Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

07/25/2008: "Arbeit macht frei deel 13: Rapport? Brand!"

machine (54k image)


1. rapport?

Mijn ‘buurvrouw’ heeft misschien rapport. Tijdens de sport (fitness vandaag, daarover verderop meer) werd ze geroepen. Ze moest naar de directeur. Het ging over een conflict tijdens het werk (callcenter) met een andere vrouw. Ik denk dat de directeur nu bij haar is, want ik hoor haar uitleggen wat er is gebeurd.

Mogelijk heb ik ook rapport.
Klik op meer






Wat gebeurde er?

Ik liep aan het einde van het luchten op samen met twee Koreaanse meiden. Één van hen spreekt een beetje Nederlands. Ze probeert de jaargetijden te leren. Ergens op de achtergrond hoor ik “einde lucht!” roepen. Al repeterend ‘zomer,herfst, winter, lente’ lopen we rustig richting uitgang luchtplaats. Maar naar de smaak van een bewaker niet snel genoeg. Hij roept achter ons aan: “einde lucht”, vol ongeduld. Rustig de seizoenen doorrepeterend lopen we door. Ik zeg: “We zijn al onderweg”. Hij zegt dat we voortaan meteen moeten reageren. Schouderophalend loop ik met de meiden door. Zomer, herfst, winter, lente.

Plots begint de bewaker mij te commanderen. Hij is achter mij en wil dat ik naar hem toekom. Ik draai me om en zie hem op een dikke twee meter afstand van me staan.
“Ik wil met je praten”.
Ik blijf staan. “Zeg het maar”.
“Ik wil dat je naar me toekomt, je negeert mij”.
Ik zeg: “Ik kan je prima verstaan”.
Hij herhaalt: “Kom hier”.
Het gaat over twee stappen. Goed. Die kan hij krijgen. Demonstratief zet ik twee hele grote stappen in zijn richting, en ga pal voor hem staan met mijn handen in mijn zijde; kijk hem recht in zijn staalblauwe ogen en zeg: “Zeg het eens…”.
Hij herhaalt dat hij drie keer heeft moeten roepen “einde lucht” en zegt: “Ik geef je een waarschuwing”.
Ik zeg: “Ik hoorde het de derde keer pas” en blijf hem strak aankijken.
Tenslotte zegt hij: “Ik ga dit rapporteren”.
“Dat is goed”, zeg ik droogjes, draai me om en loop weg.

De andere vrouwen staan te wachten tot ze van de luchtplaats worden afgeleid. Ze hebben het tafereel gadegeslagen. Ik zie enkele ondeugende blikken, voeg me bij de Koreaanse vrouwen en zet de les voort: “Zomer, herfst, winter, lente”.
“En nu is het zomer?”
“Ja, nu is het zomer”.

Van mijn buurvrouw hoor ik dat de uitkomst van haar rapport is dat ze een week niet mag werken. Ze haalt haar schouders op. Het had ook drie dagen afzondering op eigen cel (tv wordt dan afgenomen) en alleen luchten (‘box luchten’) kunnen zijn; dat is wat ze verwachtte.

Het is me niet duidelijk of ik de directeur nog langs ga krijgen vanwege mijn confrontatie met de bewaker, en wat daarna dan de uitkomst zou kunnen zijn.

2. Brand!

Het was weer tijd voor sport vandaag. Vorige week was het volleybal, vandaag fitness. Ik ben nog nooit in een fitnessruimte geweest. Het staat er vol met apparaten. Zelf doe ik in mijn cel oefeningen voor mijn schouder– en armspieren en voor mijn buikspieren want ik wil hier zowel mentaal als fysiek sterker uitkomen.

Ik kies uiteindelijk voor de fiets. Het fietsen roept al snel herinneringen op aan mijn laatste fietstocht: door Zaandam, naar de bajesboten, om drie uur ’s nachts. Met spandoeken en persverklaringen, touw, en meer benodigdheden in mijn fietstassen. De fietstocht die eindigde met de hardhandige arrestatie op nog geen 500 meter van mijn doel.

Dus nu fiets en fiets ik, verzwaar het fietsen, en ik fiets en in de fitnessruimte schalt harde muziek en ik fiets op het ritme van de muziek, nog harder, nog zwaarder en hoor ineens achter mij een luid geknetter.

Ik kijk om. In het stopcontact achter mij zie ik vonken.
“Ik geloof dat we kortsluiting hebben”, zeg ik kalm tegen de man die er sportinstructeur is (hij doet in wezen niks daar behalve er zijn). Het geknetter gaat door, een vlammetje komt tevoorschijn.

Ik ben intussen al afgestapt en iemand trekt de stekker eruit. De vlammen worden groter. “Iedereen eruit!” wordt geroepen. Sommige vrouwen raken licht in paniek. De vlammen hebben intussen al greep op de wandbekleding, zwarte rook begint de ruimte te vullen en we gaan de gang op, naar beneden.

Consternatie in de kleedkamer. (Het is nu recreatie, mijn buurvrouw maakt grapjes “Joke heeft brand gesticht”).

In de kleedkamer werden er ook al volop grapjes gemaakt.
“Wie zat er op dat apparaat?”
“Joke!”
Ik zeg: “Shit! Niet verder vertellen. Ik heb te hard gefietst!”
Iemand anders roept: “Ik zei nog: volleybal! Géén fitness”.
We dollen door, terwijl meer bewakers toesnellen om de beginnende brand te bestrijden. Het viel me op dat er geen sprinklers waren, dat er geen rookmelder afging, dat er geen blusapparatuur was in de fitnessruimte (ik zocht meteen de brandblusser).
“Bijna gelukt,” grap ik “de bajes in de fik” en: “dat heb ik nu altijd al eens willen doen”. Gegrinnik alom.

“Weet je wat een pyromaan is?” vraagt mijn buurvrouw aan een ander.
“Iemand die brand sticht.”

Ik heb in één uur tijd alweer een leuke reputatie opgebouwd! En misschien komt vandaag de directeur nog op bezoek…….

Solidaire en strijdbare groet vanuit Nieuwersluis

JK

22-7-08



Powered by Greymatter