Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

07/20/2008: "Arbeit macht frei deel 10: "Je MOET""

Niemand wil het maar met niemand wordt rekening gehouden. Het gaat op volgorde van binnenkomst. Twee vrouwen die daags voor mij - dus vorige week donderdag - zijn binnengekomen, waren vandaag aan de beurt.

machine2 (7k image)
De machine, 2

Klik op meer

"Spullen pakken, je gaat verhuizen." Zo luidde de mededeling, een bevel in wezen. Zo eentje in de categorie van:'Befehl ist Befehl', waar ze in de bajes zo goed in zijn.
"Hoezo?" heeft ze toen gevraagd, verbouwereerd.
"Je gaat naar beneden, naar een tweepersoonscel" klonk het daarna onverbiddellijk, waarop de vrouw in kwestie zei: "Ik ga niet".

Het Albayrakse antwoord laat zich raden:
"Dan moeten we maatregelen nemen."
"?"
"Dan ga je naar de iso".

De vrouw heeft dit dreigement, dze chantage, aanvankelijk weerstaan. Ze zal iets gezegd hebben als: "dan maar naar de iso".
Maar de bewaker had nog meer troeven: "Dat is WEL slecht voor je rapportage," en schijnt iets gezegd te hebben over de negatieve invloed die dat in de toekomst zal hebben als je verlof aanvraagt.

Voor wie lang moet: een doorslaggevend 'argument'. Een 'argument' waar ik me, met nog ruim een maand te gaan (er zijn 9 dagen bijgekomen vanwege niet-betaalde boetes voor akties tegen Kamp Zeist en de Rotterdamse bajesboten), niets van hoef aan te trekken.

Ik zag de twee vrouwen, die daarvoor op 'de ring', die overigens grotendeels leeg staat, in naast elkaar gelegen eenpersoonscellen hadden gezeten, 'verhuizen' tijdens het uurtje 'recreatie' vanmorgen: met ZEER grote tegenzin.
Persoonlijke omstandigheden worden genegeerd, niets is gevraagd. Hoezo, 'inspraak', Albayrak??! .

Met een deze week binnengekomen vrouw heb ik het erover. Ook zij zegt absoluut niet te willen, en ik weet: grote kans dat het morgen mijn beurt is, indien er weer een leegkomt. Als ik geluk heb, duurt dat nog tot na het weekend, maar dan, onvermijdelijk: de voorgenomen stellige weigering.

Ik bereid me er al dagenlang op voor. Wat zal ik ze zeggen? Dat ik weiger, jazeker. Maar er zijn zoveel woorden die je kunt gebruiken. Ik weIger. Nee. Ik doe het niet. Ik vertik het. Je kunt de pot op. Ik werk niet mee.
Op een moment klinken dan de sleutels op de afdeling, op 'het vlak', de trap op, op 'de ring', komen naderbij. Dan gaat de deur open, geven ze de order. Ik hoor ze dagelijks, en denk dan: "Is het NU zover?"

"Nou, ze moeten maar ZIEN hoe ze me de iso inkrijgen", zeg ik tegen de -overigens ervaren- nieuwkomer. Ze heeft 'er al zo vaak gezeten' en 'een keer of 7, 8 in de iso, een keer 14 dagen'. Ze waarschuwt: "Dan komen ze met de ME". "Ja, die lui ken ik", kan ik haar vertellen, maar ik kom er niet meer aan toe haar te vertellen hoe het IBT ons van het dak van Kamp Zeist haalde en hoe toen mijn nadere kenninsmaking is geweest met deze geweldsmachines (men kan ze immers toch nauwelijks nog mensen noemen).

De bajes is per definitie een vijandige en gewelddadige omgeving, al blijft dat de meeste tijd onder de oppervlakte. Dat wil zeggen: zolang wij meegaand zijn. Zolang we ons koest houden, laten bedreigen, chanteren, waarschuwen, afpersen, dwingen, zolang LIJKT het mee te vallen.

Maar ook het dreigement, de chantage, het zwaard van Damocles dat permanent boven ons hoofd wordt gehouden, het ene moment beter zichtbaar dan het andere, is geweld. Geweld tegen onze persoonlijkheid want aanpassing wordt ermee afgedwongen. Geweld tegen onze eigen wilsbekwaamheid waningezwaalt er is geen andere keuze mogelijk dan die van de keuze tussen twee kwaden.

Iedereen heeft haar eigen grens.
"Die veertien dagen iso deden me niets", zegt de nieuwkomer."De tijd gaat hoe dan ook wel om", en ze lacht erbij.

De bewakers en de directie van Nieuwersluis staan op het punt tegen mijn grens aan te lopen. Dat is een kwestie van tijd. Maar: wat is hier niet een kwestie van tijd??

j.k., met immer strijdbare groet


Powered by Greymatter