Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

08/17/2006: "Anarchistisch protest op de G8 top in St. Petersburg"

Er waren niet zoveel internationale activisten aanwezig tijdens de protesten tegen de G8 in St. Petersburg in juli 2006 aanwezig.
StPetersburgDSCN5865 (18k image)
Politie in de slag met demonstranten bij blokkadeactie
Onderstaand het relaas van één van hen.
Klik op meer.

We waren slechts met weinigen die vastbesloten waren om actie te voeren. Angst voor repressie, horrorbeelden over de Russische politie en de Russische gevangenissen, verwarrende beelden over het land zelf, taalproblemen en wellicht reiskosten zouden redenen kunnen zijn waarom er zo weinig activisten in geslaagd waren om naar St. Petersburg te gaan.

In Moskou vond van 8 tot 12 juli aan Anarchistisch Forum plaats als soort van voorbereiding op de acties. Reeds hier dook er angst op als gevolg van berichten over gearresteerde mensen die op weg waren naar St. Petersburg en arrestaties in St. Petersburg zelf. Mensen kregen gevangenisstraf voor het bij zich dragen van pamfletten. Een Zwitser en een Duitser kregen 10 dagen celstraf voor wildplassen. Hoewel de sfeer repressief leek, kon in Moskou voorafgaand aan de top een succesvolle actie plaatsvinden alvorens naar St. Petersburg vertrokken werd. Daarbij werd gebruik gemaakt van verschillende manieren van transport als ook van verschillende routes.

In St. Petersburg bleek het moeilijk om acties te plannen vanwege de angst, het geringe aantal mensen en de moeilijkheden om elkaar te treffen. Het bleek niet mogelijk elkaar ergens te ontmoeten omdat dit de aandacht van de politie en de geheime politie zou trekken. Mogelijk hadden we elkaar op het Sociaal Forum kunnen treffen dat er ook plaatsvond maar dit werd afgeblazen vanwege de aanwezigheid van de politie en het gemak waarmee in het stadion een val kon worden opgezet. Ondanks alle moeilijkheden slaagden we er in elkaar toch een aantal keren te ontmoeten en zodoende een plan te maken voor een blokkade van het Radisson-hotel op 16 juli waar de officiële delegaties van de top waren ondergebracht.

Het was duidelijk dat het een zelfmoordactie zou zijn en het was duidelijk dat de blokkade van de ‘Nevsky Prospect’, een ander onderkomen, slechts erg weinig tijd zou vergen. Het was duidelijk dat we ondanks alle moeilijkheden vastbesloten waren om nee tegen de G8 te zeggen op een plek waar tenminste enige officials verbleven, om de top een beetje te kunnen verstoren. Ze moeten niet het idee krijgen dat het zo leuk is elkaar in Rusland te ontmoeten vanwege de omstandigheid dat het daar kan plaatsvinden zonder verstoringen en protesten.

Kort na 8.30 uur renden bijna 40 mensen naar de ‘Nevsky Prospekt’ met spandoeken terwijl er in het Engels en Russisch leuzen werden geschreeuwd, ondersteund door een trompettist. De hele actie duurde slechts enkele minuten voordat agenten ons wegdroegen zonder echt gebruik te maken van hun wapenstokken. We bleven leuzen tegen de G8 roepen hoewel de agenten trachtten dat te voorkomen. Ze bleken niet zo gewelddadig te zijn als verwacht werd. Waarschijnlijk kregen de agenten de opdracht om hard optreden achterwege te laten om slechte publiciteit in de internationale pers te voorkomen.

Hoewel de politie gedisciplineerd optrad, vergat ze wel zichzelf als zodanig kenbaar te maken en ons drie maal te sommeren te vertrekken. Eenmaal op het bureau gearriveerd maakten we duidelijk dat communicatie zonder vertalers niet mogelijk zou zijn. Uiteraard begrepen we in het geheel niet wat de agenten van ons verlangden.

Onze stemming op het bureau was aanvankelijk prima. We zongen en lachten e.d. Op een gegevn moment werde de Russen van de overige arrestanten gescheiden. We waren bang dat de Russen meer met politiegeweld geconfronteerd zouden worden dan wij. Vandaar dat we tegen de scheiding protesteerden, helaas zonder zonder succes.

