Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

05/07/2008: "Arbeit Macht Frei, deel 3: Vanuit Nieuwersluis, een voorproefje?"

Joke Kaviaar verbleef eind april acht dagen in de gevangenis van Nieuwersluis van waaruit ze De Vrije twee brieven stuurde over haar lotgevallen in de bajes.
Sachsenhausen01 (20k image)
Entree concentratiekamp Sachsenhausen
Helaas waren toen niet ter plaatse maar dat maken we bij deze even goed.
Klik op meer voor deel 3.

Toen ik besloot te weigeren om een werkstraf te doen, was dit niet ’t eerste dat ik de staat weigerde. Boetes, ook verkregen door acties tegen de tirannieke migratiepolitiek, betaal ik om te beginnen niet. Boetes zijn pure diefstal door de staat uit de zakken van mensen, en doorgaans van mensen met een toch al laag of geen inkomen. Boetes die topinkomens nooit zullen treffen, want de grote bedrijfsoplichters en zakkenvullers krijgen geen boetes of missen het geld niet eens. Het beetje geld dat ik heb, besteed ik liever aan iets nuttigs en gaat dus niet naar justitie voor het bouwen van meer bajessen.

Vervolgens komt de staat eerst met een deurwaarder en een dwangbevel. Die deurwaarder moet je dan eerst aan zijn verstand zien te peuteren dat er niks te halen valt, en daarop volgt dan het zoveelste arrestatiebevel en daar ga je dan: alweer de bak in.

Dit is voor mij de tweede keer in vijf maanden tijd. De vorige keer bezocht ik de staatshotels Kamp Zeist en Zwolle. Dit maal hebben ze me naar Nieuwersluis gebracht; voor acht dagen om te beginnen.

Ik ben maar niet begonnen met aftellen. Veel mensen doen dat. Het prikbord aan de muur, boven het bed, getuigt er van: “nog … dagen, dan vrij”, turven, data. Het tellen is overal. Het is de eerste vraag die een andere vrouw hierbinnen stelt. “Hoe lang moet jij?”, “Hoe lang zit je hier al?”, “Hoe lang moet je nóg?”. Het is in iedere seconde, iedere minuut aanwezig. Nog zoveel minuten tot het luchten, nog zoveel minuten tot de deur dichtgaat. Het voortdurende kijken naar de klok: life in slow motion.

Nee, ik ben er niet aan begonnen te tellen, want ik weet niet of die 30 dagen voor het werkstraf weigeren er direct achteraan komen of dat deze acht dagen de eerste acht van 38 dagen zullen zijn, of niet. Het zal tot op de achtste dag ongewis kunnen blijven. Het enige dat ik zeker weet is dat de reclassering mijn weigering rees op 18 april aan de officier van justitie heeft gerapporteerd.

Het is 9.00 uur in de morgen. Overal in het land staan ongetwijfeld de files van de forenzen die dat er voor over hebben om naar hun baast te gaan. Dat alleen al is een straf; een straf voor de luchtbel van de luchtbel van de welvaart en de groeiende economie, voor het willen bezitten van een huis, het moeten aflossen van de hypotheek, voor de carričrezucht. 9.00 uur in de morgen. Er zullen er zijn die vandaag hun werkstraf doen, die langs de weg nu papiertjes staan te prikken in de benzinedampen van die forenzen.

Aan die andere kant van die deur die hier dicht zit, hoor ik bewakers deuren openen en de vrouwen opdragen ‘hun’cel schoon te maken. Dat deden ze gisteren ook. Een bewaakster deed de deur open en zei tegen mij: “Je mag je cel schoonmaken”.

Oh, mag dat?

Het is de manier van spreken hier, in elke bajes trouwens, en niet alleen daar, maar overal. Is dat Nederlands poldermodel, om te zeggen “mag” als wordt bedoeld “moet”?
Hoe dan ook, ik doe dit keer even alsof ik dat niet heb begrepen en zeg bij mezelf: mag het? Nee dank je.

