Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

05/07/2008: "Arbeit Macht Frei, deel 4: Bajesspionage"

Ze is inmiddels weer op vrije voeten, maar hieronder volgt het laatste relaas van Joke Kaviaar over haar verblijf in Nieuwersluis.
nsluis2klein (36k image)
Tekening vanuit Nieuwesluis
Klik op meer voor deel 4!

Ik mocht niet “naar de hekken kijken”. Dat het niet bij deze opmerking alleen zou blijven, bleek vandaag.

Het begon al ‘goed’vanmiddag. Bij aanvang van ‘recreatie’liep ik bij een andere vrouw de cel in. Dit mocht niet. Ik liep naar beneden, postte een brief, en kreeg te horen: “Je wilde iets overgeven, wát wilde je overgeven?“ - “Niets. Helemaal niets.” “Maak je zakken leeg!” – “Nee dat doe ik niet”. “Dan nu terug naar je kamer!”

… “Kamer”, het woord dat eufemistisch wordt gebruikt door bewakers voor ‘cel’, net zoals ze zeggen: “Waar woon je?” als ze bedoelen Ïn welke cel zit je?”. Maar dat terzijde.
Het was snel afgelopen met het uur ‘recreatie’vandaag; nog geen minuut na het openen van de deur weer naar binnen.

In de daarop volgende twee uren hoorde ik de bovenverdieping en de benedenverdieping elkaar opvolgend ‘recreëren’. Ik vroeg me af of er nu zo’n rood briefje aan mijn deur aan de buitenkant hing. Daar staat dan een ezel op afgebeeld, voorzien van de tekst ‘rapport’. Degene die achter de deur met zo’n briefje zit heeft ‘afzondering’en mag alleen van cel om in haar eentje in een luchtkooi te luchten, een uurtje.

Eer gebeurde niets. Ik hoorde dat er post was, maar ik kreeg geen post. En toen werd het vijf uur en stil op de afdeling.

Niet lang daarna hoorde ik voetstappen de trap opkomen. Ze liepen naar mijn deur. De deur ging open. Zodra het vijf uur ’s middags is geweest, gebeurt dit normaliter niet. Er moest dus serieus iets aan de hand zijn.

Een man in pak liep binnen, stak zijn hand uit en stelde zich voor als De Directeur van Nieuwersluis. Eeen noet zo grote onooglijke man, ik ben zijn naam alweer vergeten.
Ik keek naar zijn uitgestoken hand en zei - zoals ik wel meer doe met gezagdragende figuren - “Ik doe niet aan handen geven”. Dit naar aanleiding van Verdonks’ “In dit land geven wij elkaar een hand”.)

In zijn kielzog had de directeur een man in burger die vrij groot was en twee bewakers. Zo’n soort tafereel bracht me vorig jaar in Zwolle rechtstreeks naar de isoleercel en ik vroeg me dus af: “Jee, is het zó erg dat ik mijn zakken niet leeg wilde maken?”
Maar daar ging het niet over.

De directeur had een papier in zijn handen. “Ik heb hier een rapport,” begon hij.
“Oh ja? Ik weet niets van een rapport. Daar is niets over gezegd.”
“… dat u tekeningen van hekken maakt en van de beveiliging en van de bussen van justitie en dat u namen noteert van bedrijven die hier aan het werk zijn.”
“En?”

Hij keek naar mijn blocnote. “Die nemen we mee,” zei hij. “Daar maak ik bezwaar tegen! Dus jullie zitten stiekem in mijn schrijfblok te kijken. Da’s privé!”
Daarop begon de directeur een preek, dat ze celinspectie deden als ik afwezig was. “’t Is hier een bajes, weet u, dat mogen wij doen.”
“Ik ga u mijn blocnote niet afgeven, “ zei ik nu.
“Dat hoeft niet, die nemen wij gewoon af.”
“Dan neemt u mijn privé geschreven stukken mee, dat wil ik niet, dan moet u mij een bewijs van inbeslagname geven. “
“Dat hoef ik niet. Ik ben de directeur. U kunt in beklag gaan.”
“Dán ga ik in beklag, maar ik moet wel bewijs hebben waartegen.”
De directeur pakte daarop de blocnote en begon te bladeren. Het eerste dat hij tegenkwam waren twee tekeningen van mijn uitzicht.
“Wereldschokkend hè?” spotte ik. “Ziet u tekeningen van hekken?”
Hij mompelde wat dat dit niks was en bladerde verder, begon te lezen ergens. Ik weer: “Dat is privé!”
“U schrijft veel,” zei hij nu.
“Ik ben schrijfster, “ zei ik, daar maak ik namelijk geen geheim van.
“Wat schrijft u zoal?”
“Poëzie, proza, …” begon ik.
“Waar publiceert u dan?”
“Dat mag u zelf uitzoeken.”
“Heeft u eerder gezeten?”
“Dat mag u óók zelf uitzoeken!”

Tijdens dit alles keken de man in burger en de bewakers toe. Een schets van een DJI-bus bestudeerde hij nog aandachtig en tijdens al dit bladeren zei hij dat hij alleen zou afnemen wat relevant was en hij kwam met de impliciete waarschuwing dat ik ‘die dingen‘ niet mocht opschrijven en tekenen. “U onthoudt het dan maar.”

“Volgens mij zijn jullie een beetje paranoia, “ merkte ik op, toen hij klaar was en zei dat ik het mocht houden.
“Een prettig weekend verder, “ besloot de directeur toen hij wegliep. Voordat de deur dichtging, begon ik nu over mijn post.
“Is er post voor mij?”
“Nee, is er niet”
“Dat kan niet. Een vriendin stuurt me brieven. Ze vertelt me wanneer ze brieven stuurt. Gisteren kwam een brief ook niet aan. Er moet post zijn.”
De directeur: “Als wij zeggen dat er geen post is, is er geen post. Wie is hier nu paranoia?”
“Jullie zitten post achter te houden,” hield ik vol.
“We houden heus geen post achter, “ beweerde de directeur nog eens.
“Tja, als jullie post achterover drukken kan ik niks bewijzen hè?”… Dicht ging de deur.

Vijf minuten later kwam een bewaakster en reikte me een stapeltje post aan. “We vonden toch nog wat.” Erbij zat een brief die ik gister al had moeten krijgen.

Nu ik dit een uur later zit op te schrijven, vraag ik me af wie die man in burger was. Op straat zou ik hem voor een stille hebben aangezien. En het verbaast me dat de directeur schijnbaar onverrichter zake vertrok, zonder iets mee te nemen. Ben ik paranoia als ik nu ervan uit moet gaan dat alles reeds gekopieerd is - of nog zal worden? En wat is de volgende stap?

Intussen was vandaag de afdeling volop in beweging.. Twee oudere vrouwen zijn te samen in een tweepersoonscel gedwongen. Ik ben (weer) voornemens dat te weigeren, maar nu, vrijdagavond 25 april, is dat nog niet aan de orde. Over die dertig dagen door het werkstraf weigeren, heb ik nog niets gehoord.

Wat niet is, kan nog komen. Men kan hier alles verwachten.

Strijdbare groet, Joke Kaviaar
Vanuit Nieuwersluis, 25 april 2008

1 Reactie


Pff, een bajesdirecteur die zegt dat zijn bajes geen post van gevangenen achter houdt is als een politiekorpschef die stelt dat binnen zijn korps geen uniform wordt gedragen...

zei: Peter Barton op 07/05/2008 om: 16:21u


Powered by Greymatter