Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

05/28/2006: "Het jaar van Heintje en de Heikrekels"

Jim Marshall en Robert Altman waren de twee fotograafen die
Meest veroveerde de mensen, musici en gevoel van de Zomer van De liefde
Met hun camera's. Deze twee stekken bezitten rake foto's om de te maken
Gaaf middellang-te-laat '60 kwam levend.

Ongevraagd besloot de rare zoekmachine de Engelstalige site te vertalen. Fun fun fun fun fun. Hm.... de zomer van liefde - dan weet u het weer..


jwonross (17k image)
Klik op meer

Hoe street credible ik hierna nog ben weet ik niet. Ik heb 1967 meegemaakt. Tamelijk bewust zelfs, ook al was ik nog slechts scholier. Maar juist als je (behoorlijk) jong bent weet en doorzie je alles. En ik ben zelfs in Londen geweest in dat jaar, op een schoolreisje dat toen nog als experiment gold. Sindsdien zijn internationale schoolreisjes ook alweer gewoon geworden.

Als je het jaar "1967" tegen mij noemt en dit in verband brengt met nieuws en polletiek, dan denk ik vooral aan de kolonelsstaatsgreep in Griekenland en het wegjagen van de koning aldaar later in het jaar. Ik denk aan het begin van de burgeroorlog in Nigeria, de afscheiding van Biafra, een bijna onvermijdelijk gevolg van de pogroms die het jaar ervoor in Noord-Nigeria aan de gang waren. Een genocidale oorlog. Vietnam, natuurlijk. Martin Luther King (dat Jr. kwam pas later - waarom?). Massaslachtingen in Indonesië, het afzetten van Soekarno. De zesdaagse oorlog - euforie over Israel en de kater van de nadere beschouwing - wie is er begonnen en waarom?

In het Vondelpark deed men aan love-ins. Dat hoorde je en je las er over. Maar ook al was het in je eigen stad, wat had je er als moeizame puber te zoeken? Zou er ooit iemand überhaupt iets in jou zien? Een van de foto's op de site waar de bovengenoemde tekst van komt behelst een vrijpartij, mannetje stevig boven natuurlijk, een hoop toeschouwers, auto vlak bij de hand, en dit alles op het asfalt. Liefde! Zomer!
Waar is mijn emmertje? (Of is het een ernstig ongeluk - de verwijzing werkt niet).

Mijn venster op de wilde wereld werd geleverd door de Britse zeezenders. Daar had je een keuze in! En als er weer zo'n vreselijk nummer langskwam, San Francisco van Scott McKenzie, Let's spend the night together of A whiter shade of pale, om van El Humpo, Tom Jones en dergelijke maar te zwijgen, dan kon je snel naar een ander station draaien: 227, 355, London, 270, Scotland, Caroline North & South, 's avonds Luxemburg, eerder nog City, en als er echt niets anders opzat Veronica. Tot die rampzalige 14e augustus, toen behalve de Carolines alle Britse zeezenders verdwenen - van de zee geveegd door het Labour-bewind. Maar toen was het met die ellendige Shade en San Francisco al afgelopen.

Dan die merkwaardige ochtend waarop een nieuwe deejay op Caroline verscheen, Paul Kramer, die zo te horen alleen tussen zes en zeven uur 's ochtends zat. Hij draaide My friend Jack van The Smoke - maar - het was wel vroeg - maar ik hoorde het toch goed: in de versie die ik hier hoorde ging het wel degelijk om een merkwaardig suikerklontje waardoor Jack hele mooie dingen ging zien. Het fragment is hier te horen als track 18. Ik heb niet gehallucineerd. Paul Kramer was al snel weg. Naar 270. Het suikerklontje hoorde ik zojuist, voor het leggen van de link, voor de tweede keer in mijn leven. Toch maar de cd kopen (de gecensureerde single heb ik wel - jaren later gekocht, want geen zakgeld voor en toch al niet te koop in Nederland)?

[Bewaar mij - het nummer is een hit geweest van die Duitsers, de gecensureerde tekst staat hier, niks sugar lumps - zoals ik het van begin af aan verstaan heb. Een volgende keer de verschrikkingen van de jaren zeventig, jongelui....- latere toevoeging.]

Er maakt zich een forse en onredelijke agressie van mij meester als er weer eens gezeken wordt over die o zo swingende jaren zestig. Zeker, de gouden tijd van de popmuziek, maar de voorbeelden waar ze mee komen aansjouwen zijn nou juist de rampzalige die ik toen ook al niet wilde horen. Zeker, ik was te jong om lekker mee te swingen. Maar ik betwijfel of ik meegeswongen zou hebben als ik ouder was geweest. Zo te zien (aan het gisteren uitgezonden BBC-programma over 1967 op hun manier) moest je behoorlijk wat geld hebben om mee te kunnen swingen. Alleen al zo'n trip, dat was vast niet gratis. Vilein vermoed ik nu ook dat die ware liefde van de love-ins ook wel niet gratis zal zijn geweest. Rijke jongeren - of ze nu punkje spelen, hippie, rappertje of liefdeszomertje - altijd over het paard getild en vooral ergerlijk.

- Lucht het op, Prul, of moet ik toch even de mannen in de witte jassen bestellen?

- Nog één ding. Ze konden het bij de BBC niet eens opbrengen te vermelden dat Johnnie Walker van Caroline was [foto] - zeikerd trouwens, met zijn kiss-in-the-car-contest. Leuk om naar te luisteren hoor als je a) niemand om te kussen hebt b) geen auto. Met punt b is het trouwens al helemaal nooit iets geworden - gelukkig.
O god, en Germaine Greer...

- Je zou het bij nog een ding houden. Ik druk nu op het knopje.

- Wacht even. Als ik nu die begintekst terugvertaal?

- Met die wartaal begon het anders al...

- Luister:
Jim Marshall and Robert Altman were the two photographers who
most captured the people, musicians and feel of the Summer of Love
with their cameras. These two sites feature striking photos to make the
whole mid-to-late '60's come alive.

- Now breaks me the clog.


Powered by Greymatter