De bewaakster heeft de deur op een kier van 15 cm open laten staan en is doorgelopen naar de volgende. De geur van bleekmiddel dringt binnen en doet me haast kokhalzen. Ik zie mijn afdelingsgenotes met schoonmaakkarren lopen. De vanzelfsprekendheid waarmee ze dit lijken te doen, doet vrezen dat veel vrouwen weinig anders gewend zijn dan als huissloofje te worden behandeld. Ik hoor een stofzuiger aangaan en besluit de deur dicht te trekken en te doen alsof ik het allemaal niet gehoord heb en af te wachten of wordt opgemerkt dat ik niet meedoe aan deze poging tot heropvoeding van de vrouw. Het scheelt om te beginnen de stank van scherpe schoonmaakmiddelen.

Dat was gisteren. Ook nu weer gepoets en gezuig hoorbaar. Volgens het ‘dagprogramma’ zou ik vandaag alwéér moeten gaan ‘cel reinigen’. Wat een indoctrinatie!

Soms lijkt het of ze álles zien. Twee dagen terug was ik vermanend toegesproken nadat ik doelbewust traag en goed om me heen kijkend van het gebouw waar de medische dienst zit, en het bibliotheekgebouw “Echo” was terug gelopen naar het gebouw waar ik zit, gebouw ‘Papa’.

“Je moet niet zo naar de hekken kijken.” “Misschien kijk ik er wel dóórheen,” opper ik. “Dat wordt opgemerkt. Iemand heeft het gezien. Niet naar de hekken kijken.” Vervolgens doet de bewaker een poging tot grappig zijn: “die staan er niet voor niets, anders tocht het hier zo”.

Het feit dat ik me gisteren aan de schoonmaakverplichtingen onttrok, werd niet opgemerkt. Ik had bedacht wat ik dan zeggen zou, waarschijnlijk op straffe van ‘rapport’ (waarop doorgaans een x-aantal dagen afzondering op eigen cel volgt). Wat zou ik zeggen? Misschien zoiets als “Mijn cel schoonmaken? Het is mijn cel niet. Die cel is van jullie. Ik zit er alleen maar. Als je hem schoon wilt hebben, doe het dan zelf”. Of zoiets.

Vandaag kwam er een bewaakster binnen voor ‘celinspectie’. Ze keek rond en vroeg toen waar mijn bestek was. Ik wees op tafel. “Hier. Ik heb net gegeten.” “Dat moet hier bij de deur op de kast liggen, zodat wij het kunnen zien,” zei ze. Zou ze bang zijn om met mes en vork aangevallen te worden, de ijverige bewaakster?

Werkplicht. De maatschappij is er van doordrongen zoals hij doordrongen is van nationalisme, arbeidsmoraal, gesundes volksempfinden. We zetten er lekker ‘met z’n allen’de schouders er onder en bouwen ‘onze eigen’ samenleving. Het vuile werk laten we doen door de onaangepasten, de gastarbeiders, de illegalen, de gestraften, een ieder die we gebruiken en daarna weggooien kunnen.

De bewakers hier zijn ook hard aan het werk en lopen vrolijk met hun sleutelbossen rammelend erbij te fluiten. Gewoon dagelijks werk, uitgevoerd zonder kritische vragen. Overigens doet de privatisering van het bajessysteem ook hier zijn intrede. Ik zag reeds mannetjes van Securior lopen. Het is duidelijk: alle veranderingen bij justitie, alle bezuinigingen, worden eerst in detentiecentra voor mensen zonder papieren uitgeprobeerd. Lukt dit zonder protest en verzet, dan wordt het elders ingevoerd. Ook dat gaat met alles zo. De zwakste groepen eerst, dan geleidelijk aan de rest.

De afdeling naast die waar ik zit, wordt verbouwd. Ook hier zijn mensen hard aan het werk om ‘onze’samenleving op te bouwen, met veel boren, zagen en timmeren. Volgens mij maken ze er tweepersoonscellen van. Dat is een kwestie van een eenpersoons nemen, extra bergruimte bouwen, tweepersoonsbed erin en klaar. Ook al zo’n innovatie van voormalig minister van justitie Donner, hoofdverantwoordelijk voor de elf doden van de Schipholbrand.

Wordt vervolgd, Joke Kaviaar
vanuit Nieuwersluis, 24 april 2008


Powered by Greymatter