Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

09/21/2005: "Bericht uit de isoleercel"

Er zullen mensen zijn die het goed vinden dat de moordenaar van Theo van Gogh klaarblijkelijk voor de rest van zijn leven geïsoleerd wordt gehouden. Dat dit nodig wordt geoordeeld zegt vooral veel over het Nederlandse gevangeniswezen en de mensen die er verblijven. Maar het kan altijd erger, en ook hier is de VS het voorbeeld. Een brief van iemand die nooit het daglicht ziet, die vastzat voor diefstal, in de gevangenis ten onrechte beschuldigd werd van moord en vervolgens inderdaad ging moorden. Ik ken hem als een zeer intelligent en gevoelig persoon die zich er steeds van bewust is dat hij tot crimineel gemaakt is in de gevangenis zelf - en die de geestkracht heeft dit alles op te schrijven of in tekeningen te vangen.
silverstein (6k image)
Thomas Silverstein
Klik op meer

Ze sturen je weg, voor altijd (meestal zijn we in de twintig), maar de meeste van ons levenslang zittenden zijn al zo lang uit de wereld en hebben zoveel tijd door te brengen in ledigheid dat we onszelf in de maling nemen en een niche in het leven ontdekken, vaak op een manier die we niet voor mogelijk hielden toen we nog op straat verbleven. (Ik kon nauwelijks lezen of schrijven toen ik voor de eerste keer voor de bijl ging, maar ik heb het mij sindsdien geleerd!). We vinden niet alleen die niche, wij munten uit, wij hebben meer tijd te besteden aan wat we leuk vinden dan 'vrije' mensen. Helaas is het dan te laat. We zijn gedoemd ons leven in een kooi door te brengen terwijl wij productieve burgers hadden kunnen zijn, en als ik zo vrij mag zijn, dat hadden we van begin af aan willen zijn. We wisten alleen niet hoe we het moesten aanpakken. En om welke reden dan ook (meestal drugsgebruik) gingen we het slechte pad op om onze 'habit' in stand te houden, niet om rijk te worden en grote auto's te hebben en mooie huizen enz.

Wij veranderen zozeer hier binnen dat na twintig of dertig jaar wij er niet alleen anders uitzien, wij zijn anders! Maar de machthebbers zullen nooit belangrijke veranderingen erkennen. Zij bouwen ingenieuze graftomben, duwen ieder veroordeeld en gedoemd lichaam in ons eigen gleufje in de muur, plakken het etiket 'de ergste van de ergsten' op ons en houden ons in een kooi voor iets wat we gedaan hebben of waarvan wij beschuldigd worden, iets van meer dan 10, 20, 30 jaar geleden! Het maakt niet uit dat de meesten van ons niet meer dezelfden zijn, veel minder gevaarlijk en onverbeterlijk dan zij ons willen afschilderen.

Hoe is het leven te verduren in een kooi, met zo weinig om handen en nauwelijks bewegingsruimte? Om een hart te hebben dat geen liefde of genegenheid kan herbergen (alles waar we om gaven is ons ontnomen en is vervangen door een gevangenennummer en een uniform, onze armen weten niet wat het is een echt mens te omvatten). Onze eindeloze dagen en nachten die als verzwaarde dobbelstenen op een roulette blijven ronddraaien. Ik zeg dat de dobbelstenen zijn verzwaard want ze komen steeds in dezelfde stand uit - 'van zeven tot elf' horen we onze bewakers in totale opwinding zeggen terwijl ze onze verdoemenis koesteren in hun egoïstische miezerige spelletjes.

En het verhaal gaat door en door. de dag wordt nacht zoals sadistische folteraars snel de lichtknop aan en uit draaien, het gaat maar door tot we zo duizelig zijn van de lichteffecten, 24 uur per dag, 7 dagen per week, zoals iedereen zou worden van het zitten in dezelfde ruimte terwijl onvermoeibare folteraars aan het lichtknopje draaien. Al snel raakt je geduld op en opeens hoor je dat je beleefde verzoek een eis wordt, en tenslotte een bitter eisen want smeken om genade laat ze alleen maar lachen om je gepijnigde en vervormde gezicht. Het gaat maar door, nacht wordt dag, dag wordt nacht.
Intussen, terwijl er geen verzachting in zicht is, geen telefoontjes, geen bezoek, geen hulp, zelfs geen rekening per post, geen frisse lucht, niets van buiten deze vier koude cementen muren wat je er aan herinnert dat er nog een wereld buiten is, je enige gezelschap is de voortdurende duizeligheid die je hoofd om en om doet tollen en de klank van die boemannen aan de lichtknop, je hoort je van binnen steeds schreeuwen: "WAAROM HOUDEN ZE NIET OP MET DEZE WAANZIN?" Met je hele hart en ziel wil je van je stoel springen, om het op te laten houden, om wraak te nemen op degenen die je gek maken!!!
Helaas wordt je korte zoete fantasie stukgeslagen als de werkelijkheid je in het gezicht slaat en je beseft dat je geen reet kunt doen want je kunt niet bewegen. De ontaarde boeven hebben je aan je stoel vastgeketend, vrolijk en wel, waarmee de barse werkelijkheid gemaskeerd wordt als niets bijzonders voor de naieveling en onwetende die deze werkelijkheid van verre bekijkt. "Verdomme," vloek je verbitterd, "ze hebben werkelijk overal aan gedacht. Niet alleen aan hoe ze je geluidloos kunnen martelen maar ook hoe je smeekbeden om genade bij dovemansoren aankomen als je hard genoeg schreeuwt om aandacht te vragen voor de ongerechtigheden die plaatsvinden achter deze gevangenismuren."
Ach ja, vroeg iemand, "Hoe ziet weer een dag in geheel geïsoleerde opsluiting er uit voor een grote, vreemduitziende desperado als jij?" Ik vraag mij af voordat ik antwoord of ik er zwak zou uitzien als ik de tranen uit mijn bloeddoorlopen ogen veeg voordat ik spreek, ik ben niet zozeer bang dat ik mijn mannelijkheid of mijn trots op het spel zet (want ik beschouw tranen van vreugde of verdriet als uitingen van eerlijke emotie, terwijl ze tegenhouden juist bedrog is), maar zwak lijken te zijn tegenover de wrede meesterbreinen die deze martelkamers maken en blij zijn als ze horen dat de pijn die ze mij toebrengen mij raakt. Zij willen je om genade horen schreeuwen!

