Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

08/06/2008: "Arbeit macht frei 17: ‘pacificatie en censuur’"

machine6 (40k image)
de machine

Ze kwamen de televisie terugbrengen. Het was woensdagmiddag, 5 over 4. Ik hoorde de sleutels al rammelen, liep naar de deur, en stond vlak voor de deuropening toen de deur open werd gedaan.

Twee bewaaksters (in bajesjargon: ‘piwi’s’) stonden voor me. De ene met het rode briefje ‘rapport’ in haar handen. Ze had het zojuist van de deur verwijderd. De andere, vriendelijk glimlachend, met de tv in haar handen.
“Je krijgt je tv terug”
“Ik hoef hem niet meer, neem maar weer mee”
Verbaasde gezichten.
“Het bevalt me prima, geen tv. Ik keek toch al te weinig”
“Maar je hebt voor deze week al betaald!”

De ‘grappige’ situatie doet zich voor dat ze zich hier niets van aantrekken wanneer ze hem van je afnemen, maar nu? Ga ik zelf mijn geld weggooien? Zélf afstand doen van de ‘luxe’ van een tv?
“Maakt niet uit. Ik wil hem niet meer. Het bevalt me prima zo!”
“Je kan hem nog hebben tot zondag hoor, als je de huur opzegt”, probeert ze nog eenmaal.

Wie heeft er nu eigenlijk belang bij dat ik een televisie heb? Het antwoord moet zijn: ZIJ.
In de eerste plaats wordt daarmee nog wat miezerige euro’s verdiend. In de tweede plaats, eigenlijk het belangrijkste, het afnemen van de televisie maakt onderdeel uit van een veelvuldig benut sanctiemiddel: het ‘rapport’.
De beslissing van de directeur op papier, waar boven streng staat geschreven ‘Disciplinaire straf (art. 51.1 pbw), noemt de straf: “3 dagen opsluiting in eigen cel of verblijfsruimte zonder televisie”.
Het is mij bekend van andere vrouwen dat ze precies dát element van de straf het ergste vinden: ‘zonder televisie’. Niet: het alleen zijn. Niet: die rottige ‘lucht’box’; nee: het afnemen van de televisie.
En nu stuurde ik ze zomaar weg met die beeldbuis, dat stuk pacificatie dat die bajes zo nodig heeft, want hoe kun je iemand straffen die aan een tv niet eens behoefte heeft.

Ik lees verder in de beslissing van de directeur:
“deze beslissing is genomen op grond van de volgende overweging(en):
in verband met herhaald niet opvolgen van opdrachten van het personeel en wegens het verstoren van de orde en rust in de inrichting”.

Het is er weer een om in te lijsten!

Op dondermorgen ging ik na 3 dagen voor het eerst weer met de afdeling mee luchten. Van de 3 dagen rapport vond ik die lucht’box’ het lulligste. Het ding heeft wel een goede akoestiek; ik heb gezongen, getrommeld, terwijl ik in mijn eentje de bajesdriedaagse liep, een uur lang.

Een hartelijk onthaal van de vrouwen. Hoe gaat het? Prima!
Het verhaal van mijn protest en het rapport schijnt intussen in heel Nieuwersluis de ronde te doen. Wanneer ik vertel dat ik ze met de tv heb weggestuurd, wordt dit met open monden aangehoord. “De tv weggedaan??”

Het is ondenkbaar, Hoe vaak hoor ik niet ’s avonds van raam tot raam via de luchtroosters doorgeven wat er vanavond op de buis is, waar je nú naar moet gaan kijken? Bijna dagelijks.
Als ik naar de overkant kijk, zie ik in gebouw ‘Papa’ de tv’s bijna overal aanstaan ’s avonds. Eigenlijk is dat niet veel anders dan ‘buiten’. Loop maar eens door een willekeurige straat: vrijwel overal staat de tv aan.
De behoefte om over zo’n ding te beschikken wordt hierbinnen alleen maar groter. Het is je blik op de buitenwereld. Althans, dat lijkt zo. In werkelijkheid is het een voorgeselecteerde keuze, gemaakt door producers en redacties, die je krijgt voorgeschoteld. Toen ik de tv nog wel had staan, enkel voor nieuws en actualiteiten, vroeg ik me dagelijks af:
wat is er dat ik NIET te horen en te zien krijg, gebeurd in de buitenwereld vandaag? Wat is er waarheid van wat ik te horen en te zien krijg vandaag? Dus waarom zou ik mijn tijd voor de beeldbuis doorbrengen? Om me te verpozen met soapseries, quizzen, ‘reality’-tv en meer van die onzin?

