Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

06/26/2008: "DEMOCRATIE?"

dood (37k image)

Dood aan de democratie.

Klik op meer.



Over welke democratie spreekt Léon de Mattis in zijn boek getiteld ‘Mort à la démocratie’ (Dood aan de democratie) ? Hij spreekt over alle soorten ‘democratie’, of het nu de verschillende typen ‘parlementaire democratie’ betreft, of de communistische ‘volksdemocratieën’ of de nationaal-socialistisch of corporatistisch ingestelde varianten daarvan.

De titel van het boek is door hem ontleend aan de gelijknamige leus die eens op de muren van het gebouw van de Hogeschool voor de sociale wetenschappen, de Ecole des hautes études et sciences sociales (EHESS te Parijs) was gekalkt.

Wat beweegt De Mattis om al die verschillende vormen en varianten van ‘democratie’ gelijk te stellen? Hij heeft daarvoor enkele argumenten. Zo is daar het argument, dat al die soorten zich bedienen van de staat. Een ander argument is dat het betreffende politiek-institutionele stelsel ter bescherming dient van het kapitalisme, in welk gedaante zich dat ook voordoet. Dit betekent volgens hem dat men steeds weer, dus ongeacht over welk maatschappij-type men spreekt, twee klassen mensen aan treft: aan de ene kant zij die exploiteren (parasiteren; profiteren) en aan de andere kant zij die geëxploiteerd worden. Die exploitatie gaat steeds met dwang gepaard (van staatswege uitgeoefend).

Natuurlijk, zegt hij, zijn er graduele verschillen. In de zogenaamde Westerse democratieën is de dwang minder wreed dan elders op de wereld. Maar als het nodig is, kan die in het Westen even wreed zijn of worden als elders. De Mattis is tot deze opvatting geraakt, in de eerste plaats door persoonlijke ervaring en in de tweede plaats door historische vergelijkingen (van de grove soort). Om die opvatting met de lezer te delen, heeft hij zijn boek als volgt opgebouwd.

In het eerste deel beschrijft hij, vooral in een dialoogvorm, de enkele jaren dat hij van de Franse sociaal democratische partij lid is. Daar komt aan de orde wat hij meemaakt in de Parijse afdeling waar hij toebehoorde. Het betoog loopt wat het tijdvak betreft, tot de Franse gemeenteraadsverkiezingen in 1989. Toen was het voor hem afgelopen. Hij zou nooit meer stemmen.

In het tweede deel komt aan de orde waarom het geen zin heeft om te stemmen. Er zijn geen keuzen en als er al keuzen zijn, dan zit je in de val van ‘mislukkelingen’. Zo beschrijft hij onder meer hoe je je verplicht zou moeten voelen om bij de presidentsverkiezingen rechts te stemmen (voor Chirac) om de overwinning van uiterst rechts te voorkomen (tegen Le Pen).

In het derde deel gaat hij tot de daadwerkelijke aanval over wat de democratie betreft. Deze dient, linksom of rechtsom, ter bescherming van kapitalistische belangen. Staat en recht zijn daarbij onontbeerlijke instrumenten, in zijn ogen. Het moet allemaal worden verworpen. Wie in de anarchistische literatuur thuis is, wordt met een bekend betoog geconfronteerd, maar dan met hedendaagse verwijzingen. Democratie? Je kan de pot op!

Wat hij aanvalt, is het verschijnsel van de ‘politieke vertegenwoordiging’. Kijk naar wat er bijvoorbeeld in de parlementaire democratie gebeurt, zegt hij. Daar stelt de politieke vertegenwoordiger zich in de plaats van degene die hem of haar kiest. Er vindt dus ‘substitutie’ plaats. Het kiezersVOLK wordt door de groep van gekozenen ‘gesubstitueerd’. Het volk wordt tot groep van onderhorigen gemaakt.

Vandaar ook het verzet tegen het ‘gebonden mandaat’ van degenen die op macht belust zijn, betoogt De Mattis. Het gebonden mandaat laat namelijk de zeggingsmacht van de kiezers intact, over wat de vertegenwoordigers doen. In die rol zijn de vertegenwoordigers slechts uitvoerders van hen door wie zij zijn gekozen. Zodra de kiezers vinden dat hun vertegenwoordigers afwijken van het door hen gegeven mandaat, kunnen die kiezers de vertegenwoordigers van hun taak ontslaan. Het gebonden mandaat blokkeert dus de werking van de substitutie. Machthebbers laten het zover niet komen.

Substitutie wordt in het politieke veld algemeen toegepast. Zo zag (en ziet) men in de (enkele nog bestaande) communistische systemen de substitutie van ‘volk’ door ‘voorhoedepartij’ en van ‘voorhoedepartij’ weer door ‘algemene secretaris van de voorhoedepartij’. In fascistische systemen vindt de substitutie van ‘volk’ door ‘staat’ plaats en vervolgens van ‘staat’ door ‘Fuhrer’. Dit alles vormt de achtergrond van de kritiek van De Mattis, die vanuit het perspectief van de substitutie alle politieke systemen over een kam scheert..

Maar niets is zonder ironie. Zoals ik hiervoor al schreef is de titel van het boek afkomstig is van een leus van een van de muren van het gebouw van de EHESS. Deze hogeschool is een verzelfstandigde Franse universitaire onderwijsinstelling. Hij heeft op de ‘sokkel’ gestaan van een andere Franse onderwijsinstelling, die gesticht is met geld van ... de Rockefeller Foundation en de Ford Foundation. Kapitalistischer kan niet ...

MATTIS De, Léon, Mort à la démocratie, uitgeverij L’Altiplano, Paris, 2007, 123 blz., prijs € 7.--

1 Reactie


kijk eens op YOUTUBE
hoe zelfverklaarde nazi
skin (jongetje) denkt over democratie. Het tragikomische is dat hij zijn verhaaltje geheel
ongedisciplineerd onderuitgezakt verteld(IN DE HOUDING !) en ook nog even " neger
muziek "in de ban doet
en een voorbeeld geeft van wat wel deugd een soort volksmuziek "gehuil". Grapje van een jeugdige
humorist deze korte video ? Helaas niet denk ik. Gewoon even wat tref
woorden intypen. Kom je mogelijk ook nog bij Griekse " anarchisten "
Tsjonge ! Is dat even
exotisch ! En dan dat engels !

zei: Ray op 27/06/2008 om: 18:33u


Powered by Greymatter