Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

05/29/2008: "Heden anti-autoritair?"

Het is onmogelijk mei 1968 te vergeten. Zit daar iets in?
VCC001 (20k image)
Klik op meer.

Veertig jaar terug raakten bepaalde groepen jongeren en arbeiders in opstand en werd ‘Parijs, mei 68’ in dat verband een begrip. Weinigen zal dat zijn ontgaan. In Frankrijk is ‘mei 68’ inmiddels tot een cult verheven. Het wordt herdacht. De huidige Franse president Sarkozy houdt evenwel niet op er in te hameren: men moet stoppen om steeds weer de geest van ‘mei 68’ op te roepen.

De muren hadden in die tijd het woord genomen. Ze riepen: NON ! De muren waren plotseling intelligent geworden, want ze gaven onder meer te lezen: ‘Als jullie voor anderen denken, zullen die anderen voor jullie denken’. Maurice Rajsfus, die van het boek ‘Sous les pavés, la répression’ (zie elders op deze site), gaat zo nog een tijd door in het Franse anarchistische weekblak Le Monde libertaire (nr. 1516, 15/21 mei 2008).

Wat is er echter overgebleven van dat verzet, van die intelligentie? Zijn alle muren niet inmiddels met de hogedrukspuit schoon gespoten? Daar moet de balans van worden opgemaakt, heeft men kennelijk bij de redactie van het Franse tijdschrift VACARME (voorjaar 2008, nr. 43) gedacht. Men vindt het terug onder de werktitel: ‘1968/2008, Heden ten dage anti-autoritair zijn’ (p. 12-50).

Vacarme (Lawaai) is een driemaandelijks tijdschrift dat zich beweegt tussen kunst en politiek, tussen geleerd en militant, zoals het zelf zegt. In het onderhavige nummer wordt aandacht besteed aan ‘autoriteit’ en aan het feit hoe anno 2008 instituties wellicht anti-autoritair (kunnen) zijn. Overtuigt de uitwerking?

Er wordt over de ‘autoriteit in en van de school’ gerept, maar is daar nog iets nieuws over te melden? ‘Horizontale opvoeding’ is vervolgens wel een aansprekende titel voor een artikel, echter, de ‘vaderloze maatschappij’ kennen we al van de psychoanalyticus A. Mitscherlich (Auf dem Weg zur vaterlosen Gesellschaft, 1963; in het Nederlands uitgekomen in ... 1968). En wat moet ik aan met ‘Het gezag van de politie’ ... Ander onderwerp. ‘Werk: het regime veranderen’, is de titel. De vraagstelling ervan luidt: ‘Waarom zou de arbeid ontsnappen aan eisen als gerechtigheid en gelijkheid, die eigen zijn aan een democratische maatschappij?’

Ik zet al meteen vraagtekens bij het feit dat de maatschappij ‘democratisch’ wordt geacht. Als ik dan lees dat in de werk- (en commerciële) sfeer heel wat is gehorizontaliseerd door het alom geaccepteerde client-gerichte denken, en daarmee van het ‘interactie-regime’, dan weet ik het al. Met dit artikel komt het bij niet meer goed. Als ‘client’ ben ik nul ! Probeer maar eens contact op te nemen met de KPN (bestaat die nog?), met de Spoorwegen (rijden die nog), met ongeacht welke energie-leverancier (moet ik doorgaan?). Hoeveel wachtenden heeft u voor zich? Welke mechanische stem spreekt tot u en breekt het ‘gesprek’ af? Interactie?

Het laatste artikel in de anti-autoritaire sfeer is overigens zeer instructief. Het gaat over anti-autoritaire ingrepen, die men bij de opzet van groepen kan gebruiken. Het zijn vooral groepstherapeutische ingrepen. Ze lijken me stuk voor stuk nuttig. Als men vervolgens bedenkt dat een ‘anti-autoritaire maatschappij’ uit ontelbare groepen zal zijn samengesteld, dan begrijpt men beter in welke barbarij men heden leeft ...

Naast het ‘dossier’ over de anti-autoritaire problematiek, treft men in Vacarme zonder enige samenhang nog een aantal beschouwingen van verschillende aard aan. Zo handelt er een over de vraag of de preventie tegen aids soms een se-xe-afhankelijke grondslag heeft.

Weer een andere beschouwing gaat in op de problematiek van de opsluiting om veiligheidsredenen (een soort ‘ter beschikking stelling’). De discussie gaat dan mede in feite over het verschil tussen straf en maatregel. De bedoelde ‘maatregel’ levert in dit geval een vrijheidsbeneming op (maar dan voor onbepaalde duur) net als een veroordeling tot een vrijheidsstraf (die steeds voor een bepaalde duur geldt). Waar zit het verschil? In de Franse discussie daarover wordt met een schuin oog naar de Nederlandse praktijk gekeken.

Dit alles is gelardeerd met fotoreportages en kunstkritiek. Hoewel glossy uitgevoerd, kon ik niet warm worden van dit nummer.

VACARME, printemps 08, nr. 43, uitgeverij Amsterdam, Parijs, 94 blz., prijs € 10.-

Deze bijdrage is van Thom.


Powered by Greymatter