Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

05/09/2006: "Radioland USA - kanttekeningen over Chicago, deel 2"

Waar je ook komt in de VS dezer dagen, de radio staat aan - een euvel dat ook in Nederland niet onbekend is. De muzikale diarree is echter nogal anders.

al_thedoors (8k image)
Klik op meer

Toen ik een kaartje voor de El, de bovengrondse metro van Chicago moest bemachtigen, drong het tot mij door - het openbaarvervoersbedrijf heet Chicago Transit Authority, ooit de naam van een band die in zijn dagen een sensatie was. Questions 67 & 68, 25 or 6 to 4 [ze hadden iets met cijfers]. Al spoedig werd het kortweg: Chicago en werd hun repertoire geschikt voor Candlelight en aanverwant gekwijl. Zij kwamen natuurlijk uit Chicago, net als de Four Seasons en een hoop blues-, jazz- en soul/R&B-mensen. Maar "zwarte" muziek hoor je nauwelijks op de FM - geen hedendaagse, geen oude. De segregatie gaat voort.
De jaren zestig! Overal hoor je vooral Amerikaanse "sixties"-muziek, en dan dus vooral witte, niet per se sloom of Skyradio-zeikerig, maar het geeft mij het gevoel in een retrofilm terecht te zijn gekomen. Al is de werkelijkheid buiten echt die van 2006, en dat is dan juist misschien de reden dat de VS althans hier (maar zo anders zal Chicago niet zijn) teruggrijpen op die jaren.

Je hoort veel kletskoek over de jaren zestig, meestal van rechtse ideoloogjes die vinden dat toen alles [niet nader te specificeren] overhoop gehaald werd en Het Toen Helemaal Misging Met De Moraal. Dit wordt dan bijvoorbeeld gezegd door de mensen achter de schielijk afgetreden CIA-baas Goss, wiens naam genoemd wordt in verband met een maffia-onderneming die hoeren moest leveren aan Congresleden.
Inmiddels weten we dat de jaren zestig juist de kern van de gouden jaren van het kapitalisme waren, waarvan de grenzen tamelijk precies zijn vast te stellen: 1945-1973. De eerste oliecrisis brak de gouden tijd af, een einde dat voorspeld werd door marxistische economen die vasthielden aan de gedachte van lange en korte economische golven (kondratieffs). Zij bleken gelijk te hebben - alleen is het herstel niet teruggekomen omstreeks de eeuwwisseling. In de korte tijd dat ik er was werden de bordjes bij de tankstations twee keer bijgewerkt met een prijsverhoging en het einde is zoek. Het regime zoekt na de bezetting van Irak mot met op zijn minst twee belangrijke olielanden, Iran en Venezuela, en het gemak waarmee het over oorlog en desnoods kernoorlog praat komt een lage olieprijs nu niet direct ten goede.
Acht maanden geleden aan de westkust had ik het gevoel nog niet, maar nu dringt het tot mij door dat dit de nadagen van een wereldrijk zijn. Het kan nog veel kwaad aanrichten, en dat zal het helaas nog wel doen ook. Maar de opgepepte uitingen van nationaal zelfbeklag over 9/11 en de trots een Amerikaan te zijn - petjes, t-shirts enzovoort - worden gemaakt in landen waar men aan geen van beide een boodschap heeft: Honduras, de Dominicaanse Republiek, zelfs - nogal weerzinwekkend - Cambodja en Haïti. Wat wordt er nog in de VS zelf gemaakt, behalve wapens?
Er kwam optimistische althans opwindende popmuziek vandaan, wel wat anders dan de arrenbie of hiphop die er nu gemaakt wordt en die ofwel zelfbeklag ofwel een verontrustende onaangepastheid laten horen die geen feelgoodfactor opleveren. Liever de anarchistische maar ook voorbije Doors dan Akon op de FM-radio. Blijven verwijlen bij de gouden dagen.

En dan kom ik bij een continu-praatprogramma. Bill O'Reilly, The no-spin-zone. Het woord wordt helaas nogal eens misbruikt, maar hier past geen voorzichtigheid: die man is een fascist. Hij uit namens de gewone man (!) zijn ongenoegen over de hoge benzineprijs. Die is een gevolg van kartels. En de hoge prijs wordt afgewongen door een stelletje Arabische oliesjeiks en Latijnsamerikaanse dictators als Hugo Chávez. Overal is marktwerking, behalve bij de benzine. En aan de tank staan Arabieren en Koreanen (doet een Koreaan die krom Engels praat na). Ja, hij is ook maar een gewone werknemer in dienst bij Rupert Murdoch en hij moet werken voor zijn benzine.
Het enige niet-sixtiesachtige element op de FM in Chicago, een willekeurige avond.
Quasi-antikapitalisme met een forse scheut racisme en seksisme, de hoofdingrediënten van het fascisme - met daarbij natuurlijk de behoefte die vreemdelingen eens mores te leren met onze superieure wapens.

Opmerkelijk genoeg hoorde ik kort tevoren van iemand die zijn naam definitief in William had veranderd toen hij hoorde hoe de naam Bill overkwam op Nederlandse oren. Een fascistje als O'Reilly zal daar nooit last van hebben. De spreekbuizen van het regime hebben altijd hun xenofobe woordje klaar. Tja, hoe je in zo'n door immigranten gevormde maatschappij xenofoob kunt wezen is mij ook een raadsel - Bill O'Reilly, dat klinkt naar Belfast en de aanhang van Ian Paisley, niet naar het noorden van het werelddeel Amerika. Je kunt je nog beter Winnetou noemen.
Het is aan het aflopen met de VS. Hoe lang nog?

2 Reacties


Met de VS is het afgelopen als ze de hele wereld tot hun vijand hebben gemaakt. Ze zijn in iedergeval goed op weg. oke boos, grr

zei: Bolus op 09/05/2006 om: 21:01u

Mee eens. Niet voor niets maken zoveel Amerikanen vandaag dan ook webradio en beschikken ze over 1000den audioblogs. Is slechte radio toch nog ergens goed voor. En verder: National Public Radio (NPR) is weldegelijk fantastisch, daar kunnen wij nog veel van leren.

zei: siebe op 14/05/2006 om: 21:56u


Powered by Greymatter