Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

08/10/2008: "Arbeit macht frei 18: ‘Business as usual’"

machineXVI_body_search (76k image)
machine XVI body search

Woensdagmorgen, 6 augustus 2008. Het is stil. 08.00 uur. Dan zijn er voetstappen. Een eerste deur gaat open. Een volgende. Het komt dichterbij. Naast mij wordt de deur opengedaan. Er begint geroezemoes te klinken. “Arbeid”- “arbeid” hoor ik een stem.


De vrouwen die ‘arbeid’ doen, hebben een groen kaartje op de deur met daarop het woord ‘arbeid’. Dan weten ‘ze’ welke deuren er open moeten.
‘Mijn’ deur slaan ze over. Maar soms ook niet, dan wordt ie opengedaan, “arbeid” – zonder te kijken wordt er doorgelopen.
Even later: “oh, je werkt niet?”. Dan de deur weer dicht, nadat ik een kort “Nee” heb laten horen. Het geroezemoes houdt dan nog even aan. Daarna weer stilte. Stemmen van vrouwen die buiten langs de luchtplaats lopen op weg naar ‘arbeid’ sterven tenslotte ook weg.

‘Arbeid’. Ook nadat de vorige nacht een meisje met een mes in haar polsen had gesneden (haar celgenote sloeg alarm), is het daags erna ‘business as usual’ geweest. Het meisje is midden in de nacht ‘door 5 man’ naar de iso gesleept, schreeuwend en tierend. Dat er iemand die nacht overstuur was geweest, had bijna iedereen – op een vaste slaper na – gehoord. Wát er gebeurde, valt niet vast te stellen op het moment zelf, de ruimte galmt teveel.
Bij het bekend worden van het nieuws, huilde een vriendin van haar op de luchtplaats. Zelf liep ik ziedend rond, niet begrijpend waarom de verontwaardiging van andere vrouwen uitbleef. Afgestompt? Murw gemaakt? “Als het slecht gaat met iemand, stop je d’r toch niet in de iso?!!” bleef ik maar herhalen.
Zó volkomen machteloos, verdomme!!
Ik kan de ogen van de bewakers op me gericht voelen, vooral die van bewaker ‘Jan’ (die van het rapport van vorige week), die in mijn nabijheid het zwijgen toedeed over de gebeurtenis.

Ze zullen het allemaal wel lezen wat ik schrijf en publiceer. Het zal me wat. Daar trek ik me ‘buiten’ ook niks van aan. Integendeel. Misschien zijn ze wel blij dat ik niet werk, want werken is ook netwerken hier; dingen horen. Zo weet je wat er op andere afdelingen speelt. Maar alles wordt tenslotte toch wel een keer doorverteld. Zoals het verhaal van het meisje in de iso.

Zal ik in details treden, vraag ik me af. Ik weet niet of ik daar anderen mee schade doe, dus nee, want ik weet ook niet alles, behalve bovenstaande. Dat is goede raad hier; lul nergens over als je er niks van weet. Bovendien: alles kan gevolgen voor anderen hebben. Daarom wilde ik dat ze wisten dat ík die persberichten van Amnesty had opgehangen. “Kon je ’t niet ontkennen?” vroegen een aantal vrouwen me toen ik na afloop van het rapport weer was ‘vrijgelaten’ zoals iemand ’t noemde. “Nee, dat wilde ik niet”.

Van het verhangen van een kaartje ‘rapport’ (afgelopen zondag) van een celdeur waarachter iemand rapport had naar de deur van het kantoor van de bewakers hebben ze geen werk gemaakt. Ongetwijfeld wijzen de camerabeelden feilloos op de dader. Zo niet, bij deze. Ik zou het niet ontkend hebben. Ik zou ze gevraagd hebben of ze soms geen gevoel voor humor hebben, zoals een aantal vrouwen die heimelijk ginnegapten toen ik wees op de deur van het kantoortje: “Kijk! De piwi’s hebben rapport!”

Het leven in de bajes gaat mee naar buiten, met ‘ups’ en ‘downs’, als een jojo. Zo voel ik me soms, als een jojo. Het kan ook aan mij liggen, misschien ben ik zo iemand; alle kunstenaars en dichters zijn toch gek op een of andere manier? Góed gek, dat wel. Zat ik toch niet voor niets op BZA? ;-).

