Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

09/04/2005: "Bericht uit New Orleans over chaos in vluchtelingenkampen"

Jordan Flaherty, een van de uitgevers van Left Turn Magazine bleef tijdens de storm in New Orleans.
JordanFlaherty (13k image)
Jordan Flaherty
Hij heeft zich vrijdag reeds in veiligheid kunnen brengen. Lees hieronder (een deel) van zijn relaas over de toestand in de vluchtelingenkampen.
Klik op meer.

Ik verliet New Orleans een paar uur geleden. Ik reisde vanaf mijn appartement waar ik verbleef tijdens de orkaan per boot naar een helikopter om naar een vluchtelingenkamp te worden overgebracht. Als iemand de houding van de overheidsdienaren tegenover de slachtoffers van de orkaan Katrina wil onderzoeken, adviseer ik je een bezoek te brengen aan een van de vluchtelingenkampen.

In het vluchtelingenkamp dat ik zojuist heb verlaten (bij de I-10 snelweg nabij Causeway) stonden duizenden mensen in de modder en rommel achter ijzeren barricades in een brandende zon met zwaar bewapende soldaten als bewaking tegenover hen. Als er een bus zou aankomen, zou deze stoppen op een willekeurige plaats. De politie zou een gat openen in een van de barricades en de mensen zouden zich naar de bus toe haasten zonder dat er informatie wordt gegeven waar de bus naar toe gaat.

Eenmaal binnen, zo werd ons verteld, zouden de evacués meegedeeld worden waar de bus hen naar toe zou brengen, Baton Rouge, Houston, Arkansas, Dallas of andere locaties. Mij werd verteld dat wanneer je bijvoorbeeld in een bus naar Arkansas zat en je zou familie in Baton Rouge hebben, waar je zou kunnen verblijven, het niet toegestaan zou zijn uit de bus te stappen indien deze Baton Rouge zou passeren. Je hebt geen keuze dan naar je onderkomen in Arkansas te gaan. Als er mensen bereid zouden zijn je op te komen pikken in New Orleans, konden ze vanaf 25 kilometer van het kamp niet verder komen.

Ik trok door het kamp en sprak met medewerkers van het Rode Kruis en het Leger des Heils, National Guard, politie, en hoewel ze vriendelijk waren, kon niemand me enige informatie verschaffen over de aankomsttijden van de bussen, hoeveel er zouden komen, waar ze naar toe zouden gaan, noch enige andere informatie

Verschillen teams journalisten waren aanwezig en ik vroeg hen of ze er in geslaagd waren enige informatie van overheidsfunctionarissen over deze kwesties te krijgen. Allen klaagden over een ongeorganiseerde, non communicatieve puinhoop. Een cameraman vertelde me: “als iemand die hier in dit kamp twee dagen verblijft, kan ik je dit meegeven: ga weg bij het vallen van de duisternis. Je wil hier ’s nachts niet zijn.”

Er was geen zichtbare poging waar te nemen van degenen die het kamp bestierden om enig duidelijk en consistent systeem op te zetten, bij voorbeeld een rij om op de bussen te stappen, een manier om een informatiesysteem op te zetten om bijvoorbeeld familieleden te vinden, speciale behoeftes van kinderen te noteren, telefoondiensten, behandeling voor plotselinge ziektes die zouden kunnen optreden, niet eens een vuilnisbak.


Powered by Greymatter