Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

01/01/2006: "EZLN-delegatie begint rondreis door Mexico"

Vandaag op 1 januari, twaalf jaar na het begin van de opstand, begint de met hoge verwachtigingen omgeven rondreis van een delegatie van het Zapatistisch Leger voor nationale bevrijding (EZLN) door Mexico.
EZLN31_diciembre (44k image)
Bijeenkomst EZLN in La Garrucha op oudejaarsdag
Tot eind juni willen de thans onbewapende Zapatistas, waaronder hun subcommandant Marco, met honderden oppositionele organisaties komen tot de opbouw van een linkse buitenparlementaire alliantie in Mexico.
Klik op meer.

De rondreis start in de door de EZLN gecontroleerde regio van La Garrucha. De eerste bijeenkomst en de daarop volgende beraadslagingen met de ondersteunende organisaties vinden plaats in Cristobal (Chiapas) plaats.

Om zich van alle politieke partijen te onderscheiden noemde de EZLN deze sociale mobilisatie de ‘andere campagne’. De EZLN meent dat alle partijern zich schuldig maken aan cliëntelisme, corruptie en doorvoering van het neoliberale beleid.

Inmiddels hebben zich meer dan 8oo organisaties bij het project aangesloten dat de EZLN in juni 2005 in haar ‘Zesde Verklaring’ heeft voorgesteld.

De regering van Mexico verzekert de bewegingsvrijheid van de EZLN-delegatie, die geen bijzondere veiligheidsmaatregelen heeft getroffen. In een communiqué van 26 december maakte de EZLN bekend dat ze van de autoriteiten in dit kader ook geen garanties hebben geëist.

In het noorden en oosten van Chiapas waar de Zapatisten hun grootste aanhang vinden, heeft het Mexicaanse leger volgens het nieuwsblad Proceso wel controleposten op wegen ingesteld. Ook zou er sprake zijn van omvangrijke troepenbewegingen in deze gebieden.

In een verklaring van 25 december maakte Marcos bekend dat met het naderen van de start van de campagne de aanvallen en bedreigingen tegen betrokkenen zijn toegenomen. Hij noemde hierbij de namen van de kameraden Gustavo Jiménez und Gabriel Ramírez, alsmede het mensenrechtencentrum Fray Bartolomé de las Casas en de organisatie ‘Maderas del Pueblo’.

Het Revolutionaire Volksleger (EPR), een guerillabeweging die naar eigen zeggen actief is in verschillende zuidelijk gelegen deelstaten, heeft de EZLN toegezegd haar rondreis op geen enkele manier te zullen hinderen. Het EPR onderschrijft ‘de noodzakelijkheid van een radicale verandering van het systeem richting socialisme’. “In de gebieden waar we invloed hebben, zullen we waakzaam zijn zodat ze zich veilig voelen”, zo liet het EPR in een communiqué weten.

Het repressieve klimaat in Mexico bracht ook onafhankelijke organisaties zoals de Mexicaanse Commissie voor de verdediging en het voorstaan van mensenrechten (CMDPDH) ertoe de autoriteiten op te roepen het recht op vrije meningsuiting en het recht op vrije organisatie van iedereen te garanderen, die zich bij het initiatief van de EZLN heeft aangesloten.

Bron Indymedia Duitsland

1 Reactie


Van de website van het Fort van Sjakoo, alwaar deze kritische brochure nog steeds verkrijgbaar is:

