Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

05/15/2008: "Arbeit Macht Frei, deel 5: Bevel tenuitvoerlegging, bezwaar en… Nieuwersluis verduistert advocatenpost!"

15 mei 2008: Exact vier weken nadat ik voor de tweede maal weigerde op een ‘uitnodiging’ van de reclassering in te gaan om vrijwillig dwangarbeid te doen, brengt de postbode mij aangetekend een brief afkomstig van het “landelijk coördinatiepunt arrestatiebevelen”, ondertekend door een officier van justitie die zijn of haar naam niet geeft.

arbeidzegent (25k image)

Klik op meer

Het betreft een “kennisgeving omzetting”. Citaat van de anonieme officier van justitie: “Ik heb vernomen dat u deze taakstraf niet heeft verricht. (…) De werkstraf is afgemeld met als reden: Contact met taakstraf cliënt onmogelijk.” Zo ben je ineens van veroordeelde cliënt geworden! Ik heb nergens om gevraagd! “Ingevolge artikel 22g lid 1 van het Wetboek van strafrecht heb ik de taakstraf omgezet in een vervangende hechtenis. (…) Tegen dit bevel van de tenuitvoerlegging van vervangende hechteins kunt u binnen 14 dagen na betekening een bezwaarschrift indienen. (…) Het indienen van een bezwaarschrift heeft geen schorsende werking.”



Het is koud twee weken geleden dat ik bij de bajes van Nieuwersluis de poort uitliep. Tot mijn verbazing destijds. Ze hadden die dertig dagen voor het werkstraf weigeren toen nog niet staan. Maar het mag niet lang duren met dat ‘buiten’ zijn. Gelukkig heb ik wel nog naar de Pinksterlanddagen kunnen gaan en aldaar onder meer een workshop/discussie over abolitionisme (afschaffing van het strafrecht en van gevangenissen) kunnen bijwonen.



Intussen heb ik een klacht ingediend bij de bajes van Nieuwersluis, of liever gezegd ertégen: het is namelijk gebleken dat post verzonden aan mijn advocaat, de zgn. geprivilegieerde post, niet is aangekomen. Dichtgeplakt, postzegel erop en goed geadresseerd. Voorzien van een duidelijk “Aan advocatenkantoor Amsterdam Noord, Mr. H.G. Kersting” en in de linkerbovenhoek “Advocatenpost!”.



We hebben het even aangezien. Feestdagen, poststakingen… Maar nee. Niet aangekomen. Een zo mogelijk nog grovere schending van mijn privacy dus: zonder een schriftelijke beschikking geopend, gejat, gekopieerd en wat ze er verder allemaal mee doen. Vals, laf en achterbaks. Een handeling en beslissing waarvan ik niet mag weten, en waartegen ik sowieso niet meer langs de normale weg in beklag kan gaan, want ik zit er al niet meer. Vrijgelaten zijn betekent namelijk: geen recht meer om je te beklagen bij de commissie van toezicht. Dan maar direct naar de bajes met die klacht, met als uiteindelijke doel; een reden om naar de Nationale Ombudsman te kunnen stappen, want Nieuwersluis moet de klacht eerst wel of niet behandelen binnen zes weken, althans in elk geval reageren, voor de Ombudsman de klacht in behandeling neemt.



Terug naar het bevel.



Hoewel een bezwaarschrift daartegen geen schorsende werking heeft en ik er nul komma nul van verwacht, heb ik er toch één geschreven en verzonden. Om het nog eens in een zitting te kunnen zeggen allemaal. Om hen te dwingen om het te lezen en er over na te denken, hen, zij die de macht hebben om straffen op te leggen. Een macht die hen het recht geeft. Een recht dat ik betwist. Hieronder volgt de tekst van het bezwaarschrift. Een volgende deel van Arbeit Macht Frei komt mogelijk uit een volgende bajes waar ik onvrijwillig gast zal zijn. Misschien ook niet, want ik weet niet hoe snel het zal gaan.



