Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

11/29/2007: "Denk ik aan Nederland in de nacht...."

Dit is de illustratie die nu.nl zet bij het bericht dat het Sociaal en Cultureel Planbureau vindt dat ouderen zelf maar voor hun zorg moeten zorgen.

vijftigplus1 (20k image)

Er moet daar een diep-ironische eindredacteur achter zitten...
Klik op meer
Ik waarschuw maar even, het wordt wat persoonlijk.

Ruim drie jaar geleden had mijn moeder een delier. Zo noemde haar huisarts het. Nee, ze was niet dement, ze had geen Alzheimer, het kwam door de medicijnen tegen opkomende longontsteking, en hier kreeg ze ook weer medicijnen tegen, dan zou het overgaan.
Om drie uur 's nachts werd ik gebeld met de mededeling: alle klokken staan op drie uur, de radio zegt dat het drie uur is, maar dat klopt toch niet? Weet jij hoe laat het is?
"Drie uur." Totale verbazing aan de andere kant van de lijn. En verbinding verbroken...

Het lot wilde dat ik die ochtend daarna een fris en vrolijk sollicitatiegesprek had. Maar fris en vrolijk ging het niet helemaal. Toch bracht ik het er ook weer niet slecht vanaf. Ik was alleen zo dom om te zeggen dat ik niet direct beschikbaar was.

Omdat de plaats waar ik solliciteerde dicht bij mijn ouderlijk huis was ging ik daar maar even langs. Stralend zonnige lentedag. Mijn moeder helemaal opgetogen. "Ik heb net gegeten." "Warm?" vroeg ik. "Ja natuurlijk." "Kijk eens op de klok. Hoe laat is het nu, denk je?" "Elf uur."
"Heel goed. 's Ochtends of 's avonds?" Het is mei, klaarlichte dag. "Eh..." Er komt geen antwoord. "Het is elf uur 's ochtends, Mam." Totaal panische blik. "'s Ochtends????" Alsof het voor haar wel normaal was geweest elf uur 's avonds te eten (dat deed ze altijd tijdens The bold and the beautiful - geen idee of dat nog wordt uitgezonden, ik hoor haar er nooit meer over)...

Ja, het delier ging voorbij, maar helemaal de oude is ze niet meer geworden. De oude in andere zin, helaas. En de hulp waar we op haar eigen verzoek om gevraagd hebben werd meteen afgewimpeld. "Ze stelen je hele huis leeg." Ze... Stelen... Er valt nogal wat te halen, dat zie je meteen...
En langzamerhand kan ze het huishouden zelf niet meer aan, maar hulp van haar kinderen wordt weggewuifd, liefst een paar uur voordat we langs zullen komen. "Het komt nu niet uit." Tegen de tijd dat het uitkomt zou zij wel eens rijp voor het verpleeghuis kunnen zijn.
Goed, dat er namens het regiem intussen bedacht is dat zij zelf kan beslissen dat ze daaraan toe is. Eigen verantwoordelijkheid nemen, nietwaar Jan-Peter, Wouter, André? Zoals het ook heel christelijk je karma is om bij de verplichte geprivatiseeerde zorgverzekering een maandpremie eigen risico te rekenen. God wil dat jij ziek bent, en daar heb je maar voor te betalen - en iedereen evenveel natuurlijk...

De aanleiding om dit verhaal te schrijven was een ander nu.nl-bericht, over de steeds gelukkiger wordende vijftigplusser. Dat was hun opener, en ik vond het een aardige aanvulling op die mevrouw met de pop: een foto met dijenkletsende grijsaards. Maar ja, dat nieuws gaat zo snel (en op de een of andere manier gaat het altijd over Nederland, en is het dus zelden relevant, ik houd het eigenlijk alleen maar bij voor De Vrije heehee kejje nagaan - buitenland bestaat niet meer, behalve in de vorm van mensen die hier willen komen wonen en de wijken overspoelen, nietwaar Jan, nietwaar Wouter?). Terwijl ik dit getikt heb is de opener weer veranderd voor andere onzin.

Allemachies, kuchkuchkuch, waar is me bakkie koffie, me sloffe bij de hand, vanavond zuurkool - het kan niet op, al dat geluk. Hee, mijn moeder belt. Wat zou er nu weer zoek zijn?

vijftigplusser2 (24k image)

De nog wel vindbare illustratie over gelukkige vijftigplussers


Powered by Greymatter