Auteur: ten Dam, Jeroen (red.)
Titel: Militantisme en andere valkuilen
Sub titel: Kritiek op de Zapatistas en hun solidariteitsbeweging
Deze bundel met vertalingen van artikelen, die door verschillende mensen uit Europa geschreven zijn, is een bundeling van kritische visies op het solidariteitswerk voor de Zapatistas en het neo-Zapatisme zoals zich dat in Mexico en Europa manifesteert. Deze visies overlappen elkaar gedeeltelijk, vullen elkaar hier en daar aan, maar zijn ook geregeld volstrekt tegengesteld aan elkaar. Wat de diverse teksten met elkaar gemeen hebben, is dat ze binnen de Zapatista solidariteitsbeweging nooit tot punt van discussie zijn geworden. Zonder al te veel overdrijving zou je kunnen stellen dat ze stelselmatig zijn doodgezwegen. Solidariteitsactivisten in Europa hebben zich niet op het gladde ijs van de discussie-piste gewaagd, men verkoos de vaste wal van het gesmeerde activistische militantisme en prefereerde het eigen handelen en denken èn dat van de Zapatistas niet ter discussie te stellen. Daarom heeft de samensteller/vertaler er voor gekozen om deze teksten alsnog te vertalen en te bundelen. Hij gelooft dat ze een zinnige bijdrage kunnen leveren aan het denken over solidariteitswerk in het algemeen en dat met betrekking tot de Zapatistas in het bijzonder. Nu, tien jaar na het begin van de opstand van de Zapatistas, lijkt een uitgave toch nog steeds zinvol. De Zapatistas zijn sinds `the battle of Seattle' in 1999, door zowel de reguliere media als door een deel van de activistenwereld, met terugwerkende kracht tot peetvaders van de anti- of andersglobaliseringsbeweging gebombardeerd. Ondertussen is het EZLN in zich zelf gekeerd nadat al zijn pogingen tot verbreding van hun beweging in Mexico zijn doodgelopen. Het artikel van Katarina (`Mexico is niet alleen Chiapas, noch is de opstand in Chiapas slechts een Mexicaanse aangelegenheid ') ontzenuwt een aantal mythen omtrent de Zapatistas die met name in anarchistische kringen opgeld doen. Het opmerkelijke aan haar tekst is dat ze al in een zeer vroeg stadium (maart 1995, het overgrote deel van de Zapatista-solidariteitsgroepen was toen net opgericht) een aantal kritiekpunten formuleerde die nu, negen jaar later, nog steeds staan als een huis. Zij bekritiseert met name het verkapte parlementarisme en het openlijke nationalisme van de Zapatistas. Tevens toont ze duidelijk aan dat de door de Zapatistas geformuleerde eisen weinig uit te staan hebben met anarchisme, hetgeen in bepaalde anarchistische kringen nogal eens beweerd wordt. Tevens geeft zij een zeer gedegen achtergrondgeschiedenis van de Mexicaanse geschiedenis in de twintigste eeuw. In de tekst van Charles Reeve en Sylvie Deneuve (`Achter de bivakmutsen van het zuidoosten van Mexico') ligt het zwaartepunt van hun kritiek bij het feit dat het EZLN nog steeds een maoïstische organisatie zou zijn (wat in zekere zin ook nog steeds zo is, ondanks het feit dat de leiding van het EZLN ons anders wil doen geloven), die nauw samenwerkt met het `progressieve' deel van de roomskatholieke kerk, waarin een `blanke' (subcomandante Marcos) als woordvoerder voor de Indiaanse bevolking optreed. Ook Greemans tekst (`Zapatisme en Neoliberalisme; Open brief aan alle vrienden van de Zapatistas '), die zeer terecht het ontbreken van een fundamentele kapitalisme-kritiek binnen de neo-Zapatistische beweging aankaart, heeft zijn zwakke kant. Een persoonlijk commentaar op Greeman's tekst heeft de samensteller/vertaler geformuleerd in het korte artikel (`De blinde vlek van `links'') dat na zijn tekst volgt. De brochure wordt afgesloten met twee artikelen van de hand van ex-medewerkers van het Solidariteitskomitee Mexico, die daarin hun redenen voor het staken van het Zapatista-solidariteitswerk uiteen zetten. Al met al een interessante pas op de plaats voor degenen die menen om tien jaar Zapatistische opstand te moeten vieren. Lees de teksten kritisch en doe er je voordeel mee en bedenk dat veel van de geformuleerde kritiek ook op andere (solidariteits)bewegingen van toepassing is.

zei: Sandra op 05/01/2006 om: 18:31u


Powered by Greymatter