Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

10/18/2005: "Geliefde Chinese auteur en (oud)anarchist Ba Jin overleden op 100-jarige leeftijd"

Eén van de meest geliefde Chinese auteurs in het communistische tijdperk, Ba Jin, is op 17 oktober op 100-jarige leeftijd in Shanghai overleden aan kanker.
BaJin (8k image)
Ba Jin
Dat meldt het officiële Chinese persbureau Xinhua over de man die in de zijn jongere jaren een anarchist was, gecharmeerd raakte van het communistisch bewind, maar op zijn schreden terugkeerde.
Klik op meer.

Ba Jin werd op 25 november 1904 geboren als Li Yaotang in de in westelijk China gelegen stad Chengdu in een familie van grootgrondbezitters. In 1929 veranderde hij zijn naam in Ba Jin. Zijn voornaam ontleende hij aan Michael Bakoenin en zijn achternaam aan Peter Kropotkin, zoals bekend, beiden Russische anarchisten.

Hij werd namelijk flink beďnvloed door het bekende pamflet van Kropotkin “Oproep aan de jeugd”, dat “zijn hart op 15-jarige leeftijd in vuur en vlam zette”. In 1923 zou hij zich na het overlijden van zijn ouders aan de knellende familiebanden onttrekken en zijn studie in Nanking en Shangai voortzetten.

Hij trad toe tot de anarchistische beweging in China. Hij schreef fictie en gaf anarchistische publicaties uit. In 1927 week hij vanwege het oorlogsgeweld in China uit naar Frankrijk. Daar sloot hij zich aan bij een groep jonge Chinese anarchisten. De executie van Nicola Sacco and Bartolomeo Vanzetti in dat jaar beroerde hem erg.

In 1936 keerde hij naar China terug en trad hij toe tot de Literary Work Society, een organisatie van progressieve jonge schrijvers in China waarin Lu Xun een voorname rol speelde. Tegenover de Chinese communisten verdedigde hij de Spaanse anarchisten in de Spaanse Burgeroorlog.

Ba Jin schreef talloze novelles, korte verhalen en romans waarin hij vooral de verhoudingen in het pré-revolytionare China kritiseerde. Tot zijn bekendste werk behoort de in 1931 verschenen novelle ‘Familie’, dat het verhaal vertelt van een gedesintegreerde feodaal huishouden.

‘Familie’ behoorde eveneens tot zijn favoriete werk. Hij beschrijft hierin de spanningen tussen de feodale en patriarchale machten en de rebellerende jeugd die vecht voor persoonlijk en sociaal geluk.

Hij vertaalde echter ook het werk van Ivan Turgenev en Peter Kropotkin in het Chinees. In latere jaren schreef hij ook essays en publiceerde verzamelbundels van zijn werk. De meeste helden van Ba Jin waren rebellen.

Zijn biograaf, Olga Lang, zegt dat zijn werk zowel succesvol was vanwege de sociale en literaire betekenis. Ba Jin stelde dat hij schreef om “vijanden aan de kaak te stellen. Zij omvatten de oude traditionele concepten, de irrationale systemen die vooruitgang dwarsbomen, en alle krachten die de menselijke natuur vernietigen.”

“Nooit zal ik voor enig moment mijn pen neerleggen. Het laat het vuur in mij branden,” schreef hij. “Zelfs als ik tot as ben weergekeerd zal mijn liefde niet van deze wereld verdwijnen.

”Omdat ik niet goed kan spreken, ben ik gaan schrijven om mijn gevoelens te uiten, mijn haat en liefde en om een uitlaatklep te hebben voor het vuur dat in mij brandt,” zei hij.

Na de Tweede Wereldoorlog omarmde hij echter de nieuwe communistische regering en bande het anarchisme uit zijn leven. Verwijzingen naar het anarchisme uit zijn vroegere werk werden verwijderd. Ook ontkende hij in deze periode dat zijn naam mede op Bakoenin was gestoeld. Hij werd voorzitter van de Chinese Schrijversassociatie en vice-voorzitter van een adviescommissie van de regering.

Ba Jin werd tijdens de Culturele Revolutie (1966-1976) echter als contrarevolutionair gebrandmerkt. Veel schrijvers en artiesten werden in deze periode vervolgd, waarin kunst aan de politiek ondergeschikt werd gemaakt. Hij werd bestempeld als een klassevijand, mocht niet meer schrijven en werd gedwongen riolen schoon te gaan maken.

Pas in 1977 kon hij opnieuw aan de slag. Nadien beklaagde hij zich over het feit dat de Chinese literatuur geen rol speelde in de wereldliteratuur en stelde de behandeling van auteurs door de Chinese overheid aan de kaak. Ook gaf hij zich rekenschap van zijn ‘maoďstische periode’.

Hij stelde voor een museum aan de Culturele Revolutie te wijden als waarschuwing voor toekomstige generaties. De autoriteiten negeerden zijn suggestie echter.

In 1984 was hij eregast op het internationale congres van de schrijversorganisatie PEN in Tokio waar hij sprak over “Literatuur in het nucleiare tijdperk: Waarom we schrijven”.

Nadien kritiseerde hij het Chinese bewind in 1989 na de slachting op het plein van de hemelse vrede in een open brief die een aantal schrijvers in Shangai hadden opgesteld. In 1992 ondertekende hij een petitie om kunst te vrijwaren van linkse politiek.

In latere jaren begon Ba Jin te lijden aan de ziekte van Parkinson, maar bleef wel actief.

Vanaf 1998 verbleef hij in ziekenhuizen waar hij te kennen gaf geholpen te willen worden om dood te kunnen gaan. De ouderdom zag hij als een straf. Het liefst zou hij sterfenmetb de pen in de hand, zo gaf hij te kennen.

Zijn vrouw, Xiao Shan, eveneens een vertaalster van Turgenev alsmede van de dichter Alexander Pushkin met wie hij in 1944 was getrouwd, overleed aan kanker in 1972.

1 Reactie


Zijn verhaal over Sacco en Vanzetti is het aangrijpendste stuk over hun tweeën dat ik ooit gelezen heb. Natuurlijk moesten ze enkel 'socialisten' heten in het verhaal, wat maar de helft van de waarheid is.
De keuze voor het regime zal nooit van harte zijn geweest - maar hij werd gezien als de grootste schrijver van China. Requiescat in pace.

zei: Prul op 18/10/2005 om: 23:40u


Powered by Greymatter