Ondertussen nam ons zelfvertrouwen toe en durfden we onze medewerking aan de politie te weigeren. We begrepen niets, zelfs geen ‘paspoort’, en weigerden te tekenen. Na een paar uur kwam een vertaler. We kregen geen voedsel of water. Rond 15.00 uur kwamen er vertegenwoordigers van de consulaten. Zij hadden voedsel en water bij zich en vertelden ons dat we mogelijk 15 dagen in de gevangenis zouten moeten verblijven.

Ze deelden ons mee dat we op zondag voor de rechter zouden worden gebracht. Russische activisten waren inmiddels voor de rechter gebracht maar keerden terug omdat er geen aanwezig bleek te zijn. Dat betekende dat we op moesten blijven wachten want we waren niet ingesloten in cellen. We konden ook rondlopen. Rond 22.00 uur werd het duidelijk dat we niet zouden worden voorgeleid en werden we in cellen gestopt. Mannen werden van vrouwen gescheiden. Later werden we naar andere politiebureaus overgebracht. Onze behandeling was in orde, het was zelfs toegestaan onze cellen te verlaten om te roken. Ook mochten we onze spullen houden.

De volgende morgen werden we naar een ander bureau overgebracht waar de mannen en vrouwen weer werden samengevoegd. De vertegenwoordigers van de consulaten kwamen en vertaalden onze aanklachten die ze ons ook meedeelden. Het ging om het hinderen van verkeer, het niet opvolgen van bevelen en het aanraken van politie-uniformen. Er stond vermeld dat de politie ons vijf maal had gesommeerd te vertrekken voordat we werden gearresteerd. De G8 werd niet genoemd. De agenten vertelden eerst dat de documenten moesten worden getekend maar later gingen ze akkoord met slechts het lezen van de stukken. Twee heren die van straat waren geplukt moesten verklaren dat wij onze aanklachten hadden gelezen en daarmee kon worden volstaan.

Op maandagavond werden naar de rechtbank overgebracht, de buitenlanders vertrokken als laatste. We spraken met vrienden die vertelden dat tot dusver gevangenisstraffen van één, twee en drie dagen waren uitgesproken. Degenen die de langste straffen kregen, waren zij die gebruik hadden gemaakt van hun rechten (wraking van rechters, het in twijfel trekken van verklaringen van agenten). Alle West-Europeanen werden vervolgens terug gebracht naar politiebureaus en opnieuw in de cel gestopt. Degenen die vrij werden gelaten op het moment dat de metro niet meer reed, kregen te verstaan Rusland binnen twee dagen te verlaten. ’s Nachts lieten de agenten niemand meer naar de wc gaan. Rond 4.00 uur ’s morgens wekten ze iedereen, gaven onze papieren terug en lieten ons vrij om 8.00 uur.

Welke lessen kunnen we hier uit trekken?
1) Meer internationale steun zou goed geweest zijn. Normaal gesproken reizen activisten naar andere Europese landen maar ook naar Rusland zou dit een goede zaak geweest zijn.

2) Onze blokkade was een zelfmoordactie omdat we met zo weinig mensen waren.

3) Zoals door Russische activisten op voorhand was aangegeven, kunnen internationale activisten beschermen tegen brutaal politie-optreden. Dit omdat de politie voorzichtiger is wanneer vertegenwoordigers van consulaten en internationale media toekijken. Omdat de situatie in Rusland meer gevaarlijk en ingewikkelder is, zouden internationalen juist aanwezig moeten zijn. De kreet ‘Wij zijn overal’ moet ook voor Rusland opgaan.

4) Russische agenten zijn per definitie niet beter of slechter dan andere agenten. De goede organisatie van het juridische team en de publieke aandacht resulteerde in niet al te veel politiegeweld.

5) De solidariteit tussen Europeanen en Russisch sprekende personen tijdens de actie en tijdens het in de cel zitten versterkt de beweging. Het juridische team heeft goed werk verricht en er was persaandacht voor de mensen die vast zaten. Het zelfvertrouwen wordt sterker als de repressie goed wordt doorstaan. We hebben laten zien dat het altijd mogelijk is om iets te doen. Het succes van een actie is niet altijd afhankelijk van de duur er van.

Beelden van de actie vind je hier.


Powered by Greymatter