Gisteren wist ik níet wat ik met mezelf en mijn woede aanmoest toen om 12 uur ’s middags de deur weer achter me sloot: tot vanmiddag 1 uur. Da’s 25 uur aaneen ‘achter de deur’. Wat zal ik opgelucht zijn als het leven niet meer hoeft te bestaan uit het verschil tussen ‘achter de deur’ en niet ‘achter de deur’!!

Een brief van een trouw mij schrijvende vriendin, met een artikel over prison abolition, hielp me er einde van de middag weer bovenop gisteren. Ik kreeg weer ideeën voor tekeningen en pakte de pen weer op.
Tekening gemaakt, brief geschreven, dit geschreven. Een schets voor een volgende tekening ligt klaar. Ik ga weer aan het werk. Mijn éigen werk. Wat ik nuttig vind.
En zo ben ik weer aangeland bij datgene waar dit alles om is begonnen: de eigen keuze voor de invulling van het eigen leven: de VRIJE EIGEN KEUZE. ’t Is raar om daar vanuit de bajes over te schrijven, maar toch ook niet.

De vrije eigen keuze om te zijn wáár je wilt, je te vestigen waar je wilt, vrije migratie over de aardbol.

De vrije eigen keuze om te kiezen voor hóe je leeft, in solidariteit en vrijheid met anderen, wat voor werk je doet, wat je nuttig vindt, en plezier doet.

In de fabel van de krekel en de mier is de moraal dat de mier al die tijd gewerkt heeft terwijl de krekel muziek zat te maken. Dus heeft de mier in de winter te eten en krekel niet (“had hij maar moeten werken!”)

- ik doe tussendoor de gordijnen open, om beter te zien wat ik schrijf. Wéér dat uitzicht tussen tralies door, van de luchtplaats. Vrouwen die altijd dezelfde kant op rondjes lopen. Een bewaker die van deze kant af de boel in de gaten houdt. –

Een goede vriend van me zei eens: “Ze vergeten één ding. De krekel maakte muziek voor de mier terwijl hij werkte. Heeft de mier daar de krekel voor betaald? Nee! En nu laat ie de krekel verhongeren. Schandalig!”

Zo valt de hele wereld te verklaren uit de niet goed afgemaakte eeuwenoude fabel van de krekel en de mier.

En wij, hier in de bajes, zijn allemaal nutteloze individuen. Gooi maar weg. Laat maar wegrotten daarbinnen. Als we last hebben van hun wanhoop, of van hun woede, hebben we de isoleercel nog.

Einde verhaal.

Of toch niet??

JK, Nieuwersluis 6/8/08




2 Reacties


Beste vrienden en vriendinnen,

Na 39 dagen te Staatshotel Nieuwersluis ben ik sinds gisteren weer vrij. Allereerst wil ik iedereen bedanken voor hun steun, support, brieven, kaarten, en informatie!

Mijn dank gaat in het bijzonder uit naar Janneke, die er voor zorg droeg dat mijn artikelen werden gepubliceerd, en dito Cornelis Prul voor wat betreft de Vrije,
naar Janneke ook voor het voortdurend jullie op de hoogte houden van mijn – en dat van anderen daarbinnen – wel een wee in een periode van opsluiting waarin ik dit
zelf niet kon doen.

Ook dank aan Janneke en Prul, niet te vergeten al die andere schrijvers en activisten die spreken voor hen die het zwijgen wordt opgelegd, voor het voortdurend aankaarten en aanklagen van het bajessysteem, het schandelijke ‘vreemdelingenbeleid’, alles wat daarmee samenhangt.

Ik hoop dat we met onze aanklachten en bekendmakingen in toenemende mate zullen doorgaan!

Met name de laatste week was zwaar in Nieuwersluis. Bovenstaand stuk is het laatste geschreven vanuit Nieuwersluis.

In het slot van de Arbeit macht Frei reeks, dat ik nog zal schrijven (een slot en epiloog vanuit de vrijheid), zal ik o.a. nader ingaan op de gebeurtenissen in de laatste week die ik doorbracht in Nieuwersluis.

M.a.w.: ’t Is nog niet gedaan. Justitie is nog lang niet van me af!

Strijdbare Groet, Joke

zei: Joke Kaviaar op 10/08/2008 om: 16:38u

Hoera!!! Blij dat je hier weer aan deze zijde bent.

zei: H. Mus op 27/08/2008 om: 12:28u


Powered by Greymatter