Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

06/18/2006: "Club Risiko, De jaren tachtig toen en nu"

Vorige maand verscheen reeds het boek ‘Club Risiko, De jaren tachtig toen en nu’ van Fred de Vries.
ClubRisico (16k image)
Daarin worden de jaren tachtig belicht aan de hand van een aantal punkbands.
Klik op meer.

Undergroundmuziek van de jaren tachtig, dat is het onderwerp van het boek Club Risiko van journalist Fred de Vries. Viereneenhalf jaar werkte hij aan het boek, dat in zeven hoofdstukken de underground in zeven wereldsteden behandelt: Berlijn, Parijs, New York, Johannesburg, Ljubljana, Amsterdam en Londen. "Dus je moet reizen, voorbereiden, interviews doen en uitschrijven. Dat is het meest vreselijke wat je je voor kunt stellen, interviews uitschrijven. Je zit natuurlijk vaak helemaal vast, je hebt veel te veel materiaal. Stapels en stapels interviews, waarvan je veel niet gebruikt," vertelt De Vries.

De kiem voor het boek ligt in de jeugd van De Vries. "Punk was mijn tijd. Vanaf 1976, ik was er vrij snel bij, tot midden jaren tachtig. Over punk is al ontzettend veel geschreven, maar als ik met mensen over de jaren tachtig praat, hebben ze het over Duran Duran, Depeche Mode. Er gebeurde juist ontzettend veel, er is heel veel mooie muziek gemaakt. Bands die hebben vastgehouden aan hun idealen, dat is ook verbonden aan die generatie. Ik wilde op een of andere manier laten zien dat die 'verloren generatie' toch ook wel belangrijke dingen heeft voortgebracht."

Om punk van dichtbij mee te maken ging De Vries met vrienden naar Engeland, waar het volgens de Volkskrant 'gebeurde': "In de jaren zeventig kocht ik samen met de zanger van de band, mijn beste vriend, een paar keer een railticket naar Engeland. Zodra we in Dover aankwamen, kochten we de NME en keken we welke band waar speelde. Vandaag zus en zo in Leeds en dan de volgende dag naar Liverpool of Edinburgh. We zijn naar Stiff Little Fingers geweest, Angelic Upstarts, UK Subs."

De punkscene in Rotterdam was volgens De Vries ook erg goed. Maar de keus tussen de twee subgroepen "Punk is verzet" of "Punk is een verzetje" kon hij toen niet maken. "Ik hoorde niet bij die funpunks, maar die andere groep, van 'Punk is verzet', vond ik ook al snel vervelend. Die gingen vooraan staan bij een band en draaiden hun rug naar de band toe, omdat ze vonden dat er geen gitaarsolo's in mochten zitten. Dat werd al snel totalitair. Maar ik was ook een keer bij een concert waar ik een 11-jarig kraakpunkertje hoorde zeggen: "Vroeger zoop ik nog heel veel." Er waren ook genoeg leuke mensen en leuke bands, die niet al te politiek dachten en ook niet te veel blowden."

Wat was nu de aantrekkingskracht van punk in die tijd? De Vries: "Het was echt het schokeffect van hoe ze eruitzagen, in combinatie met de muziek. Je had toen al die progressieve, symfonische rock, Genesis en Yes. Ineens was daar die Johnny Rotten met die stekels en die gemene sneer en liedjes die drie minuten duurden. En The Ramones, die een beetje dommig uit hun hoofd staarden en teksten hadden als 'Second verse, same as the first.' De reactie van vorige generaties vond ik ook heel goed. De babyboomers die de hele tijd vertelden: 'Dat is al een keer gedaan.' Nou, wij doen het gewoon nog een keer."

Aldus Fred de Vries die op 17 mei te gast was bij het programma Ziel en Zaligheid van Leonieke Daalder (VPRO). Dat programma is hier te beluisteren.

