Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

04/05/2008: "Arbeit macht frei – Relaas van een werkstrafweigeraar, deel 1: De “uitnodiging”"

Door mijn brievenbus kwam twee weken geleden een brief van de reclassering. Het betrof een ‘uitnodiging’. Een uitnodiging, die geen uitnodiging is maar een oproep op verplicht te verschijnen, al staat dat er niet met zoveel woorden in.
reclassering_macht_frei2 (64k image)
Wat wil de reclassering van mij? Dat ik op een intake gesprek kom, voor een werkstraf.
klik op meer.

Dat herinner ik mij! Ik kreeg er een van zestig uur omdat ik tot twee maal toe mezelf heb vastgeketend aan de toegangspoort van de deportatiebajes in Schiphol Oost. Die waar elf mensen het leven hebben verloren omdat het de overheid geen barst kan schelen dat zij mensen opsluit, hoe zij mensen opsluit, en wie de mensen zijn die zij opsluiten, in dit geval: mensen zonder papieren. Vluchtelingen op zoek naar een beter bestaan. Naar een leven.

In mijn procesverklaring, voorgelezen aan het einde van de zitting, zei ik onder andere:

“Ik zal dus wel in herhaling moeten blijven vallen: de overheid met verzet confronteren omdat dit een misdaad is; dit, deze deportatiebajes hier, achter deze rechtszaal. (…) Mijn stem zal nog vele malen te horen zijn aan deze en andere poorten van de ene hel naar de andere, vele malen vaker dan die eens in het vier jaar in een stemhokje. Als dat mij voor even een heel klein beetje deelgenoot moet maken van wat mensen zonder papieren wordt aangedaan, dan zij dat zo.”

Ik kreeg die werkstraf geheel onvoorwaardelijk. Ik hoor het de rechter nog zeggen: “Gezien uw uitlatingen,…”

“Ze zetten me stevig aan het werk” staat op de voorkant van het foldertje dat de reclassering mij met de brief meestuurt. Hoe uitnodigend! Een gevoel van verstikking bekruipt me. “Arbeit macht Frei” is dit. En ja hoor! Arbeid maakt werkelijk vrij, zo lees ik bovenaan de binnenkant van het foldertje, wanneer ik het opensla: “Ik hoef niet de cel in” staat er.

Wat een opluchting! Of niet?

Het staat er niet bij in de brief, maar het is mij bekend: doe ik het niet, dan is dat dertig dagen zitten.

Ga je kijken op de website van de reclassering om meer te weten te komen over dit in Nederland relatief nieuwe fenomeen, dan wordt je om de oren geslagen met termen als: “discipline”, “wennen aan arbeidsritme”, “iets nuttigs doen voor de samenleving”. Het is alles een ontkenning en vertrapping van het eigen doel en het zelfverkozen nut en de eigen wil.

Zelf denken is niet de bedoeling. Laat staan: zelf doen. Precies dat wat ik allemaal nog meer in mijn procesverklaring heb gezegd en dat zo indruist tegen de staatsorde. Allicht is dat alles voor hen die de straffen eisen en opleggen, die de wetten maken en laten uitvoeren, van generlei waarde. Het past niet, zal altijd ongeoorloofd zijn. Het nut van het individu versus het nut van de staat. Onverenigbaar.

En ik, en velen met mij, zou me nu dit moeten laten zeggen en welgevallen: “Ga daarheen, doe dit, doe dat, doe het dan, van zo laat tot zo laat en niet anders”. Ik zou daar telkens weer vrijwillig en nog geen seconde te laat naar toe moeten kruipen. Ik zou me moeten laten temmen als een op hol geslagen paard. Buigen of barsten.

Het heet ‘resocialisering’ of iets dergelijks. Dat doen ze met mensen die niet in het straatje van negen tot vijf werken en ’s avonds voor de TV hangen, passen. Mensen die niet alles nablaten dat in de krant staat, dat in overheidsbrochures te lezen valt, dat politici uitkramen en uitkotsen in een litanie van nationalisme, kleinburgerlijkheid, en het voeden van onderbuikgevoelens.

Zou ik me zo laten vernederen om me eerst gek te laten maken omdat dat “opvoedende waarde” heeft, een “goede kans” is, alvorens alsnog in de bak geslingerd te worden, dan kon ik mezelf in de spiegel niet meer aankijken. Ik had toch geprotesteerd?

