Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

10/09/2006: "Gemengde berichten uit het land van Verdonk"

We kunnen in dit geval het Algemeen Dagblad tot twee keer toe citeren: eerst over de pastor van Kamp Zeist, die er de brui aan geeft, en vervolgens Sahel Sadaqat - voor wie een steuncomité is opgericht waarvan wij helaas (nog) geen adres hebben (het kan zeer snel te laat zijn).

kamp_zeist_94280a (66k image)
Klik op meer

1. Pastor Loman, Zeist

De Utrechtse gevangenispastor Gerard Loman kan de mensonterende toestanden in dententiecentrum Kamp van Zeist niet meer aan. Er zitten mensen onschuldig vast. Soms jaren. Ze verdoen er de beste jaren van hun leven.

Daarom heeft Loman overplaatsing aangevraagd bij zijn werkgever, de Dienst Justiële Inrichtingen. In Kamp van Zeist, maar ook in alle andere dententiecentra zitten volgens hem mensen die volgens sommigen helemaal niet mochten bestaan.

Hij maakte zijn vertrek donderdagochtend tijdens een interview in het EO-radioprogramma De ochtenden bekend. Loman is al twintig jaar justitiepastor en heeft als zodanig veel justiële instellingen van binnen gezien. De roomskatholieke pastor is ook secretaris-generaal van internationale vereniging van het katholieke justitiepastoraat.

,,We moeten ons afvragen of het verstandig is om mensen zolang aan zo’n situatie in een detentiecentrum bloot te stellen. Je stompt er van af en je wordt er somber van.’’

Loman nam ziet zijn vertrek als een signaal dat dit niet de goede oplossing is om met ongewenste vreemdelingen om te gaan. ,,Sommigen zitten al meer dan tien jaar in deze situatie. Belangrijke jaren waarin die mensen tot bloei hadden kunnen komen. Ze verspillen kostbare jaren van hun leven achter prikkeldraad terwijl ze niets hebben misdaan.’’

De pastor zegt op een gegeven moment onderdeel te zijn geworden van de uitzettingsmachine van de regering. ,,Dat kon ik niet meer. Het gaat hier niet om mensen die iets misdaan hebben. Het gaat hier om mensen die hier niet welkom zijn. Sterker nog er eigenlijk niet mógen zijn.’’

Er is voor deze groep mensen volgens Loman geen perspectief om uitgezet te kúnnen worden. Ik hield het niet vol om in deze spagaat te blijven zitten. Als ambtenaar kon ik alleen politiek correct antwoorden. Ik begrijp dat een aantal mensen niet in Nederland kan blijven, maar detentiecentra lossen niets op. We sluiten ze op alsof ze heel gevaarlijk zijn.’’

2. Sahel Sadaqat
Broodmager en zichtbaar vermoeid schuifelt Sahel Sadaqat uit Leersum, gesteund door twee vrienden richting het gebouw van het ministerie van justitie in Den Haag. Hij is al ruim 55 dagen in hongerstaking en heeft al zijn krachten verzameld om vandaag zijn zaak bij minister Verdonk te bepleiten. De uitgeprocedeerde Afghaan wil niet anoniem sterven in een asielzoekerscentrum. Dit is zijn laatste wens, zijn laatste hoop.

Hij wordt natuurlijk niet te woord gestaan door de minister van Vreemdelingenzaken. ,,Dat doet ze nooit,’’ zegt een medewerker van haar ministerie. Hij legt Sahel uit dat hij een brief moet schrijven of een petitie aanbieden, zodat nog eens naar zijn zaak wordt gekeken.

Sahel is teleurgesteld. ,,Mijn leven is in gevaar in Afghanistan en nu ook in Nederland. Wil minister Verdonk mij hier dood hebben of daar?’’ Hij is er van overtuigd dat er fouten zijn gemaakt door de Immigratie- en Naturalisatiedienst, maar hij heeft weinig hoop dat nóg een brief hem zal helpen, hij vecht immers al zes jaar om te mogen blijven.

Na de afwijzing bij het ministerie vertrekt Sahel met mensen van het inderhaast opgerichte ’Steuncomité Red Sahel’ naar Het Plein, waar ze hopen Tweede Kamerleden te kunnen spreken. Een loopje van 150 meter, maar een martelgang voor Sahel. Daar kan hij even zitten, maar staan en zitten doen hem pijn. Inmiddels wordt snel een kleine manifestatie opgezet door de stichting Prime, die vluchtelingen helpt. Binnen vijf minuten wordt een spandoek uitgerold, A-viertjes met slogans opgehangen. In het midden zit Sahel op een stoel, als een soort bezienswaardigheid. Intussen wordt gebeld met Jan de Wit van de SP en Naima Azough van GroenLinks, die Sahel later even te woord staan. Dan is de hongerstaker aan het eind van zijn Latijn. Sahel z’n verhaal is gehoord; Nog één brief, zijn laatste redmiddel.

[Beide berichten dateren van 6 oktober.]


Powered by Greymatter