WEG ERMEE!

De bewaaksters liepen weg met de tv en sloten de deur.

De voorbije dagen heb ik me af en toe afgevraagd of ik nu iets mis.
Nee. De tijd lijkt zelfs sneller te gaan nu ik niet meer oplet of het al 18.00 uur is, tijd voor het avondnieuws.
Dat is één anker van tijd minder op de dag. Ankers, zoals de tijden waarop steevast door het luikje wordt gekeken om ons te tellen. Zijn we er nog? Ja, waar anders!
17.00 uur. 21.30 uur. 06.30 uur. Je kunt er de klok op gelijk zetten. Nooit kijk ik op van mijn werk naar het gezicht aan de andere kant van de deur. De bewaker ziet mij schrijven of tekenen en doet het luikje weer dicht. Misschien vraagt hij of zij zich af wat ik aan het doen ben. Ik kijk immers geen tv. Allicht maak ik me geen illusies over wat zij weten of zich afvragen. De vorige keer hier werd buiten mijn aanwezigheid alles gelezen en bekeken. Ongetwijfeld doen ze dat nu ook.

Zonder tv lijkt de wereld hierbinnen wel nóg kleiner, nóg nauwer, lijkt steeds meer het enige dat er nog is. De buitenwereld geraakt steeds meer op afstand, maar dat was-ie toch al.

Het is belangrijk dat mensen ‘buiten’ mensen ‘binnen’ blijven betrekken bij wat er buiten gebeurt door te informeren, willen gevangenen niet afhankelijk raken van de beperkte middelen die er ‘binnen’ zijn; in weerwil van de censuur die wordt opgelegd. Ik dank alvast een ieder die de moeite neemt/heeft genomen!!

De bajes weigert mij het toegezonden exemplaar van het anti-fascistische tijdschrift Alert te geven.
“Niet toegestaan”, stond er op het briefje.
In reactie op mijn klaagschrift kwam iemand langs van de Commissie van Toezicht. Ze zei: “Het mag niet omdat er discriminerende dingen in staan”.
Welke dat zouden moeten zijn, kon ze niet zeggen.
“Het is een ANTI-FASCISTISCH TIJDSCHRIFT!!” zei ik.
“Is dát geen discriminatie dan?”………..

Zo wordt tenslotte ook hierbinnen alles omgedraaid ten gunste van de onderdrukkers.

Ondanks alles – of juist dankzij? – slaag ik erin de vrijheid in mijn hoofd, de vrijheid van mijn gedachten en ideeën te behouden!

Groet,

J.K.

4 Reacties


Waar is waar ..sinds het teloor gaan van "het avondje Avro " is er "niks" meer te zien op TV big grin

zei: Ferry op 07/08/2008 om: 23:38u

In de VS krijg je, ook als je al een kwarteeuw in totale isolatie zit, wel de televisie te zien. Eenvoudig: het is een permanent ideologich bombardement - de reclame, het zogenaamde nieuws, de soapjes en de babbelprogramma's; televisie is de manier bij uitstek om ons ideologisch in toom te houden, schreef deze isolatiegevangene.

zei: Prul op 08/08/2008 om: 10:44u

Indrukwekkende brief van Thomas, het is zo herkenbaar. Alle elementen van het systeem herken ik, al was ik maar kort te gast bij de staat, niet in totale isolatie zoals hij. Maar basically, dit is hoe het is, overal, met of zonder poging om een vriendelijk gezicht op te zetten. Ik bewonder de kracht en moed van die man, vooral ook hoe hij zijn emoties in deze brief durft te laten zien/voelen.

zei: Joke op 11/08/2008 om: 11:27u

Klopt, sinds ik ben heengegaan is er toch niks leuks meer op de televisie. ToitoiToi!

zei: Jos Brink op 07/09/2008 om: 01:44u


Powered by Greymatter