BEZWAARSCHRIFT tegen de beslissing van de Officier van Justitie d.d. 13 -5– 2008



Aan de rechtbank van het arrondissement Haarlem,




Op 15 mei 2008 ontving ik een kennisgeving omzetting 957189 van de Officier van Justitie, waarin mij de beslissing wordt medegedeeld dat een werkstraf die ik geweigerd heb te doen is omgezet in een gevangenisstraf. Het ging om een werkstraf van 60 uur. De vervangende hechtenis is 30 dagen.



Mijn weigering is niet een kwestie van keuze geweest. Het is namelijk geen keuze tussen 60 uur werken of 30 dagen ‘zitten’. Er kan van een keuze geen sprake zijn als werken wordt afgedwongen met een stok achter de deur. Naar mijn mening is er dan ook sprake van dwangarbeid.



De reclassering, die namens justitie zorg draagt voor de uitvoering van deze taakstraffen, spreekt van “discipline”, “wennen aan arbeidsritme”, en “iets nuttigs doen voor de samenleving”. Er wordt vanuit gegaan dat iemand die een werkstraf gekregen heeft een fout heeft gemaakt, die op deze manier kan worden goedgemaakt.



Ik heb meer in detail het navolgende over de oorspronkelijke veroordeling en strafoplegging, en in het bijzonder over het opleggen van 30 dagen onvoorwaardelijke gevangenisstraf wegens het weigeren een werkstraf te doen, te zeggen:



1. Wie is er fout?



Ik ben van mening dat ik geen “fout” heb gemaakt, zoals de reclassering en zoals justitie redeneert. Ik ben op 20 december 2007 veroordeeld omdat ik mezelf uit protest tegen het onmenselijke ‘vreemdelingen’beleid tot twee maal toe heb vastgeketend aan de toegangspoort van het uitzet- en detentiecentrum te Schiphol Oost. Dit is het detentiecentrum waar door ernstige veronachtzaming van mensenlevens, en grove nalatigheid betreffende de brandveiligheid door de politiek (met name de toenmalig ministers van Justitie Donner, van vreemdelingenzaken en integratie Verdonk, en Dekker van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer), elf mensen de verstikkings- en verbrandingsdood zijn gestorven. Deze elf doden zijn nog maar het topje van de ijsberg van alle slachtoffers van iets dat ooit ‘asielbeleid’ heette en thans nog altijd mensen laat creperen in onmenselijke detentiecentra, en laat deporteren naar gevaarlijke landen en gebieden.

Niet ík maak een fout als ik daartegen protesteer; de overheid maakt de fout een onschuldig mens tot zondebok voor de elf doden van de Schipholbrand te maken, door te gaan met dit beleid en elk protest te trachten de kop in te drukken. Wat ik deed, en nog regelmatig doe, is dan ook geen reden tot enige strafoplegging van welke aard dan ook. Wat ik doe is noodzaak en zal ik blijven doen, hoezeer er ook straffen worden geëist en opgelegd door een overheid, een justitie, een rechter, die daar mijns inziens het recht niet toe hebben.



2. Wat is nut?



Ik vind dat het buitengewoon denigrerend is om te stellen dat het prikken van papiertjes, of wat voor werk dan ook waarvoor kennelijk niemand fatsoenlijk loon wenst te betalen, kan worden gezien als een rechtvaardige of terechte straf. Er wordt volkomen voorbij gegaan aan de manier waarop ondergetekende al jaren zeer gedisciplineerd, als men dat woord dan toch wil gebruiken, zonder onderbreken op haar manier heel veel nuttigs doet voor deze samenleving.

Allicht heeft de overheid, de officier van justitie, had de politierechter op 20 december jl. een broertje dood aan dit nut. Indien nut wordt afgemeten aan de bruikbaarheid van het individu voor de overheid, dan ben ik inderdaad volkomen nutteloos, een sta in de weg zelfs, en dan ben ik vast wel voor de overheid zeer nuttig als ik papiertjes prik.

