Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

08/01/2008: "Arbeit macht frei 15: Hollands glorie: rapport!"

Scannen0001350 (124k image)

Zondagmiddag 27 juli hadden de bewakers het zogenaamd leuke idee opgevat om op de luchtplaats iets te organiseren dat Hollands Glorie heette. Iets met Nederlandse muziek. Gezellig zogenaamd.


In de aanloop naar dit opgedrongen nationalisme sprak ik diverse vrouwen. Stuk voor stuk vrouwen die het absurd vonden. Ik sprak ook met iemand van de Gedeco die zei: “Aan ons is niets gevraagd, het hing er opeens”.

Van de door de Zaanse politie verijdelde actie van 2 juli had ik nog 20 exemplaren van de persverklaring van Amnesty International over hun vernietigende rapport over vreemdelingendetentie in Nederland.
Ik voorzag deze van het bovenschrift: “Hollands Glorie?! Schending van mensenrechten!!” en deelde deze uit in de loop van zaterdagmiddag. De overgebleven exemplaren besloot ik op zondagmorgen – de dag van Hollands Glorie – her en der op de afdeling op te hangen. Tot slot in de middag tijdens het luchten nog eentje ergens.
Het had als effect dat ik veel vrouwen hoorde praten over Nederland, in negatieve zin wel te verstaan. Veel vragen over het vreemdelingenbeleid waren er ook.

Wat ik verwachtte, gebeurde niet. Tijdens het ophangen kwam geen bewaker aansnellen om het tegen te houden. Waarschijnlijk slaagde ik in mijn opzet om dit ongezien te doen. Je zou denken dat de camera’s die overal op de afdeling aan de muren hangen (bolletjes) hun werk wel zouden doen…

Toen we ’s middags om 1 uur gingen luchten hingen ze er nog. Ik was verbaasd. “Daar gaan ze echt niks aan doen, hoor, moet toch kunnen?” zei een vrouw met wie ik al had gesproken erover, en “wij béllen in het callcenter voor Amnesty. Het zou toch te gek zijn als dit dan niet mag”. Ik deelde haar optimisme over het toestaan van de opgehangen persberichten (8 in totaal, zowel boven als beneden) niet, maar….. het ging nog goed.

Op de luchtplaats speelde een draaiorgel, de zon scheen. Zou ik in Amsterdam langs zo’n tafereel lopen, dan zou ik mijn schouders ophalen. Maar dat is het juist, dan kun je dóórlopen! Dit was ons enig uur luchten op een warme dag!
Een bewaker die Jan heet, had een Nederlands vlaggetje op zijn wang geschilderd, het was te walgelijk voor woorden.

voc (37k image)

Onder een afdak op de luchtplaats hing ik er eentje op. Daarna praatte ik elders met een paar vrouwen. Op dat moment kwam een andere bewaker. “Wat doe jij met plakband op de luchtplaats?” Ah. Ze hadden het door. “Mag dat niet?” vroeg ik vol onschuld. “Nee”. “Nou, ik zal het zo weer mee naar binnen nemen”, merkte ik op. Ja, hèhè. Natuurlijk. Maar de bewaker nam er genoegen mee en liep weg. Allicht hield-ie me daarna in de gaten.

Nog steeds niets aan de hand verder. Het luchten kwam ten einde. In mijn cel, grenzend aan de luchtplaats, deed ik het luchtrooster dicht, en het gordijn, en zette de radio (komt ‘uit de muur’) aan. Dit alles om er niets meer van te horen tijdens het luchten van de volgende groep.

Een tweede uurtje recreatie vandaag. Er zijn drie dagen in de week zónder recreatie, dat uurtje zit dan op zaterdag, op zondag.

Een Koreaanse vrouw, degenen die de 4 seizoenen leert in een vorig verslag, kwam op ‘de ring’ op me af. Ze wilde weten waar ‘die brief’ over ging. Ze vraagt me wel eens vaker wat over brieven, dus ik vroeg: “welke brief?” Ze wenkte me mee naar het door mij opgehangen persbericht nabij het kantoor van de bewakers. “Déze brief”.
Ik legde haar uit waarover het ging, in de wetenschap dat deze uitleg gezien en gehoord zou worden door de bewakers, maar, what the heck, ’t is tenslotte niet onbelangrijk.

