Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

09/13/2007: "Brief uit Amerikaanse bajes"

Revolutionair Gevangenis Activisme, onvermijdelijke Rellen en Verzet tegen Overheid Gevangenisbestuurders

Eén ding wat de Amerikaanse overheid en het Penitentiair industrieel complex (gefinancierd en gemotiveerd door kapitalisme en imperialisme) volslagen duidelijk is geworden, is dat gevangenen in bijna alle gevangenissen in dit land, zo niet in alle, een revolutionaire politieke ideologie ontwikkelen.

mcquay (9k image)
Klik op meer.

De overheid heeft een keur aan methoden gebruikt om de opkomende golf van revolutionair activisme op deze `plantages’ te onderdrukken, maar ze kunnen “ons” slechts doden, echter onze ideeën niet. De omstandigheden hebben gedetineerden ertoe gedwongen om openlijk hun hervonden bewustzijn te uiten door een variëteit aan verschillende mogelijkheden binnen en buiten de bajesmuren.

“Revolutionair bewustzijn is de enige ware hoop voor hen die onderdrukt worden door het systeem. Zonder de kou en troosteloosheid van de winter, zou er niet de warmte en pracht van de lente zijn. Rampspoed heeft mijn geest gehard, en van staal doen worden!” – George Jackson
Revolutionair Gevangenis Activisme

De strijd binnen de bajes reikt van geweld, tot het organiseren van politieke studie groepen, tot een ieder aanmoedigen die naar verandering verlangt, tot het verschaffen van een uitweg die naar verandering leidt. Andere strijdvormen zijn onder andere het creëren van revolutionaire “volks” bibliotheken, die aan een ieder die daar naar op zoek is toegang bieden tot kennis. De strijd buiten begint met het leggen van een directe communicatielijn naar ‘grassroots’ organisaties die zich bezighouden met het naar buiten brengen van gevangenis politiek, en het daaraan inherente misbruik dat er plaatsvindt. We moedigen gevangenen aan om te “schrijven” en hun verhaal te vertellen aan de mensen. Zodoende creëren we een keten die het bajesactivisme met het straatactivisme verbindt – maken we er één strijd van – Dit vindt momenteel verspreid in de hele VS plaats.

Het geweldige van bajesactivisme is dat wanneer gevangenen zich bewust worden van hun rechten, en van die met voeten getreden worden, velen van hen de daden van de hun plantagebazen aan de kaak stellen en bloot leggen. De reactie van deze bazen op gevangenisactivisme is dat men onderworpen wordt aan langdurige isolatie. Deze isolatie kan plaatsing in een “control-unit” [zwaarder beveiligd], censuur en vernietiging van onze post, en inbeslagname of het doorpluizen van revolutionair materiaal alvorens het wordt goedgekeurd, met zich meebrengen. Maar geen van deze maatregelen zou ons moeten afschrikken of doen stoppen de wereld ons verhaal te vertellen door middel van onze politieke uitingen. Onze lichamen zitten vast en opgesloten in deze cellen, maar onze woorden en gedachten kunnen nooit aan banden worden gelegd, tenzij wij dat willen.

Overal in ons land beseffen de bajesbonzen dat de omstandigheden, waar wij strijd tegen voeren, vernederend en onmenselijk zijn. Er worden alleen oppervlakkige veranderingen doorgevoerd om de schijn te wekken dat ze in staat zijn de problemen, waarvan wij zeggen dat ze aangepakt moeten worden, op te lossen. De enige veranderingen die snel doorgevoerd worden zijn die ter aanscherping van de beveiliging, ter opvoering van de repressie en komen ten gunste van de controle mentaliteit.
Als revolutionairen zullen we politiek activisme moeten blijven aanmoedigen door onze deuren en harten open te zetten voor hen die gevangen zitten in de plantages van de VS, en die werkelijk iets doen om hun leven en de gevangenis plantages zelf te veranderen. De strijd binnen is voor immer aaneengesmeed. Durft te strijden! Durf te winnen!

Onvermijdelijke Rellen
Wanneer gevangenissen in dit uitgestrekte kapitalistische land worden gebouwd, bieden ze vaak nieuwe werkgelegenheid in een witte plattelandsgemeente. Die inwoners die in dienst zijn genomen om de veiligheid te bewaren, raken gemakkelijk overspannen van de dagelijkse moeilijkheden die het runnen van een plantage met zich mee brengen. De nieuwe werknemers zijn ook slecht opgeleid in hoe ze met een conflict situatie om te gaan. Als gevolg daarvan hebben veel gevangenissen hun portie aan rellen gehad.

