Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

02/26/2006: "Paul Avrich (1931-2006) overleden aan de gevolgen van Alzheimer"

De vorige week overleden anarchistisch historicus Paul Avrich is na een lang ziekbed in de ochtend van 17 februari in New York overleden aan de gevolgen van Alzheimer. Hij verbleef in het ziekenhuis Mount Sinai.
AvrichHaymarket (10k image)
Dat maakten the New York Times en Marianne Enckell van het anarchistisch informatiecentrum CIRA in Zwitserland eerder deze week bekend.
Klik op meer.

De in Manhattan woonachtige Avrich laat zijn vrouw Ina, twee dochters (Jane en Karen) en een zuster (Dorothy) na.

Paul Avrich was afkomstig uit een Joodse familie die oorspronkelijk uit het Russische Odessa kwam maar naar Amerika was geëmigreerd. Hij werd in Brooklyn geboren. Zijn moeder Rose Zapol Avrich was een actrice in het Jiddische theater, terwijl zijn vader Murray Avrich kleding maakte.

Als de Sovjetleider Chroestjov in 1959 de VS bezoekt, resulteert dat ondermeer in een uitwisselingsprogramma van studenten. Paul Avrich is één van de betrokken studenten. Hij onderzocht in de Sovjet-Unie voor zijn dissertatie ("The Russian Revolution and the Factory Committees", 1961) de opstand in Kroonstadt (1921) en de rol van anarchisten in de Russische Revolutie. Daarbij kwam zijn kennis van het Russisch en Jiddisch hem uitstekend van pas.

Op basis van dit materiaal schreef hij zijn verschillende boeken over de Russische Revolutie. Hij kreeg hierdoor tevens contact met anarchisten met wie hij zich verbonden wist. Zijn katten vernoemde hij naar Peter Kropotkin en Michael Bakoenin. "In ieder goed mens schuilt in wezen een anarchist”, zo stelde hij eens. In New York nam zijn belangstelling voor het anarchisme toe nadat hij een aantal anarchisten ontmoette tijdens bijeenkomsten van de Jiddische krant Freie Arbeiter Stimme.

Over zijn belangstelling voor het anarchisme verklaarde hij in 1972 tegenover de New York Times: "In Amerika waren dergelijke individuen en groepen in zekere zin pioniers voor het bewerkstelligen van sociale rechtvaardigheid. Veel anarchisten in dit land en daarbuiten zijn miskend en veracht en ik heb me voorgenomen een rol te spelen in hun rehabilitatie”.

"Uncle Paul's lovely stories" stimuleerden in de VS het historisch onderzoek naar het anarchisme. Na zijn publicaties over het Russische anarchisme, nam hij de Amerikaanse beweging thematisch onder handen.

Paul Avrich was een trouwe vriend van het anarchistisch documentatiecentrum CIRA in Zwitserland. Hij steunde het documentatiecentrum financieel en droeg ook bij aan de collecties van het centrum. Ook onderhield hij contacten met talloze ouderen in de beweging die hij met elkaar in contact bracht. Zonder hem zouden veel herinneringen van de beweging verloren zijn gegaan.

1 Reactie


Avrich en het Amerikaans anarchisme.