Ja hoor. Daar kwam bewaker Jan. Het vlaggetje op zijn wang was weg. Hij begon:
“Mevr. K. Ik wil niet dat u dit overal ophangt”.
“Waarom niet?”
“Dat is voor óns om dingen op te hangen”.
“Dit is vrijheid van meningsuiting, vrijheid van informatie”.
“Ik wil dat u het weghaalt. Ik ga niet in discussie”.
“Ik haal het niet weg”.
“Laat ik het zó zeggen: U krijgt tot morgen 12 uur de tijd om het weg te halen”.
Hij begon nu met te zeggen dat als ik een mening had, dat ik die dan maar mondeling moest overdragen en kwam toen met de dreiging van rapport.
Ik herhaalde mijn standpunt, en ja, mondeling overdragen doe ik óók, en ik zei hem letterlijk “Het zal me aan mijn reet roesten als je me rapport geeft. Als je het weg wilt hebben, haal je het zelf maar weg!”
Zijn te verwachten reactie:
“Dan krijg je van mij nu s.v. (dat betekent: schriftelijk verslag), je hebt rapport, omdat je een bevel niet opvolgt (Hee, waar ken ik dat van? :-)). Je gaat NÚ gelijk achter de deur!”
“Waarom?” begon ik opnieuw.
“NÚ!”

Ik liep van hem weg, zei “ik maak eerst nog even een ommetje” en snelde naar een van de recreatieruimtes, nog steeds op ‘de ring’, maar aan de andere kant, waar ik wist dat ik een vrouw zou treffen, M., die wist waar ik mee bezig was geweest: ik zou niet met rapport ‘achter de deur’ gaan zonder dat iemand wist wat er gebeurd was en waarom. Bewaker Jan beende achter me aan, roepend “áchter de deur!”.

Ik stormde de ruimte in waar ik M. trof, en deed telegramstijl mijn verslag, de hete adem van bewaker Jan in mijn nek. “Nú achter de deur, anders gaan wij je helpen!”. Ik keek om naar hem en zag hem op een knopje van zijn pieper drukken.
Direct ging in de hele afdeling een alarm af. Overal werd geroepen: “Alle deuren dicht! Iedereen achter de deur!”

Verdomme. Nu moest iederéén achter de deur. Daar wilde ik niet voor verantwoordelijk zijn. Op dat moment besloot ik het verzet op te geven. “Je kunt beter gaan” hoorde ik M. nog zeggen.

“Oké, ik gá al” riep ik tegen bewaker Jan, die daar met een verhot gezicht stond. “Betrek andere vrouwen hier niet in!”. Ik begon te lopen, de trap af, bewaker Jan in mijn kielzog, het alarm dat nog steeds afging, en het roepen van andere toesnellende bewakers “alle deuren dicht – iederéén achter de deur!”, opgeschrokken vrouwen, en ik bleef herhalen “Ik gá al; val andere vrouwen niet lastig!” en liep naar binnen. De deur werd hard achter me dichtgeslagen. Het alarm bleef gaan, ik hoorde hoe andere vrouwen tóch nog achter de deur werden gejaagd, trapte tegen de deur, riep “belachelijk!” en nog eens en nog eens. Ik had net zo goed niet kunnen toegeven! (volgende keer beter, als die er nog inzit).

Toen werd alles stil. Bewaker Jan opende mijn deurluikje. Ik was bezig pen en papier te pakken en keek niet op naar hem toen hij ten overvloede zei:
“Mevrouw K. U heeft een s.v. rapport”

(Wordt vervolgd)
JK 27-07-08 N’sluis



1 Reactie


goed dat die mensen daar nog een stukje nederlandse cultuur wordt bijgebracht razz

zei: rita op 02/08/2008 om: 21:19u


Powered by Greymatter