Maar ik meet mijn nut ergens anders aan af: aan de bewustwording van mensen, dat een ieder mens recht heeft op vrijwaring van angst, vrijwaring van armoede, dat ieder mens recht heeft op vrijheid van beweging en dus ook van migratie. De bewustwording van mensen dat de Staat der Nederlanden stelselmatig mensenrechten schendt. De bewustwording van mensen dat de welvaart bijzonder ongelijk is verdeeld in de wereld. De bewustwording van mensen dat het getuigt van egoïsme van de Europese staten, van de rijke geïndustrialiseerde Westerse landen, om uitgaande van een nationalistisch principe niet uit eigen land afkomstige mensen, immigranten, als wergwerpproduct te gebruiken en ‘vreemdelingen’ te weren door hen alle rechten af te nemen, te illegaliseren en te criminaliseren.



3. Dit is dwangarbeid



Het opleggen van een werkstraf is arbeidsdwang onder het mom van ‘resocialisatie’. Weigering resulteert in het opleggen van een (zwaardere) straf. Hierbij wordt een bijzonder nadelige rekensom gehanteerd voor degene die een werkstraf niet afmaakt of helemaal niet doet: twee uur werken tegen één dag zitten. Dwangarbeid is het, niets anders dan dat. Menigeen zwicht voor de druk van een straf bovenop een straf. Maar ik laat me niet als slaaf gebruiken, ik laat me niet zeggen dat ik ‘geresocialiseerd’ moet worden.

Heb ik er nu voor gekozen om dertig dagen te moeten zitten? Is dit nu mijn eigen schuld? Nee.

Ik wil u dan ook vragen het opleggen van deze dwangarbeid onwettig te verklaren en daarmee ook de sanctie op mijn weigering eraan te voldoen onwettig te verklaren. U kunt dit doen op grond van het feit dat het in strijd is met het Europees verdrag voor de rechten van de mens, artikel 4: verbod van slavernij en dwangarbeid, lid 2: “Niemand mag gedwongen worden dwangarbeid of verplichte arbeid te verrichten.”. Voor dwangarbeid in de vorm van werkstraf maakt artikel 4, lid 3, géén uitzondering.



Conclusie



Op zowel morele, humanitaire, principiële als juridische gronden vraag ik u mijn bezwaar tegen de omzetting van een werkstraf van 60 uur naar een gevangenisstraf van 30 dagen gegrond te verklaren en om van welke uitvoering van welke straf dan ook af te zien.



EINDE TEKST BEZWAARSCHRIFT



Met strijdbare groet, Joke Kaviaar


2 Reacties


hmmm abolitionisme. Blijkbaar ben je nummer 132 die geen flauw idee heeft van de betekenis van dat woord. Net zoals de perso(o)n(en) die die workshop organiseerden.

zei: Genaamd op 16/05/2008 om: 12:07u

Wikipedia: Abolitionisme - de overtuiging dat slavernij moet worden afgeschaft (Abolitionisme (slavernij)), een opvatting over het strafrecht (Abolitionisme (strafrecht)), en een 19e eeuwse beweging tegen reglementering van prostitutie Abolitionisme (prostitutie).

Genaamd bezoekt hier een anarchistische site met Nederlandse achtergrond - het abolitionisme in deze betekenis is bij uitstek een Nederlandse anarchistische specialiteit. Namen: bovenal Clara Meijer-Wichmann, verder: Kees Boeke, Lod. van Mierop (de drie samen waren oprichters van het Comité tegen de bestaande opvattingen aangaande misdaad en straf.

Overigens zijn alle drie de genoemde abolitionismen kwesties waarvoor anarchisten zich hebben ingespannen. En zelfs op het middelste punt: niet als enigen (Vrije-redacteur Thom weet hier heel veel van).


zei: Prul op 16/05/2008 om: 14:06u


Powered by Greymatter