Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

06/12/2006: "De dagelijkse Balkenzwendel deel 6: effe reintegreren weetjewel"

Als je een jaar lang iets van de premies die je betaald hebt terug hebt ontvangen (werkloos bent met bijbehorende uitkering dus) is het tijd voor reïntegratie.

leliehollander1 (21k image)
Twee reïntegratiespecialisten hijsen de bedrijfsvlag - Drachten
Klik op meer

Vroeger, in de slechte oude tijd, was het overzichtelijk. Het Arbeidsbureau wilde nog wel eens kijken wat er voor je inzat, eventueel in de vorm van omscholing. Daar zijn de budgetten drastisch voor beperkt, en bovendien gaat het Arbeidsbureau daar niet meer over. Sterker nog - de immer terugtredende Overheid heeft in dit geval het eenloketbeleid ingesteld, daarvoor heb je nu het Centrum voor Werk en Inkomen. Het blijkt voor Amsterdamse werkloze & Vrije-lezeres W. Mop niet zo vanzelfsprekend te zijn geweest dat het hier om een Centraal geregelde voorziening gaat (wat de naam Centrum toch suggereert). Het bleek dat het een en ander met betrekking tot de uitkering in Groningen gevestigd was, waar bij tot ruim twee maanden oplopende achterstallige betalingen (aanmanen heeft geen zin, excuses komen niet) maar eens naartoe gebeld moet worden. Foutje, we zijn allemaal mensen. Interlokale telefoontjes worden natuurlijk niet vergoed.
Tot zover Centrum en Inkomen.
En het Werk? Het is heel grappig wat je aangeboden krijgt als je je inschrijft op werk.nl, in feite het enige dat als mogelijkheid wordt aangeraden door het Centrum voor Werk en Inkomen. De vacatures worden gerangschikt naar de mate van vermoede relevantie. Maar relevant zijn zij eigenlijk nooit geweest - al heeft W. naar zij vertelt toch een baan voor een jaar gevonden via werk.nl. In de overheidssector, dus die baan is snel weer weggepoetst bij een zoveelste bezuinigingsronde. En zodoende. De werkloosheid liep op tot een jaar. Dan is het tijd voor reïntegreren.

Het iemand opnieuw de arbeidsmarkt laten betreden is niet meer veilig in overheidshanden, dat begrijpt u - dit wordt aan de Markt overgelaten. Voor W.M. had het Centrum voor Werk en Inkomen een net beginnend bureau in Drachten uitgekozen. De dame die "de mogelijkheden eens zou komen bekijken" wilde bij haar langskomen. Dat beviel W. maar matig. De mevrouw liet het zonder bericht helemaal afweten. Afspraak vergeten. Foutje, we zijn allemaal mensen nietwaar. Een volgende afspraak wilde W. echter niet bij haar thuis, dus dat werd een naburige tapperij. Prettig gesprek, aardige mevrouw. Zes weken later al komt er een verhaal over de reïntegratiemogelijkheden van W.M. Die worden hoog geschat, want zij is academisch gevormd en weet haar wegen wel. Altijd leuk om dat bevestigd te lezen. Vervolgens hoort W. een tijdje niets. Zij belt zelf maar eens. O, weet u dat nog niet, die mevrouw is langdurig ziek - we moeten maar een nieuw gesprek houden. W.M. explodeert. "O, nou, kunt u ons dat verslag dan opsturen!" Ze doet het nog ook, en verandert de spelling van haar naam (W. Mob stond er, je houdt dit alles niet voor mogelijk) in de juiste spelling.
Van het CWI moet zij vernemen dat er geen kijk is op een opleiding die tot een eventueel interessantere baan en grotere kansen op de arbeidsmarkt kan leiden. "Een kleine cursus misschien, er is geen geld." Het reïntegratiebureau dringt aan op een nieuw gesprek, het blijkt nu een kantoor in Amsterdam te hebben dat ergens achter hoge struiken verscholen zit op een terrein waar W.M. wanhopig rondkijkt en niets vindt. Zij belt op: "we zitten toch echt hier". Verder zoeken - de motivatie is toch al minimaal, en dan geeft zij het op. Zij stuurt onmiddellijk een mail met al haar klachten naar het CWI. Dit is vol begrip. W.M. heeft intussen op eigen kracht werk gevonden, niet zo leuk, en zij heeft geen omscholing gehad, maar je mag dezer dagen misschien in je handjes knijpen als je überhaupt nog in de overheidssector aan de slag kunt (buiten de opsluitindustrie).

Bij het afscheidsgesprek bij het CWI ziet ze in haar dossier wat het reïntegratiebedrijf voor de doorlopende wanprestatie rekent. Honderdduizend euro. "Een standaardbedrag," zegt de CWI-man. Een bedrag waar W.M. zelfs een hele nieuwe academische studie van had kunnen volgen of verscheidene jaren betrekkelijk onbekommerd van had kunnen leven. Het is nu naar de heren die de vlag hijsen hierboven. Daar hoort het ook, dit is een Markteconomie weetjewel. En ga nou niet vervelend vragen van wie het geld dat naar deze heren gaat afkomstig is...


1 Reactie


http://www.mugweb.nl/index.php?pageID=102&showItem=451&dossier=105_0_1

zei: S. op 13/06/2006 om: 20:33u


Powered by Greymatter