Om een iets vollediger beeld te schetsen van Avrich, kan hierbij nog aan toegevoegd worden, dat hij zonder meer gezien moet worden als de belangrijkste historicus van het anatchisme in de Verenigde Staten. In de inleiding van éém van zijn laatste publicaties, Anarchist Voices (1995) schrijft hij dat hij de geschiedenis van het anarchisme in de VS had willen schrijven door het publiceren van werken over de belangrijkste personen hierin en over de belangrijkste gebeurtenissen en verschijningsvormen. Dit resulteerde in een indrukwekkende reeks boeken, onder meer over het opmerkelijke leven van Voltairine de Cleyre: An American Anarchist (1978). De Cleyre was een belangrijk voorbeeld voor Emma Goldman.
Uiterst gedetaillerd is de studie van Avrich over de Haymarket-affair: The Haymarket Tragedy (1984). Een viertal anarchisten werd in 1887 opgehangen, veroordeeld voor een bomaanslag die zij niet hadden gepleegd. De affaire maakte veel los. De Amerikaanse justitie had door de veroordeling de anarchistische beweging vol in het hart willen treffen, maar zij bereikte er juist het tegendeel mee: de verontwaardiging en protesten over de veroordeling leiden tot een aanwas van de anarchistische beweging. Het was ook het moment waarop Emma Goldman besloot dat de rest van haar leven in het teken van de strijd voor het anarchisme zou moeten staan. In zijn boek over Haymarket weet Avrich met grote nauwkeurigheid aan te tonen wie er wel achter de bomaanslag zat.
Dat de ideeën van de Spaanse anarchistische onderwijshervormer Francisco Ferrer, in de VS op aanzienlijke schaal in praktijk werden gebracht, beschrijft Avrich in zijn werk The Modern School Movement, Anarchism and Education in the United States (1980).
Zijn boek Sacco and Vanzetti, the Anarchist Background uit 1991, beschrijft niet zozeer tot in detail de hele procesgang van de twee voor een geldoverval en moord aangeklaagde Italianen, maar concentreert zich met name op de voorgeschiedenis van het proces en geeft een kleurrijk beeld van de Italiaanse anarchistische beweging in de VS. Avrich toont aan dat het proces tegen Sacco en Vanzetti gezien moet worden in het licht van de heksenjacht op alles wat rood is, in de VS na de Eerste Wereldoorlog. Bij zogenaamde Palmerraids, naar minister van justitie Palmer, worden anarchistische bladen verschijningsverboden opgelegd, worden anarchisten en socialisten zonder vorm van proces opgegsloten en velen van hen worden zonder pardon gedeporteerd naar hun land van herkomst. De Italiaanse voorman Luigi Galleani wordt teruggestuurd naar Italië, Emma Goldman en Alexander Berkman worden op een schip naar het voormalige Rusland gezet. In dat klimaat moet het proces tegen Sacco en Vanzetti geplaatst worden. Hun ter dood veroordeling is een poging het anarchisme een definitieve slag toe te brengen. In zijn boek weet Avrich met grote zekerheid aan te tonen dat Sacco en Vanzetti onschuldig waren aan het hun ten laste gelegde, en wie de overval daadwerkelijk hebben gepleegd.
In Anarchist Portraits uit 1988, schetst Avrich niet alleen uiterst boeiende portretten van een aantal Amerikaanse anarchisten, maar aan de hand van belangrijke, maar ook minder bekende anarchisten, geeft hij een beeld van de hoogtijdagen van het internationale anarchisme in Rusland, Amerika en Europa aan het eind van de 19e en in het begin van de 20e eeuw. Het zijn zorgvuldig opgebouwde biografische schetsen, met prachtige details.
Op een gegeven moment moest hij tot zijn spijt concluderen, zo schrijft Avrich, dat hij zijn doelstelling tot een geschiedschrijving van het anarchisme in de VS, onmogelijk zou kunnen realiseren. Al in de jaren 50 was hij begonnen met het interviewen van personen die een rol hadden gespeeld in de anarchistische beweging, nog speelden, of daar anderzins waardevolle informatie over de geschiedenis ervan, konden vertellen. Zo sprak hij nog uitgebreid met de dochter van Kropotkin, de dochter van Benjamin Tucker, de zoon van Johann Most, de zoon van Rudolf Rocker en de zoon van Sacco. Maar ook met vrienden en vriendinnen van Emma Goldman, mensen die actief waren geweest in de actiecommitee´s voor Sacco en Vanzetti, en tientallen andere anarchisten of voormalige anarchisten, die naar de VS waren gekomen. Spanjaarden, Russen en Italianen vertelden aan Avrich hun persoonlijke verhaal.
Omdat Avrich zijn doelstelling niet meer kon waarmaken, besloot hij een paar honderd van deze interviews te bundelen. het verscheen als Anarchist Voices in 1995. Door de interviews thematisch te rangschikken, ontstaat in het boek een werkelijk zeer gedetailleerd beeld van opkomst en neergang van het anarchisme in de VS, haar achtergronden, de hoofdpersonen, tot en met de laatste opleving in de jaren 60. De interviews had Avrich als bronnen voor verdere studie willen gebruiken, maar door deze bundeling ontstaat een uiterst boeiend overzicht in vogelvlucht van de geschiedenis van het anarchisme in de VS. Een boek dat veel meer tot de verbeelding spreekt dan andere overzichten waarin organisaties, cijfers en jaartallen veelal de overhand hebben.
Wie iets van het anarchisme in de VS wil weten, kan onmogelijk om het werk van Arich heen. Zeker Anarchist Voices zou voor hedendaagse historici een zeer waardevolle bron van informatie kunnen zijn. Tot nu toe echter, heeft zijn werk weinig navolgers.

zei: Martin Smit op 26/02/2006 om: 19:29u


Powered by Greymatter