De meesten van ons gevangenen gunnen onze bewaarders niet het genoegen dat zij weten dat ze ons kwetsen, dus wij zetten onze beste valse glimlach op. De glimlach die we altijd bij ons hebben voor gelegenheden waarbij we de schijn ophouden dat alles in orde is, terwijl de toestand rampzalig is! Je weet maar al te goed dat er geen donder is om over te glimlachen, maar je verbijt je en glimlacht toch, terwijl je jezelf hoort zeggen tegen degene die vroeg hoe het je gaat in isolement: "Als je het moet vragen zul je het nooit weten!" Intussen schreeuwt je onderbewuste het in afschuw uit achter je oogkassen!
In de gruwel van de dagelijkse gevangenisroutine, ook al krijgen we ons deel van lichamelijke mishandeling, is totaal isolement als een voortdurend afpellen van je huid, je wordt gevild, de zenuwslopende klank van water dat uit een lekkende kraan drupt in de stilte van de nacht terwijl je probeert te slapen. Drup, drup, drup, de minuten, uren, dagen, weken, maanden, jaren druppelen voortdurend weg zonder einde of verzachting in zicht. Pas als de dood ons uit onze ellende verlost of als we vrijgelaten worden zullen we de rust kennen die de pijn en ellende zachtjes wegknuffelt. Pas als we dood of vrijgelaten zijn kunnen we in stilte in slaap vallen zonder dat voortdurende drup-drup-druppelende geluid dat in onze warrige geest echoot! Maar helaas is dat nog wat decennia weg voor mij want, weet je, op mijn 53ste, en met al meer dan 20 jaar achter de tralies, ben ik nog een jonge man die nog een lang leven hier te zitten heeft. Door en door en door... de nacht wordt dag en de dag wordt nacht, drup-drup-druppel weg al die verknoeide jaren.
Ik leef in totaal isolement jaar na jaar na jaar na jaar na jaar na jaar na jaar na jaar na jaar na jaar na jaar na jaar, daar betaalt u belastingen voor!
Tot het einde,
Tommy Silverstein

Op 12 juli werd Tom Silverstein op transport geplaatst van Leavenworth naar een andere gevangenis met een kleinere isoleercel. Eerst zou hij per priv├ę-vliegtuig vervoerd worden, maar dit ging kapot en men besloot hem over de weg te vervoeren. Hij was opgewonden want het is zo'n twintig jaar geleden dat hij buiten op weg is geweest. "Het was een geweldig gevoel me een minuut vrij te voelen! Je bent geneigd te vergeten hoe mooi het buiten is als je vierentwintig uur per dag, zeven dagen in de week tegen vier muren aankijkt." Het was een konvooi van vier auto's met in totaal negen bewakers en hij grapte dat bij dit uitstapje minder bewakers waren dan als hij naar de tandarts in Leavenworth werd vervoerd. Ze lieten hem even een paar winkels inlopen en hij voelde zich vrij erdoorheen te lopen... afgezien van al de ketenen.
In zijn nieuwe isoleercel mag hij een potloodje van drie centimeter en een schetsblok hebben om te tekenen. Hij mag twee telefoongesprekken per maand hebben, over bezoek en correspondentie wordt nog nagedacht. De deur blijft permanent gesloten. Maar hij zegt dat hij erger heeft meegemaakt. Zou wel eens Congresleden willen aanschijven over de waanzin van iemand op deze wijze 22 jaar opgesloten te houden.
Voor de duidelijkheid: dit regime wordt ingesteld en in stand gehouden door de bewakers en berust niet op een rechterlijk bevel. Thomas heeft in kille woede een bewaker gedood, en dit is de wraak van dit gilde. De andere moord was op een zwarte medegevangene van een andere 'interne' bende - de bendes binnen de gevangenis weerspiegelen de maatschappij op griezelige wijze en zijn gebaseerd op wat in de VS zo belangrijk wordt gevonden: 'ras' - "het was hij of ik", want men hoeft niet te denken dat gevangenen tegen elkaar beschermd worden.

Thomas Silverstein komt voor in het boek The hot house van Pete Earley, over de gevangenis van Leavenworth.

1 Reactie


FREE THOMAS SILVERSTEIN!

zei: julia op 21/09/2005 om: 23:00u


Powered by Greymatter