Had ik niet al vele malen in de weg gezeten, mezelf aan hekken vastgeketend, had ik niet al vele malen geweigerd aan bevelen te voldoen? Dat alles had een reden en die reden bestaat nog steeds.

Hoe kan ik anders handelen nu diezelfde staat die ik van mensenrechtenschendingen, van foltering en moord beschuldig, van mij de totale onderwerping verlangt? Zij noemen dat “een compensatie voor fouten uit het verleden”. Zij, die misdaad op misdaad stapelen. Hoe kan ik daaraan nu gaan toegeven?

Zeker zijn er redenen genoeg te bedenken om zo’n werkstraf wel te doen. Praktische redenen, zoals: het behoud van een baan of de zorg voor kinderen, derving van inkomsten, of simpelweg niet in die cel terecht willen komen, in die bajes.

Natuurlijk, ook ik zou kunnen gaan. Ik zou me kunnen gaan onderwerpen aan de regels. De zoveelste regels. Maar waar houdt het op? Het begint in elk geval met: braaf dat kantoor van de reclassering in lopen om een uur te praten met iemand die weet dat hij of zij macht over me heeft. Netjes al mijn documenten overleggen. Dan mijn handtekening zetten.

Liever dit: Niet komen. Of wel gaan met als enige doel ze de waarheid te zeggen, dan op te staan en weg te lopen. Hoe dan ook: dat heeft consequenties. Daarmee heeft dus de reclasseringsambtenaar de touwtjes in handen. Dat is dwang. Dat is chantage. Het is niets minder dan dwangarbeid.

Waar het om gaat is de eer aan mezelf te houden.

Dat in elk geval. Dan bepaal ik zelf wat de gevolgen zijn, en vooral: hoe en wanneer. Niet gaan en met gebogen hoofd papiertjes prikken of hoe dan ook andermans troep opruimen omdat overheid en bedrijfsleven dat goed uitkomt, want voor dat soort arbeid mensen gaan betalen? Ze zouden wel gek zijn als ze de werknemers gratis kunnen krijgen!

Zo helpt een werkgestrafte mee dat hele systeem in stand te houden van bazen die zichzelf verrijken, en overheden die liever geld uitgeven aan defensie en justitie en wat voor geldverspilling nog meer dan aan bijvoorbeeld gezondheidszorg, hetgeen ook al weer dient om het alles in stand te houden dat armen arm houdt, rijken rijk, en dat mensen zonder papieren nog minder kans geeft.

Nee, ik ga niet ploeteren in de wetenschap dat vroeg of laat een baas boos op mij wordt omdat ik te laat ben. Ik ga niet wachten of ik een reprimande krijg omdat niet alle borden gewassen zijn. Ik ga niet wachten op een waarschuwing omdat ik een grote bek gegeven heb, omdat ik het niet pikte om als slaafje behandeld te worden. Ik ga om te beginnen geen slaaf zijn.

Vandaag is een tweede, “laatste” uitnodiging van de reclassering in de bus gevallen. “U wordt nu voor de laatste maal in de gelegenheid gesteld de uitvoering van de werkstraf te komen bespreken.”

In de tussenliggende tijd heb ik mijn eerste weigering om te komen nog eens goed overwogen, nagedacht over het idee achter die werkstraf en mezelf afgevraagd:

Waarom capituleren voor deze repressie? Waarom wčl een politiebevel weigeren op te volgen tijdens een demonstratie of een actie? Waarom wčl weigeren mijn naam te geven, me te identificeren? Waarom wčl al het andere weigeren, maar die werkstraf niet?

Het antwoord is telkens hetzelfde: de werkstraf is aanzienlijk korter dan de gevangenisstraf die de weigeraar boven het hoofd hangt.

In de tweede brief van de reclassering wordt dit dreigement als volgt verwoord:

“Indien u aan deze oproep geen gehoor geeft, dan zijn wij genoodzaakt aan justitie te melden dat uw werkstraf door ons niet in uitvoering genomen kan worden. Dit kan er toe leiden dat u een gevangenisstraf moet uitzitten.”

Zestig uur werken of dertig dagen zitten. Straf op straf. Hoezo zou de ‘werkstraf’ of ‘taakstraf’ iets nieuws toevoegen, een vervanging zijn van dat andere, meer gevreesde? In het geheel niet! Het is de fysieke én mentale knechting van de mens. Eén die feitelijk nog groter en sterker is dan de opsluiting.