In de recente geschiedenis van de VS zijn er drie grote golven en een kleinere golf van gevangenisopstanden geweest. De eerste golf vond plaats van 1929 tot 1930 met 11 gevangenis opstanden door het hele land. De tweede golf startte in 1952 en eindigde in 1955. De rellen in deze perioden waren wijder verspreid en prijziger uitgevallen dan die gedurende de depressie. Gedurende die 4 jaar waren er 47 grote opstanden die hebben geresulteerd in een aanzienlijk aantal doden en aanzienlijke materiële vernielingen, oplopend tot 10 miljoen dollar. De laatste grote golf liep van 1968 tot 1971. Gedurende deze periode waren er 40 grote opstanden, waaronder het historische oproer in de “Attica Correctional Facility” [letterlijk: verbeteringsgesticht; penitentiaire inrichting van Attica] in de staat New York. De kleinere golf van gevangenis opstanden die plaatsvond van 1986 tot 1991 kende slechts enkele noemenswaardige momenten. Van deze was er maar één – het Cubaanse immigranten oproer in 1987 in de penitentiaire inrichting van Atlanta – een serieuze. Wanneer men deze golven van bajesoproer in historisch perspectief plaatst, werpt dat licht op de detentiepolitiek in kapitalistisch Amerika.

Door de oproeren van de jaren ’60 en ’70 werden Amerikaanse bajesbonzen zich bewust van de bedreiging voor het Amerikaans gevangenis systeem die bewuste/verenigde gevangenen vormen die zichzelf identificeerden als “de nieuwe revolutionaire vrouw of man”. Veel gevangenen waren zich indertijd bewust van de racistische detentiepolitiek in Amerika. Zij zagen wat wij nu zien – dat etnische minderheden oververtegenwoordigd zijn achter het ijzeren gordijn, en begrepen maar al te goed dat hun positie in de maatschappij die ongelijkheid verklaarde. De revolutionairen die binnen zaten schaarden zich rond figuren als kameraad George L. Jackson, die zelfs tot op de dag van vandaag nog een bron van krachtige ideeën is – hij lokte debatten en activisme uit zowel binnen als buiten deze muren. Zijn meest invloedrijke boeken waren ‘Soledad Brother: the prison letters of George Jackson’ (gepubliceerd in 1970 en wijd verspreid) en ‘Blood in My Eye’ (postuum gepubliceerd in 1972). De moord op kameraad George door racistische bajesbonzen in Californië op de plantage van de gevangenis van San Quentin op 21 augustus 1971, maakte de baan vrij voor de meest bloedige gevangenis opstand uit de Amerikaanse geschiedenis. Bovendien gingen er op 22 augustus 1971. de dag na de moord op hem, zo’n 800 gevangenen in de gevangenis van Attica in hongerstaking als een stil protest/herdenking voor kameraad George. Grote maximaal beveiligde gevangenissen en ‘control-units’ waren het antwoord van de staat, toen ze langzaam begonnen te begrijpen hoe ze opstanden moesten neerhalen.

Verzet tegen de repressie door bajesbonzen (de rel in de Newcastle Correctional Facility in Indiana)
Indiana heeft een uitgebreide voorgeschiedenis van politiek gevangenen verzet als respons op de repressie door bajesbonzen. Er hebben verschillende opstanden tegen de staat plaatsgevonden, en ook zijn er sommige begonnen door misverstanden tussen gevangenen onderling – zoals bijvoorbeeld de opstand in de Indiana staatsgevangenis. Een andere was in de Indiana Reformatory [tuchtschool], waar een gevangene door racistische zwijnen in elkaar werd geslagen, wat resulteerde in een opstand. In de gevangenis van Miami vond een rel plaats naar aanleiding van de detentieomstandigheden, maar deze opstand werd slechts als een kleinere opstand beschouwd. Dit jaar werd er een contract bedisseld om 1200 gevangenen van Arizona naar Indiana over te plaatsen. Zeshonderd gevangenen werden regelrecht naar Newcastle gestuurd. Men gaat er van uit dat geen van deze gevangenen zich als vrijwilliger voor deze verhuizing heeft opgegeven; eerder dat ze werden gedwongen te verkassen naar een vreemde streek, ver verwijderd van kameraden, dierbaren, familie en vrienden. De omstandigheden waren betreurenswaardig, en het personeel toonde geen enkel respect en was ongevoelig voor de hopeloze toestand van de gevangenen. De personeelsleden waren net zo slecht toegerust om aan de behoeften van deze mannen uit Arizona te voldoen. Het leek erop dat de enige zorg van de staat Arizona de miljoenen dollars waren, die ze hiervoor ontving, in plaats van de instelling uit te rusten voor de opvang van deze gevangenen. Kort na aankomst, brak er een vette rel uit, die de landelijke pers haalde. Dit oproer duurde 2 uur, uit frustratie over hun slechte behandeling, namen er meer dan 500 gevangenen aan deel. Twee personeelsleden en zeven gevangenen liepen lichte verwondingen op. Zeshonderd andere gevangenen stonden op de lijst om in Indiana aan te komen, maar het transport werd afgeblazen, na een onderzoek waarin raadslid J. David Donahue, van de ‘Indiana Department of Corrections’, toegaf dat het personeel in Newcastle verantwoordelijk was voor de rel. Dit gebeurde op de landelijke televisie – een primeur voor die arrogante lui.