De Volkskrant bestempelde afgelopen vrijdag Club Risiko het eerste belangwekkende Nederlandse boek over postpunk. Waar de ‘Pistols’ en The Ramones klassieke songs maakten (maar dan hard en snel uitgevoerd), ging het de postpunkers om ideologie: niet de popgeschiedenis, maar literatuur, vormgeving, dada, anarchisme en surrealisme waren de inspiratiebronnen.

Muzikaal gezien kon, mocht en gebeurde ook alles wat je maar verzinnen kon. De uitkomst was niet zelden muziek die, volgens vriend en vijand, je kleine broertje ook zou kunnen maken. Als hij het adagium van do it yourself goed begrepen had, deed hij dat ook. Maar ánders dat het was!
Nooit eerder had een underground-stroming zo nadrukkelijk lak aan de ingesleten wetten van de rock-’n-roll.

Misschien ging het niet eens zozeer om de muziek, maar meer om het heersende gevoel van autonomie en creativiteit. Daarover kun je alleen boeiend en relevant verhalen als je over je eigen ervaringen vertelt en inzichtelijk maakt hoe het voelde om erbij te zijn. Dat heeft De Vries uitstekend begrepen.
Club Risiko laat zich, met enige goede wil, lezen als een aanvulling op de meesterlijke geschiedenis die de Brit Simon Reynolds (1963) vorig jaar publiceerde: Rip It Up And Start Again.

Waar Reynolds aan een vorm van persoonlijke, bevlogen geschiedschrijving deed, en zich beperkte tot Groot-Brittannië (PiL, Joy Division) en Noord-Amerika (Talking Heads, maar ook Pere Ubu), neemt De Vries ons mee op reis om te laten zien dat de wereld groter is dan Engeland en Amerika, en dat de geest ook op andere plaatsen uit de fles was.

Hij neemt ons mee naar Sonic Youth in New York en naar Crass in Londen, maar voert ons ook naar het Sloveense Ljubljana, waar de met elementen van het fascisme flirtende groep Laibach volgens sommigen medeverantwoordelijk was voor de val van het communisme. We gaan naar Berlijn voor bizarre, ontluisterende ontmoetingen met de leden van de Einstürzende Neubauten, en naar Amsterdam, waar The Ex het geweten van de kraakbeweging was. En naar Johannesburg, waar de auteur woont en ooit de groep Koos actief was. Die kennen we hier niet, en dus is in het boek een cd bijgesloten.

5 Reacties


Een boekje waar de Lullabies uit Culemborg niet in voorkomen kan nix weze. Tosser, as we say in England. razz

zei: Prul op 19/06/2006 om: 15:47u

Misschien had je beter eerst zelf het boek kunnen lezen in plaats van een samenvatting te geven van enkele recensies en interviews. slecht

zei: X op 20/06/2006 om: 12:30u

tossers zeggen wij in rotterdam als lui denken dat de lullabies uit culemborg kwamen...

zei: mopti op 20/06/2006 om: 12:41u

Een beetje zich respecterend durp had zijn eigen Lullabies in die tijd big grin

zei: Karel Kemphaan op 20/06/2006 om: 16:32u

Verwijtend keek het singletje mij zojuist van de stapel aan - hoe kon je ons vergeten? Jongens, het komt doordat wij indertijd de Lullabies uitspraken als lul (herendeel)- la (zit in een bureau) - bies (grassoort) met de klemtoon op de tweede lettergreep. Een groep die zo heette moest wel uit Culemborg komen, dat lijkt mij duidelijk.
En zo heb ik het onvergetelijke Pitfall verward met de natuurlijk al even onvergetelijke Lullabies - excuses voor eenieder die zich gekwetst voelde...

(En wedden dat Pitfall niet in dit boek voorkomt? Toch tossers! Of was het nou Wijk bij Duurstede?)

zei: Prul op 26/06/2006 om: 20:27u


Powered by Greymatter