Denk maar na. Degene die de werkstraf moet doen, moet daar in de rest van zijn tijd rekening mee houden. Er zijn regels over niet drinken en geen drugs gebruiken en over verplichte urinetesten, en o wee als je een keer niet komt opdagen, dan krijg je direct een waarschuwing, die wel ongeveer gelijk zal zijn aan degene die ik nu kreeg als tweede en laatste brief.

Wat is vrijheid? Is vrijheid rond mogen lopen met een zwaard van Damocles boven je hoofd? Is vrijheid het voortdurend voldoen aan bevelen? Is vrijheid voorzichtig zijn, bang zijn, braaf zijn, slaaf zijn, alle zijn wat je niet wilt zijn, namelijk gehoorzaam te zijn aan wetten en regels die je van begin af aan hebt verworpen? Is dat vrijheid?

Dan ben ik liever tenminste geestelijk vrij in een cel van drie bij twee meter! Dus ik blijf erbij en ik weiger. Dit nu gezegd en geschreven hebbende, voel ik me bevrijd van de beklemming om ook maar na te moeten denken over het doen van dwangarbeid!

Joke Kaviaar, 5 april 2008

Wordt vervolgd…

4 Reacties


De twijfel is wel heel diepgravend. Het ene of het andere, toegeven of niet. Misschien is een beetje zand in de zwart-witscheidings-machine wel mogelijk. Een beetje toegeven om eens te kijken wat die reclasseringsambtenaar er van denkt. Want die is opgeleid voor mensen met die gereclasseerd moeten worden - niet voor politieke repressie. Een beroep op beroepstrots als het ware. Als die rechter zich voor politieke zaakjes laat gebruiken hoeven anderen dat niet als vanzelfsprekend ook te doen. verzet is overal. Uitgesproken of niet, stook het op..

zei: meneer van de riet op 05/04/2008 om: 23:08u

Ik wilde het eerst niet zeggen, maar ik heb - het is alweer een tijd geleden dus het kan nu anders zijn - de reclasseringsambtenaar die langskwam in de cel persoonlijk als bondgenoot ervaren. "Ik begrijp niet waarom je hier zit en ik heb de indruk dat je mij niet nodig hebt.".
Je kunt het afleiden uit de formulering van het standaardformulier: het is gericht op mensen die voortdurend in recidive vervallen: drugsgebruikers/-dealers, de mensen die de nor grotendeels vullen. Iemand die om politieke redenen wordt opgesloten valt geheel buiten het bureaucratische beeld.

Is het rechtvaardig dat drugsgebruikers aan de taakstraf worden gezet? Niet onrechtvaardiger dan hen opsluiten - nee dus. Daarnaast is het vernederend voor de blijkbaar steeds kleiner wordende groep mensen die als beroep papiertjes prikken hebben: ze mogen hun werk als straf ervaren. Van een taakstraf als interim-manager heb ik tenminste nog nooit gehoord.

Het gaat erom het hele systeem van straffen te veranderen. nee, af te schaffen. Daar hebben we de tijdgeest niet in mee, maar daar ben je anarchist voor, denk ik dan.

Maar goed, papiertjes prikken of brommen. Ik ben benieuwd wat "ze" verder gaan doen.

zei: Prul op 06/04/2008 om: 12:39u

Ik ben niet de enige werkstrafweigeraar, zo blijkt vandaag!

Steun Paulus, die in de P.I. in Zwolle zit, door te schrijven naar:
Paulus
PB 1184
6501 BD
Nijmegen

De post wordt naar hem doorgestuurd.

Zie voor het verhaal:
http://www.indymedia.nl/nl/2008/04/51777.shtml

zei: Joke Kaviaar op 14/04/2008 om: 22:40u

ik heb al eerder een mail gestuurd voor mohamed boumedine die in hongerstaking was.
het sprak mij aan dat nl zo slecht is en dan hebben ze het over landen als china die mensenrechten schent terwijl nederland hier ook aan doet.
ik wens je veel suc6 joke met de vage verhalen van de zogenaamde justitie en andere litjes.
het blijft een beetje een vaag verhaal.
is overgens mijn berichtje voor mohamed boumedine bij hem al aangekomen.

groetjes alexander.

zei: alexander op 17/04/2008 om: 12:07u


Powered by Greymatter