Dezelfde repressieve omstandigheden die de gevangenen ertoe brachten in opstand te komen, bestaan in het gros van de verspreid door de deelstaat liggende gevangenissen veel van Indiana staat. Ik vind het vreemd dat er gevangenen uit Arizona moesten komen om de repressieve politiek hier in Indiana aan de kaak te stellen. Indiana is uit de gratie geraakt met betrekking tot activisme, verzet en revolutionaire impulsen. Ik moedig jullie aan, broeders, om altijd op je hoede te blijven, ongeacht waar jullie verkeren. Onze strijd heeft volharding, vasthoudendheid, vastbeslotenheid en gevoel nodig. Dit betekent niet dat wij nooit meer belabberde dagen zullen hebben; we blijven immers mensen. Het gaat erom niet te lang in de put te blijven zitten – klim altijd weer omhoog, pep jezelf op, en omhels een nieuwe dag.

Als revolutionair denkende mannen en vrouwen, ongeacht onze nationaliteiten, kunnen we allemaal een motiverend duwtje in de rug gebruiken. We kunnen niet eenvoudigweg afwachten of de meesters van deze plantages het juiste gaan doen. Kameraad George heeft ooit gezegd “Actie vestigt het front”. We moeten nooit bang zijn actie te ondernemen wanneer dat nodig is. Revolutionaire gerechtigheid is nog nooit een misdaad geweest. Net als George Jackson en zijn kameraden in hun tijd, zijn wij “bezig de criminele mentaliteit om te zetten in een politiek revolutionaire mentaliteit”. Dat is de sleutel. Dus blijf sterk, broeders en zusters in deze plantages - onze gemeenschappen hebben er grote behoefte aan dat onze nieuwe mannen en vrouwen terug naar huis keren. Onthoud dat onze strijd verenigd is.
Power to the People. Freedom Now.

In Solidariteit
Bro. Khalfani Malik Khaldun #874304
(Leonard McQuay) B-406 SCU
PO Box 1111
Carlisle, IN 47838

Achtergrondliteratuur:
1. Capitalism and Incarceration revisited, by Richard D. Vogel (Monthly review press, September 2003)
Korte biografie van Khalfani Malik Khaldun
Khalfani zit al 20 jaar in de gevangenis. Na een opstootje op 13 december 1994 in de gevangenis van Indiana, waarbij een gevangenis bewaker werd neergestoken die later overleed in het ziekenhuis, werd Khalfani opgepakt en overgeplaatst naar een hyper grote gevangenis en 6 ½ jaar later voor de moord veroordeeld. Zijn oorspronkelijke celstraf was 25 jaar, waarvan de helft erop zat op 27 juli 2000. Hij moest terecht staan en werd later beschuldigd door een compleet witte jury. Khalfani verklaarde toen, en nu ook, dat hij onschuldig is. Hij was een doelwit voor de bajesbonzen, en vandaag de dag des te meer. Hij heeft veel steun nodig voor het zuiveren van zijn blaam van deze tegen hem gefabriceerde aanklacht. Om meer te weten te komen over Khalfani, kijk op deze website: http://www.myspace.com/freekhalfani

1 Reactie


OK ik wil graag kijken op de myspace van Khalfani, maar die is buiten bereik momenteel. Het is ook handig zijn url te linken!
Sterkte voor hem!

zei: h. mus op 14/09/2007 om: 15:18u


Powered by Greymatter