Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

04/16/2008: "Samen solidair oud worden...."

Ook om even te proberen of zo'n filmpje het hier nu nog doet...


Power in a union, de vroegste op de plaat gezette versie

Klik op meer

Een kwart eeuw staat hij nu op het podium, en dan is het ook bijna een kwart eeuw geleden dat ik hem voor het eerst heb zien optreden. Enigszins schaapachtig meegegaan met wat maten, naar een concert van een eenling-punkzanger, zo werd het omschreven, Billy Bragg dus. Het waren de tijden dat we nog gratis de Melkweg inkwamen, omdat we golden als Belangrijke Figuren in de Subcultuur (ik meld het met een mengsel van schaamte en toch ook trots - waar zijn de tijden gebleven dat het er iets toe deed in een stad als Amsterdam, of elders?).

De mij tot dan onbekende Billy Bragg stal mijn hart met zijn New England. Ik was tegen mijn zin (weer) vrijgezel in die dagen en zag ernstig op tegen de taak om nog/weer Iemand te zoeken. Misschien zou het ook wel nooit meer iets worden.

I don't want to change the world
I'm not looking for a new England
Just looking for another girl

(Ik wilde en wil nog steeds de wereld veranderen, maar dat Ene moest toch ook - tja - geregeld, hoe zal ik het gevoel van letterlijk-verlaten-zijn uitdrukken).

We mochten hem nog even spreken bij de ingang van de kleedkamer. Mijn problemen waren misschien groter dan de zijne. Er wachtten twee leuke meisjes op hem, daarbinnen. Voor een interview, natuurlijk, volgens afspraak, want wij spraken hem alleen maar op goed geluk aan. Zoniet - tja, rock'n'roll - dit betekent tenslotte iets wat ik hier niet ga weergeven. O ja, ze waren van de schmink, vast.

Een kwart eeuw. Er zijn meer artiesten nog actief uit die tijd, meer dan mij lief kan zijn. En er zijn er ook veel uit elkaar, dood of beide. Hij is netjes getrouwd, ik ook trouwens, min of meer, en ik ga toch niet naar zijn kleedkamer, en ik betaal voor zijn concert (en hoe...). Spreek hem ook niet aan als hij na afloop ook gewoon aan de bar een bier staat te drinken.

De zanger laat ons in de zaal kiezen: wat zal hij eens een straatzangervertolking geven: de Carpenters of Bob Dylan? Tja - Bob Dylan, dat zingt bijna iedere straatzanger. Dus de Carpenters komen ver in de stemming. Maar hij schakelt toch snel over op Don't think twice it's alright. Was trouwens begonnen met zijn lied over de Diggers - was ik daar niet Iets Belangrijks over aan het schrijven? Waarom schiet dat niet op?

De goeroe op het podium verhaalt hoe hij ooit geroepen werd - in deze religieuze term kun je het toch best omschrijven. Dat was door The Clash, bij Rock Against Racism. En hij zegt dat de ergste vijand niet het kapitalisme, het racisme of het seksisme is, maar dat dit toch vooral het mogelijke cynisme is bij de aanwezigen en anderen: het hardop uitgesproken gevoel dat het er allemaal niets toe doet en dat het toch niet beter zal worden.
En zet Power in a union in. Gelukkig draag ik een zonnebril (kan niet goed tegen felle verlichting dezer dagen - MERCY!).

Heb ik dan toch iets wat ik met Stonesfans - die ik niet goed meen te kunnen begrijpen - kan delen?
Samen oud worden met die speciale artiest (die toch wel mooi het onderstaande op zijn repertoire heeft staan, het filmpje is van zekere Anarchynotchaos - oeps Fidel C. komt ook langs)? Dat kunnen de Stones niet nazeggen of -zingen...




Powered by Greymatter