zijn niet gevestigd door – in dit geval: de islamitische tradities die daar de stammen of de lokale groepen islamiseerden. Wie dat beweert, die ziet het evolutionaire niet; die vraagt zich nog steeds kennelijk af: wat was er eerder: het kip of de ei? Waarschijnlijk is het helemaal geen onkunde overigens, dan te spreken over ‘islamitische’ mores – want in vergelijkbare gevallen heeft met het vaak bewust niet over ‘christelijke’ of ‘joodse’ mores of welke andere grote traditie in zo’n streek heerst; het is het schetsen van een gewild politiek beeld tegen ‘de’ islam. Maar nogmaals: kentheoretisch is dat een irrationele zaak.”

De rechtvaardiging voor die moorden ligt in de ‘eeuwenoude culturele traditie’, ze worden goed gepraat onder verwijzing naar ‘crime d’honneur’, eremoord!

“Er wordt mijns inziens niets goedgepraat; doch in geweldsstructuren waar de buitenwereld niet in staat is in te grijpen – om wat voor militaire redenen ook (Nee een groepering als de Taliban, die stelde nu in hun onderhandelingen met de regering Karzai, dat meisjes naar school mogen, ze vrij mogen bewegen én nog wat van die seksuele zaken (‘we’ kunnen wel doen of dat de Taliban islamitisch is, maar daarom is dat theologisch nog niet zo, of hoeft dat zo te zijn!; zijn ze trouwens wel islamieten volgens de gangbare theologische normen?; onderwijs aan vrouwen is een speerpunt van de Profeet geweest) -, is willekeur militair daar dan troef. Dat men een religieus sausje er daarbij zelf overheen wil gooien komt dus voor; zoals daar in de buurt China het kende onder het seculiere maoïsme; dat had niets meer met het denken van Marx van doen. Toch zul je de mensen de kost moeten geven, die gewoon stellen, dat: het ene uit het andere voortvloeit… alsof het een natuurkundig proces betreft.”



Ze worden gedekt onder meer door parlementaire vertegenwoordigers van de nationalistische partij, leest men in Le Monde. Deze berichtgeving sluit aan bij de informatie die Alexandre verschaft. Die mag dan grotendeels bekend worden verondersteld, de gekozen invalshoek voor de presentatie van die informatie, sluit evenwel aan bij de hedendaagse discussie over het recht op vrijheid van meningsuiting en het goed recht daarvan gebruikt te maken!

“Ik denk dat het daar in die rurale gebieden vaak nog gaat om ‘het recht van leven’; wie niet voor is wordt meteen geliquideerd… zo komt het mij voor. Dat dan ook vaak nog in een context dat men onderlinge strijden met alleen maar met geweld te kunnen beslechten. Iets als een matigende middenklasse is vaak dan ook er niet aanwezig.”

zei: vriend op 14/10/2008 om: 22:59u

Blimey O'Reilly...
Nu nog even de subject-objectrelatie en het inhoudgevend moment graag... huilen

zei: AdR op 15/10/2008 om: 14:43u

Er zijn al meer dan genoeg woorden aan vuil gemaakt. Mind games.

zei: Er zijn al genoeg woorden aan vuil gemaakt op 15/10/2008 om: 18:58u


Powered by Greymatter