Index pagina
Geschiedenis
Ook leuke sites
Zeg het anders priveWij kunnen er helaas ook niets aan doen!
 





 

 

06/14/2005: "Matty Scheltens overleden"

Op 8 juni overleed in het Groningse Winsum op 85-jarige leeftijd Matty Scheltens, de levenspartner van Fré Boerema.
MattyScheltens (10k image)
Matty Scheltens op de Pinksterlanddagen 2004
Matty was geen onbekende van de bezoekers van het anarchistisch terrein in Appelscha.
Klik op meer voor een kort levensverhaal over haar!

Matty werd op maandag 13 juni gecremeerd in Groningen. Hieronder staat het verhaal dat uitgesproken werd tijdens het afscheid van haar.

Afscheid van Martje Mik-Scheltens (13 juni 2005)

Martje of Matty zoals wij haar kenden, werd in 1920 in de stad Groningen geboren als één van de middelste kinderen in een gezin met in totaal vier kinderen. Haar vader was schilder, een arbeider die lid was van de SDAP, de voorloper van de PvdA. Op jonge leeftijd haalde ze de contributie op voor deze partij.

Na de lagere school ging ze aan het werk, hoewel ze goed kon leren. Zoals zoveel arbeiderskinderen zal ‘doorleren’ er wel niet hebben ingezeten. Ze heeft 25 jaar in een drogisterij gewerkt. Ze vond dat leuk werk en ze keek er op terug als zijnde ‘een mooie tijd’.

Op 17-jarige leeftijd was Martje een avondje uitgeweest met Fré Boerema. Haar beide ouders waren inmiddels overleden. Van verkering kwam destijds helemaal niks terecht. Bij het naar huis gaan scheidden hun wegen op de brug, maar de geëmancipeerde Fré dacht er niet over haar naar huis te brengen. “Ik woon hier”, zei Fré “en jij woont daar”. Daar bleef het toen bij.

Toen Martje 24 jaar was kwam ze Fré opnieuw tegen op straat. Beiden waren inmiddels gehuwd. Lang duurde de ontmoeting echter niet, want daar kwamen maar praatjes van vond Martje.

Het huwelijk van Martje was niet bijzonder gelukkig. Hoewel ze gek op kinderen was, bleef hun relatie kinderloos.

Na de oorlog voorkwam ze dat haar broer naar Indonesië werd uitgezonden om als soldaat te dienen in de zogeheten ‘politionele acties’. Het was een laatste poging van Nederland om te voorkomen dat Indonesië onafhankelijk zou worden. Hij werd door haar toedoen één van de vele dienstweigeraars, die ons land toen telde. De dienstweigering was een zaak waar Martje een bijzondere sympathie voor had.

Martje kon bijzonder goed handwerken. Ze maakte tot op hoge leeftijd vele prachtige en kleurrijke beddenspreien.

De passie van Martje was echter de voordrachtskunst. Ze droeg dan gedichten voor van andere schrijvers. Ze kon dit heel goed. Dit deed ze bijvoorbeeld in Vinkhuizen waar Groningse avonden werden georganiseerd. Ze had een voorliefde voor Groningse schrijvers als Jan de Boer en Kees Visser. Sowieso was Martje erg geïnteresseerd in alles wat met de Groningen te maken had.

Tegenslag bleef haar niet bespaard. Op vakantie in Duitsland maakte ze met haar man eens een traumatische ervaring mee. Een gestoorde drugsverslaafde viel haar aan, waarbij ze voor haar leven vreesde. Ze brak hierbij haar bekken en werd per helikopter naar het ziekenhuis in Groningen vervoerd.

Martje had maandenlang last van angst en depressies die ook later soms terugkwamen. Het kwam ook tot een rechtszaak tegen deze psychopaat.

Ze kreeg ook borstkanker.

Omstreeks 1994 nam Martje contact op met Fré omdat ze gedichten van hem wilde hebben. Fré bracht ze bij haar langs. Nadat hij man was overleden nam Fré contact met haar op om te vragen hoe het met haar ging. Al snel kregen ze hierna verkering.
Zij kreeg een seniorenwoning in Winsum krijgen op de plek waar Fré al woonde. Aldus ontstond een LAT-relatie.

