Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

11/24/2006: "Waarheen nu?"

Het vreemdelingendetentiecentrum, of hoe ze het ook willen noemen ("Grenshospitium"), aan de Tafelbergweg in Amsterdam-Zuidoost moet wegens brandgevaar dicht. Dit brandgevaar is ruim een jaar geleden maar al te duidelijk gebleken bij de opsluitcontainers bij Schiphol. Het einde van de opsluiting van vreemdelingen in de onmiddellijke omgeving van Amsterdam betekent ook het einde van de bezoekgroep verbonden aan deze detentie. Een Blokhoofd en Bezoeker blikt terug.

bijlmerbajes (15k image)
De noordelijke toren van de Bijlmerbajes: een spectaculaire ontsnapping met aaneengeknoopte sportpakken, zeker een zelfmoord en een dode door schandelijke medische verwaarlozing
Klik op meer

In de eerste plaats excuses voor de niet meer bijgewerkte site van de Bezoekgroep. Het is mede mijn verantwoordelijkheid hem bij te houden, als ik het wel heb, maar het einde van mijn eigen betrokkenheid en het einde van de bezoekgroep dienden zich al aan na de brand van Schiphol.

In het algemeen kon je niets anders voor de opgeslotenen die je bezocht in dit zogenaamde gastverblijf doen dan een luisterend oor lenen, verzuchten dat je er tegen bent dat in Nederland mensen worden opgesloten omdat ze hier zouden willen (ver)blijven en dit alles volgens puur racistische criteria. De bezoekgroep trok enkele Japanse leden, die geplaagd werden door het besef dat hun nationaliteit hen aan de andere kant van de muur hield: hun "kleurgenoten" uit China vooral werden opgesloten, Japanners nooit. Palestijnen zat, Israeli's alleen als zij deze heilstaat zelf weer ontvlucht waren en plotseling statenloos bleken: oude Sowjetrepubliek wilde hen niet terug, naar Israel voor geen geld meer, en dan? Op den duur de straat op, als de meesten, ook in de hoogtijdagen van schijnheiligheid en lawaai over effectief beleid (nu dus): als het grenshospitium vol is dumpen we ze op straat. "Daar ligt Afrika" - soms kregen de geklinkerden een strippenkaart, soms zelfs een treinkaartje naar een zuidelijk grensstation (of geld ervoor), waren ze al een eindje op weg. Je kon hen bij voorbaat een aantal opvangadressen noemen. En soms werden er mensen geboeid afgevoerd naar het vliegtuig, in elkaar gebeukt en toch kon hun verzet zo sterk zijn dat de uitzetting mislukte. Op den duur was er dan het asielcentrum of de straat. Sinds het CDAusweis verplicht is, kan men draaideurillegaal zijn, daar heeft het regime de maatregel ook oorspronkelijk voor ontworpen.

Er werkten wel degelijk ook beschaafde en welmenende mensen. Daar vertel ik nog wel eens over, hier of elders. Er is een tijd geweest waarin ik onbezoldigd en op grond van dubbelzijdige betrokkenheid meehielp aan het vullen van de bibliotheek. Ni Dieu ni maître van Daniel Guérin bijvoorbeeld stond er door mijn toedoen op de plank - wat zou er van geworden zijn? Complimenten over de bibliotheek nam ik met genoegen in ontvangst, vragen en verzoeken werden genoteerd.

De taal bij een bezoek was meestal een Grootste-Gemene-Delertaal, het Krens-Engels met zijn eigen grammatica en vereenvoudigde woordenschat (Krens is Krensengels voor het Grenshospitium). Een keer had ik het genoegen mijn Portugees te mogen oefenen met een Angolees die niets anders sprak. Mensen uit China spraken vaak alleen hun eigen taal, wat tot beperkingen leidde - zij waren echter wonderlijk genoeg bijna altijd geneigd veel te lachen. Praten had in het algemeen trouwens zijn beperkingen. De klacht: wat doe ik hier, waarom zit ik hier? de zorgen over de verdere gang van zaken, hoe liep het af (maar de kans dat men geklinkerd werd was groot, en dat wist men vaak wel). Klachten over "de advocaat". Slapeloosheid en hoofdpijn van de zorgen over de onmogelijkheid het eigen lot te bepalen. (Zodoende was paracetamol het universele geneesmidddel, vond de medische dienst). Als het gesprek in deze vragen bleef steken hielp een spelletje nog wel eens. Wat moet je zeggen tegen iemand uit Kandahar of Falloedja, behalve dat de medeplichtigheid van het door zovelen gekozen Nederlandse regime je oprecht speet - je kon het ook niet helpen.

Paracetamol. Of dwarsigheid. Beide diagnoses zijn losgelaten op de doodzieke man uit West-Afrika (Burkina Faso was het verhaal, maar het blijft de vraag - ook of hij nu echt Baraya heette) die in een onafgebakend graf in de islamitische hoek van Westgaarde is begraven op de dag van de verkiezingen in 2003. Het was mijn enige bezoek aan hem, hij heeft veel tijd doorgebracht in de schandelijke isoleercel, waar de Bijlmerbajes van begin af aan berucht om is geweest.
Na afloop heb ik wat vragen beantwoord van verslaggeefsters van de VARA die bescheiden op de achtergrond bleven bij de uitvaart. Het muisje kreeg nog een grote publiciteitsstaart. Donner is gevallen over de vreemdelingendetentie, maar niet hierover.
Huilen, lachen, verdriet en liefde - een wonderlijke manier om te praten en kennis te maken met mensen met wie je anders nooit in gesprek zou zijn geweest. En achteraf was de toren en ook de laagbouw van de Tafelbergweg altijd nog beter dan de boten of een voormalige legerbasis.

Het verhaal gaat door...


Powered by Greymatter