Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

05/06/2008: "Mei 1968"

mei (94k image)

In mei 1968 vlogen in Parijs de keien door de lucht. Rebellerende scholieren, studenten en arbeiders hadden aldaar straten opengebroken om met het plaveisel de politie te bestoken. Wat haalde dat uit?

Klik op meer.



Deze maand besteden de media veel aandacht aan de revolterende gebeurtenissen in Frankrijk in mei 68. De revolte van scholieren, studenten en arbeiders leidde bijna tot de val van de republiek. Bijna. En dat betekent in zo’n geval vaak, dat de repressie zich in verhevigde mate zal doen voelen. Men vindt dat terug in twee slogans die sterk op elkaar lijken, maar elkaars tegendeel uitdrukken.

De eerste slogan vond men op de muren van Parijs gekalkt: ONDER HET PLAVEISEL LIGT HET STRAND. Je hoeft de straat maar open te breken en je hebt het strandzand voor een luierend leven hervonden. Maar de heersende macht kwam genadeloos terug, vandaar de slogan: ONDER HET PLAVEISEL, DE ONDERDRUKKING (Sous les pavés, la répression). Het is de ondertitel van het boek van de libertair Maurice Rajfus, dat als hoofdtitel “Mei 68” mee kreeg. Maar het boek gaat over de problematiek die door de ondertitel wordt uitgedrukt.

In dit geval gaat het niet om de zoveelste politiek-ideologsiche verhandeling, waarvan er inmiddels heel wat zijn verschenen, over de zin of onzin aangaande de gebeurtenissen in de dagen van mei 1968. Neen, het is een verslaglegging van de toenemende repressie in Frankrijk na mei 68, op vele terreinen van het dagelijkse leven. Rajfus heeft die maatregelen, steeds in periodes van 1968 – 1974, kort weergegeven en achter elkaar gezet.

Als de geestelijke vader achter de repressiemaatregelen in Frankrijk wijst Rajsfus aan de op 31 mei 1968 tot minister van Binnenlandse Zaken benoemde Raymond Marcellin. Deze zal een repressie van de lange adem ontwikkelen. Het is een soort wraakneming op alles en iedereen die ongehoorzaam was en nog steeds wil zijn. In het boek vindt men dan ook hoofdstukken getiteld als ‘De jacht op de middelbare scholen’, ‘De afrekening met de studenten’, ‘Verboden en censuur’.

De tijd was er goed voor, zo geeft Rajsfus aan. Franco onderdrukte nog steeds Spanje, Salazar hield Portugal in een ijzeren greep en de kolonels voerden in Griekenland een terreurbewind. De Franse minister Marcellin liet zijn sympathie voor deze dictaturen duidelijk blijken.

Wie deze kroniek van de repressie overziet, vraagt zich af wat er na veertig jaar nog over mei 68 gezegd moet worden. Het is bekend. Een aantal van de toen revolutionaire ‘garde’ is (al lang) naar het rechtse kamp verhuisd. Velen zullen al helemaal niet meer mee doen, teruggezakt in het moeras van de consumptiemaatschappij

Maar een van de scherpe geesten die toen stof voor slogans op de Parijse muren leverde, de Belgische libertaire filosoof Raoul Vaneigem (samen met Guy Debord de theoretici van het Internationale Situationisme), hij manifesteert zich nog. Zijn ‘raadgevingen’ aan scholieren (uit 1995), die ook heden de straat op gaan, boos als ze zijn over een aantal voorgestelde veranderingen, hebben hun kracht niet verloren.

‘Laat je verlangen niet castreren’, roept hij ze toe. En mede in de richting van de schoolleiding zegt hij: ‘maak van de school een centrum van de creatie van het leven, niet de wachtkamer van een parasitaire en handelsmaatschappij’. ‘Onderwijs de autonomie, niet de afhankelijkheid’ ! De stof ligt klaar om verzet tot ontwikkeling te brengen. De vraag is of men door blijft gaan om te doen, wat de kliek van aandeelhouders en grootindustriëlen in deze wereld behaagt, of dat men juist in verzet daartegen komt.

Er valt dus helemaal niets substantieels te ‘herinneren’ wat ‘mei 68’ aangaat, of het moet de continuïteit van de strijd zijn. Want, en met Rajsfus, is op te merken: de repressie is nog aan de orde van de dag, maar het mikpunt is niet meer het zelfde. Zo is er nu de repressie die tot functie heeft “de vrijheid om te onderdrukken” te beschermen.

Een leger van wetgevers heeft daarvoor een onnoemelijke hoeveelheid regelgeving geproduceerd, waarin het slechts over discipline, gestrengheid en straf gaat. Ten behoeve van het verlangen naar de maatschappelijke wraakneming is het voldoende wat wetsartikelen aan te passen om repressie-activiteiten te legaliseren.

Zo werd een Franse wet uit 1936, die gericht was tegen fascistische organisaties –– en buiten gebruik was gebleven --, onmiddellijk ingezet tegen extreem-linkse organisaties direct na mei 1968. Een verslaglegging van dergelijke feiten levert niet iets op om vrolijk van te worden. Maar het is goed om dàt te herinneren.

RAJSFUS, Maurice, Mai 68, Sous les pavés, la répression (mai 1968 – mars 1974), uitgeverij Le cherche midi, Paris, 2008, 251 blz., prijs € 15.--.

1 Reactie


Wat ik van dit mij niet bekende boek begrijp is dat het de falsificatie dat mei '68 een studentenuitje was lijkt te bevestigen, en hier wordt in de Engelse vertaling van het eerste hoofdstuk deze indruk bevestigd (zie alleen al de eerste noot van de vertalers).

Natuurlijk is de heersende klasse zich rotgeschrokken van mei 1968, de grootste naoorlogse stakings- en bedrijfsbezettingsbeweging in Europa, en zij doet nog steeds haar best deze schrik weg te moffelen juist door te doen alsof het om verveelde bourgeoiskinderen ging die met Maoportretten gingen lopen, en die nu tenminste grotendeels de lof van de oorlog tegen de moslims prediken. Tegelijkertijd (de heersende klasse heeft geen samenhangend wereldbeeld te bieden) ligt alles wat vies en voos is in haar ogen aan mei '68, dat de schuld heeft dat de jongelui niet meer kunnen spellen, op de grond spugen en hun bordje niet meer braaf leegeten. Tja, mijnheer Bolkestein en anderen, het is het een of het ander, hoor...

Herbert Marcuse betoogde al kort na deze revolutionaire oprisping dat de heersende klasse uitgebreid de preventieve contrarevolutie organiseerde - in de VS met de oorlog tegen zwarte en Indiaanse activisten, in Europa en speciaal Frankrijk met wat Rajsfus beschrijft. Mei '68 als geslaagde revolutie is een mediamythe.

Lees hier voor een andere kijk, niet gefixeerd op de studenten (en toch niet uit de te verwachten hoek).

zei: Prul op 07/05/2008 om: 13:19u


Powered by Greymatter