De tien jaar die ze met Fré samen was, behoorde tot de gelukkigste uit haar leven. Samen trokken ze er veel op uit met de auto.

Ze wist niks van het anarchisme en wilde aanvankelijk niet mee naar het terrein ‘Tot Vrijheidsbezinning’ waar anarchisten uit het hele land samenkomen. Fré is een overtuigde anarchist of vrije socialist en komt daar al zijn hele leven. Anarchisten waren in haar ogen oproepkraaiers en gespuis. Het duurde twee jaar voordat Fré haar zo ver kreeg dat ze eens meeging naar de anarchistische camping in Appelscha.

Ze vond het daar geweldig en voelde zich snel geaccepteerd. De anarchisten die ze daar leerde kennen waren heel anders dan wat ze haar verteld hadden. De discussies die ze daar meekreeg en haar omgang met Fré maakten haar politiek bewust.

Vanaf 1997 verbleven ze ieder jaar wel een aantal weken op het terrein. ’s Zomers verbleven ze vaak in het stenen huisje en zo fungeerden ze als het ware als beheerders van de camping. In de winter is het terrein gesloten en verlaten, maar ze gingen dan regelmatig kijken of er geen vernielingen waren gepleegd.

Op de jaarlijkse landelijke bijeenkomst van de anarchisten in Nederland, de Pinksterlanddagen die gehouden worden op de camping in Appelscha, ontbraken Martje en Fré natuurlijk niet. In 2002 dreigden fascisten deze bijeenkomst te verstoren. Vele bezoekers bleven thuis maar Fré en Martje niet. Zo maakte Martje haar televisiedebuut bij Netwerk die een reportage over deze Pinksterlanddagen maakte. Als ze in beeld komt, is ze driftig aan het breien.

In de zomer van 2002 werkte Martje mee aan de radio-uitzendingen die het programma Halte 747 een week lang iedere dag vanaf de camping in Appelscha maakte. Fré besloot de dagelijkse uitzending met een stuk declamatie.

Bij het zeventigjarig bestaan van de Pinksterlanddagen op het terrein ‘tot Vrijheidsbezinning’ in 2003 declameerde Fré opnieuw. Martje deed op de eerste rij dapper mee. Het was het laatste mooie jaar dat beiden op de camping hebben mogen doorbrengen.

In 2004 ondervonden zowel Martje als Fré veel gezondheidsproblemen. Ze zorgden goed voor elkaar zodat er meteen hulp werd ingeroepen als het nodig was. Zo heeft ze Fré het leven gered. Zelf leed Martje onder depressies en kreeg last van haar longen en nieren. Ook had ze cara en suikerziekte. Ze slikte hierom veel medicijnen.

In de Kerstvakantie bezocht ik beiden en leek het ergste leed eerst weer geleden. Plannen werden weer gemaakt om naar het terrein in Appelscha te komen. Ze zouden er de zomer misschien weer doorbrengen en ik verheugde me daar op.

Het heeft helaas niet zo mogen zijn. In april van dit jaar werd Martje opnieuw ernstig ziek. Na een korte opleving werd het vuur gedoofd, zoals ze in haar eigen woorden zei. Ze stierf vorige week op 8 juni aan een hersenbloeding.

Martje was een gezelligheidsmens die het op prijs stelde dat je op de koffie kwam. Een hele aardige vrouw, uitnodigend en zorgzaam naar anderen toe.
Ze was ook heel traditioneel ingesteld, bijvoorbeeld wat betreft de rollenpatronen tussen man en vrouw. Hoewel ze zelf niet zo best kon koken mocht Fré die dit beter kon, niet in de buurt van het aanrecht komen.

Ze hield veel van humor en vond in Fré hierin een gelijkwaardige partner. Martje is tot het eind toe geestelijk heel sterk gebleven. Ze was erg bij de tijd en kon overal over mee praten.

En zo zal ze in onze herinnering verder leven, deze kleine, hartelijke vrouw.


Powered by Greymatter